ลองอ่าน

คุณเคยชอบใครสักคนมั้ย อยากที่จะบอกแต่ต้องรวบรวมความกล้าก่อน แต่เมื่อคุณรวบรวมความกล้าได้ มันก็สายเกินไปที่จะพูดออกไปเพราะคุณโดนอีกคนหนึ่งตัหน้าไปก่อนแล้ว สุดท้ายคุณก็ต้องทำใจ พอทำใจได้ที่จะทนเหนเขามีความสุข แต่ไม่ใช่เรานะที่ทำให้เขามีความสุข ส่วนตัวเราเองอ้ะนะ ก็มีคนเข้ามา แต่เราเองก็ไม่ได้เลิกชอบเขานะ เราก็แค่แอบมองเขา แอบสังเกตุเขาไปเรื่อยๆ เวลาเสียใจกูโคตรอยากเข้าไปปลอบใจเลย แต่ติดที่ว่ากูไม่มีสิทเว่ยยย แต่สุดท้ายต่อให้คุณเก็บความรุ้สึกนี้ไว้นานแค่ไหนยังไงมันก็อึดอัด ถ้าไม่ได้บอก มันก็จะเหมือนมีอะไรค้างคาใจ เวลาที่เขามาใกล้ชิดเรา มันก็ทำให้เราหวั่นไหว เราก็ได้แต่ยิ้มในใจแหละเนาะ เมื่อวันนั้นมาถึง วันที่ต้องแยกย้ายและจากกันไปคนละทาง เราสองคนก็ได้มีโอกาศใกล้ชิดกัน แต่ก็ยังไม่ได้บอกอยุ่ดี ว่ากูอ้ะชอบนะ ก็ต้องรวบรวมความกล้าใหม่ แต่สุดท้ายก็บอกมันออกไป บอกปแล้วมันก็โล่งดิ ไม่สนใจผลลัพเพราะม่อยากให้มันค้างคาใจ เพราะผลลัพมันรุ้อยุ่แล้วว่าไม่มีทางเป็นอย่างอื่นนอกจากผิดหวัง ใครเคยเป็นมั่งล้ะ ไอ้ความรุ้สึก ๆแบบนี้อ้ะ อยาบอกแต่ไม่ได้บอก พอบอกแต่ไม่สมหวัง
(กูดีใจนะที่กูได้บอกความรุ้สึกของกูกับอ้ะ ถึงแม้มันจะเป็นไปไม่ได้ แต่กูก็ดีใจที่ได้บอกมันออก)(คนที่ผมชอบอ้ะนะ ผิวขาว สูงพอดีๆ ไม่เตี้ยไม่สูง นิสัยห้าวๆ เหมือน ผช บ้าบอ เวลาเผลอๆนี่โคตรน่ารักเลย แม่มันก็วัยรุ่นิดนึง พ่อมันอ้ะน้ะนักเลงมาก ทรงนี่เหมือนคนเมาตลอดอ้ะ สนิทกันกับพ่อมัน แปลกมั้ยล้ะ)