จขกท.เรียนอยู่ปีสองนะคะ ที่ผ่านมาไม่เคยมีปัญหาอะไรกับที่บ้านเลย พ่อเเม่ก็คุยเล่นกันเหมือนวัยรุ่น เรียกว่าเข้าใจกันมากๆ แต่เราจะเป็นประเภทที่ไปไหนเเม่รับส่งตลอด อาจมีไปเองกลับเองบ้าง เอาง่ายๆว่าค่อยข้างจะอยู่ในสายตาพ่อเเม่ตลอด
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อตอนปีหนึ่ง เราก็เริ่มคุยๆกับผู้ชายคนเเรก คนนี้เคยเป็นเพื่อนเราตอนสมัยมอปลายเเล้วก็กำลังเรียนอยู่ในโรงเรียนสร้างคนมีสี ตอนนั้นเขาเจอเเม่เราโดยบังเอิญที่ห้าง ตอนนั้นเราไปเที่ยวกับเพื่อนเเล้วก็ชวนเขาไปด้วย พอขากลับเขาก็รอเเม่มารับเราเลยเหลือกันอยู่สองคน ก็เลยเเนะนำกับเเม่ว่านี่เพื่อน พอกลับบ้านไปเเม่ก็เลยถามว่านี่ใครอะไรยังไง เลยบอกไปว่ากำลังคุยกันอยู่ เเม่ก็บอกว่าถูกชะตาดี บลาๆ หลังจากนั้นก็มีการไปมาหาสู่กันบ่อยขึ้น เเม่ให้เราชวนเขามาบ้านบ้าง ไปกินข้าวกับครอบครัวบ้าง เรียกว่าทั้งครอบครัวเราชอบเขาสุดๆ โดยเฉพาะเเม่ แต่หลังจากที่คุยๆไป เราคิดว่าไม่ใช่ ถึงเขาจะดีกับเราเเค่ไหนก็เถอะ เเต่เเม่เราก็ยังผลักไสเราไปหาเราอยู่เรื่อยๆ เเต่คนไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เรายอมรับว่าเราโลเลที่พยายามยื้อความสัมพันธ์ต่อไป ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาดีทุกอย่างเเละเเม่ชอบ
พอมาขึ้นปีสองเราก็เริ่มสนิทกับผู้ชายอีกคนที่เป็นเพื่อนในคณะ ตอนเเรกเราก็ไม่เคยชอบเขาเลย เเต่ไปๆมาๆเรากลับรู้สึกดีกับเขา เวลาคุยกัน ถามงานกันก็สบายใจเเละมีความสุขกว่าที่เป็นอยู่ เราคงแอบชอบเขาเเล้วเเหละ เราเลยตัดสินใจลดความสัมพันธ์กับผู้ชายคนเเรก ถึงเเม้ว่าเราจะไม่รู้ว่าผู้ชายคนที่สองคิดยังไงกับเรา เเต่เราก็มั่นใจเเน่เเล้วว่าไม่ได้ชอบผู้ชายคนเเรกจริงๆ ก็ปล่อยให้เขาไปเจอคนที่รักเขาจริงๆเถอะ เราเลยบอกเเม่เราไปว่าเราลดความสัมพันธ์กับเขาเเล้ว แม่ก็ถามเราใหญ่เลยว่าเขาไม่ดียังไง อะไรบลาๆ เเต่คนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ เราไม่อ่อนให้เเม่เเล้ว เเต่เเม่เราก็บอกว่าให้คบไว้ เป็นเพื่อนก็ยังดี แต่เรารู้ว่าเเม่อยากให้เรากลับไปหาเขา เเต่คือยังไงมันก็ไม่ใช่อะ เราไม่กลับไปแล้ว ตลอดเวลาเเม่ก็ยังพยายามไซโคให้เรากลับอยู่ดีเเต่เราก็ไม่ฟัง หลังจากเหตุการณ์นั้นสองสามเดือนเราก็เริ่มพูดถึงเพื่อนในคณะเราบ่อยขึ้น พูดให้เเม่ฟังว่าตอนนี้เราเริ่มคุยกะเขาละนะ อย่างนั้นอย่างนี้ เเต่เเม่ก็ไม่สนใจ เห็นหน้าเเม่ก็ไม่ชอบ เเบบว่าเขาไม่มีไรดีสักอย่างในสายตาเเม่เลย เเล้วก็เอาเเต่พูดว่าสงสารผู้ชายคนเก่าเรา เเม่ไม่ยอมฟังเราเลย ไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น เรารู้ว่าเราก็ผิดเเต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไงดี
ใครพอจะมีคำเเนะนำให้เราบ้างมั้ยคะ เราจนปัญญาจริงๆค่ะ
แม่ชอบเเฟนเก่าเรามากจนไม่เปิดใจรับคนใหม่ที่เราเเนะนำให้รู้จัก ควรทำยังไงดี?
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อตอนปีหนึ่ง เราก็เริ่มคุยๆกับผู้ชายคนเเรก คนนี้เคยเป็นเพื่อนเราตอนสมัยมอปลายเเล้วก็กำลังเรียนอยู่ในโรงเรียนสร้างคนมีสี ตอนนั้นเขาเจอเเม่เราโดยบังเอิญที่ห้าง ตอนนั้นเราไปเที่ยวกับเพื่อนเเล้วก็ชวนเขาไปด้วย พอขากลับเขาก็รอเเม่มารับเราเลยเหลือกันอยู่สองคน ก็เลยเเนะนำกับเเม่ว่านี่เพื่อน พอกลับบ้านไปเเม่ก็เลยถามว่านี่ใครอะไรยังไง เลยบอกไปว่ากำลังคุยกันอยู่ เเม่ก็บอกว่าถูกชะตาดี บลาๆ หลังจากนั้นก็มีการไปมาหาสู่กันบ่อยขึ้น เเม่ให้เราชวนเขามาบ้านบ้าง ไปกินข้าวกับครอบครัวบ้าง เรียกว่าทั้งครอบครัวเราชอบเขาสุดๆ โดยเฉพาะเเม่ แต่หลังจากที่คุยๆไป เราคิดว่าไม่ใช่ ถึงเขาจะดีกับเราเเค่ไหนก็เถอะ เเต่เเม่เราก็ยังผลักไสเราไปหาเราอยู่เรื่อยๆ เเต่คนไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เรายอมรับว่าเราโลเลที่พยายามยื้อความสัมพันธ์ต่อไป ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาดีทุกอย่างเเละเเม่ชอบ
พอมาขึ้นปีสองเราก็เริ่มสนิทกับผู้ชายอีกคนที่เป็นเพื่อนในคณะ ตอนเเรกเราก็ไม่เคยชอบเขาเลย เเต่ไปๆมาๆเรากลับรู้สึกดีกับเขา เวลาคุยกัน ถามงานกันก็สบายใจเเละมีความสุขกว่าที่เป็นอยู่ เราคงแอบชอบเขาเเล้วเเหละ เราเลยตัดสินใจลดความสัมพันธ์กับผู้ชายคนเเรก ถึงเเม้ว่าเราจะไม่รู้ว่าผู้ชายคนที่สองคิดยังไงกับเรา เเต่เราก็มั่นใจเเน่เเล้วว่าไม่ได้ชอบผู้ชายคนเเรกจริงๆ ก็ปล่อยให้เขาไปเจอคนที่รักเขาจริงๆเถอะ เราเลยบอกเเม่เราไปว่าเราลดความสัมพันธ์กับเขาเเล้ว แม่ก็ถามเราใหญ่เลยว่าเขาไม่ดียังไง อะไรบลาๆ เเต่คนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ เราไม่อ่อนให้เเม่เเล้ว เเต่เเม่เราก็บอกว่าให้คบไว้ เป็นเพื่อนก็ยังดี แต่เรารู้ว่าเเม่อยากให้เรากลับไปหาเขา เเต่คือยังไงมันก็ไม่ใช่อะ เราไม่กลับไปแล้ว ตลอดเวลาเเม่ก็ยังพยายามไซโคให้เรากลับอยู่ดีเเต่เราก็ไม่ฟัง หลังจากเหตุการณ์นั้นสองสามเดือนเราก็เริ่มพูดถึงเพื่อนในคณะเราบ่อยขึ้น พูดให้เเม่ฟังว่าตอนนี้เราเริ่มคุยกะเขาละนะ อย่างนั้นอย่างนี้ เเต่เเม่ก็ไม่สนใจ เห็นหน้าเเม่ก็ไม่ชอบ เเบบว่าเขาไม่มีไรดีสักอย่างในสายตาเเม่เลย เเล้วก็เอาเเต่พูดว่าสงสารผู้ชายคนเก่าเรา เเม่ไม่ยอมฟังเราเลย ไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น เรารู้ว่าเราก็ผิดเเต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไงดี
ใครพอจะมีคำเเนะนำให้เราบ้างมั้ยคะ เราจนปัญญาจริงๆค่ะ