รู้สึกว่า "ตัวเอง" ไม่ค่อยสำคัญกับเพื่อนสักเท่าไหร่

หวัดดีสำหรับคนที่หลงทางหรือตั้งใจเข้ามาอ่าน
เริ่มเข้าเรื่องเลยละกันเนอะ
จขกท. รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ค่อยสำคัญกับเพื่อน อารมณ์ประมาณว่าสำคัญคนสุดท้ายไรงี้
อย่างตอนที่มีเรื่องไรเราก็รู้เป็นคนสุดท้าย หรือไม่ก็ไม่รู้เลยเขาเหมือนไม่เห็นเราเป็นเพื่อนอ่ะ (เอาใจก็แอบน้อยใจหลายทีแล้วนะ) บางทีก็ได้แต่ถามว่า  ทำไม? ทำไม? ทำไม? แล้วก็ทำไม? เพราะเราไม่ใช่เพื่อนเก่าพวกแกหรอ หรือเพราะเราไม่มีความสามารถมากพอที่จะเป็นเพื่อนที่ดีกับพวกแกได้ เราก็ยอมรับว่าเราเป็นคนตรงๆ แต่นั้นอย่าไม่ใช่ประเด็นเพราะพวกแกเองก็ตรงเหมือนกัน (ความผิดคนอื่นเท่าภูเขา ความผิดเราเท่าเส้นผม) เวลาตัวเองพลาดจะนิ่งเฉยแต่พอเราพลาดมักจะพูดตอกย้ำ แล้วก็บอกว่าแค่เล่นๆคิดไรมาก #แต่ทีตัวเองกูเล่นบ้างก็เหวี่ยง ก็ไม่เข้าใจเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเดาอารมณ์ไม่ถูกเหมือนกัน  อึดอัด อยากเรียนให้จบเร็วๆ (เหลืออีกปีเดียวเท่านั้น) ยังมีเรื่องเล่าอีกมากมายที่เราอยากเล่าแต่จะหาว่าเราเข้าข้างตัวเองอีก


ปล. เพื่อนที่กล่าวถึงคือเพื่อนมหาลัยที่คบกันมา3ปีแล้ว
ปล.2 คิดถึงเพื่อนสมัยมัธยมมาก ถึงจะมีงอลกันบ้างแต่ก็จริงใจไม่ค่ะ ปรับกันได้เหมือนเดิม
ปล.3 เพราะเรามาเรียนต่างจังหวัดหรอ วัฒนธรรมความเป็นเพื่อนของเราจึงเข้ากันไม่ได้หรือเราคิดมากไปเอง (แต่ก็ไม่นะ คิดว่า)