ทุกคนอาจจะงงกับหัวข้อเรื่องที่เราตั้งขึ้นมาว่า เอ๊ะ !! อีนี่จะมาแต่งนิยายรึเปล่า บอกก่อนเลยว่าคล้ายนิยายค่ะ แต่เกิดขึ้นจริงกับชีวิตและความรู้สึกของเรา อาจจะดูน้ำเน่าสำหรับใครหลายๆคนนะคะ แต่เราแค่อยากจะเก็บความทรงจำดีๆและความรู้สึกดีๆแบบนี้ไว้บนพื้นที่ที่หนึ่งและเราเลือกพื้นที่เล็กๆตรงนี้ของพันทิปค่ะ เพราะเราคิดว่าสักวันนึง เราต้องย้อนกลับมานั่งอ่านความรู้สึกดีๆแบบนี้อีกครั้งค่ะ
วันนั้นเป็นวันที่เราได้ซื้อโทรศัพท์ใหม่ยี่ห้อ i-moble ค่ะ ซึ่งตอนนั้นจะมีโปรแชทอะไรสักอย่างเกี่ยวกับไอโมบาย (เราก็จำไม่ได้) เราได้ลองสมัครเล่นและได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง เราเจอกันบนโลกออนไลน์ค่ะ เริ่มแรกเราสองคนไม่ชอบกันเลยค่ะ เพราะเค้าดูเหมือนจะหยิ่ง ด้วยความที่เค้าหน้าตาดี จึงทำให้เค้ามีคนคุยมากมาย ต่างกับเรา เราหน้าตากลางๆซึ่งเราก็คิดว่าเค้าคงไม่สนใจเราหรอก แต่พอเราได้คุยกันไปสักพัก เราสองคนก็จำไม่ได้แล้วว่าเราสนิทกันตอนไหน เราสนิทกันมากจนเราสองคนไว้ใจซึ่งกันและกัน เวลามีปัญหาอะไรเราก็จะปรึกษากันตลอด เราชอบแต่งนิทาน นิยาย หรือวาดรูปมาอวดกัน เป็นเพราะเหตุนี้แหละมั้งคะที่ทำให้เราสองคนเข้ากันได้ ทั้งๆที่เราอายุห่างกันมาก และที่สำคัญเราไม่เคยเจอหน้ากันเลยค่ะ เค้าเรียนอยู่ ม.เชียงใหม่ ส่วนเราเรียนอยู่มัธยมที่กรุงเทพ กิจวัตรประจำวันของเราสองคนก็คล้ายๆกัน เราสองคนจะคุยแชทและเล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันแต่ละวันให้กันและกันฟังตลอด จนพี่ๆและเพื่อนๆในกลุ่มแชทของเราสองคนแซวเราสองคนบ่อยๆ บางคนก็จะเรียกเค้าว่าป๊า แล้วเรียกเราว่าม๊า ยอมรับเลยค่ะว่าเราก็มีอาการเขิล >//< เราเริ่มหวั่นไหวกับเค้า และมารู้ตัวอีกที เราก็ชอบเค้าไปแล้ว เราสองคนคุยกันในฐานะเพื่อนรุ่นพี่และเพื่อนรุ่นน้องกันได้ราวๆ 5-6 เดือน เค้าเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้าง น่ารัก น่าทนุถนอม อ่อนโยน ขี้อ้อน ทุกๆคนในกลุ่มแชทรักเค้าและรวมถึงตัวเราด้วยค่ะ ^//^
จนมาวันนึงรุ่นพี่ในกลุ่มแชทคนนึงมาบอกกับเราว่า พี่R (ใช้แทนชื่อเค้านะคะ) ชอบเรานะ แต่เค้าไม่กล้าบอกกับเราตรงๆ ความรู้สึกเราตอนนั้นคือแบบ เอิ่ม.... อร๊ายยยยย อยากกรี๊ดดังๆให้ 8 โลกได้ยินค่ะ เราดีใจมาก เขิลมาก ความรุ้สึกมันโอ้ยบอกไม่ถูกบลาๆๆๆๆๆๆ >O< เราก็ตอบกลับไปแค่ว่า ค่ะ ขอบคุณนะคะ แล้วเย็นวันนั้นเรากับเค้าก็ยังคุยกันเหมือนทุกๆวัน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปในบทสนทนาคือ เค้าเล่านิยายสั้นที่เค้าพึ่งแต่งเสร็จให้เราฟัง (เปลี่ยนไปตรงไหน เพราะทุกๆวันเค้าก็จะมาเล่าแบบนี้อยู่แล้ว5555) เปลี่ยนสิ เปลี่ยนตรงที่ว่า นิยายสั้นเรื่องนั้นที่เค้าแต่ง เค้าแต่งจากเรื่องจริงของเราสองคน และใช้ชื่อแทนตัวของเราว่า วีนัส และแทนตัวเค้าด้วยชื่อ โพไซดอน พอเค้าดำเนินเรื่องมาเกือบจะจบ โพไซดอนถามวีนัสว่า“เทอพร้อมจะรักกับผมแล้วหรือยัง” เราฟินกับเนื้อเรื่องจนเราแยกแยะไม่ออกว่า ประโยคนั้นคือคำถามหรือส่วนหนึ่งของนิยาย เราก็ถามเค้าต่อว่า แล้ววีนัสตอบว่าอย่างไร เค้าก็ตอบเรากลับมาว่า แล้วคุณว่ายังไง เราเลยดำเนินเรื่องต่อให้จนประโยคสุดท้ายว่า “ถ้าคุณพร้อมจะรัก เราก็พร้อมจะรัก” หลังจากนั้นเราสองคนก็เปลี่ยนสถานะกันกลายเป็นแฟนกันค่ะ เราสองคนตกลงกันว่า ตลอดเวลาที่เราคบกัน เราจะดูแลกันให้ดีที่สุด และเราจะยังเป็นเหมือนวันแรกที่เราได้พบกัน และเราสองคนก็เป็นเช่นเดิมเหมือนวันแรกจริงๆค่ะ เราสองคนแฮปปี้กับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มาก เรามีความสุขกับสิ่งที่เราเป็น จนเวลาผ่านไป 3 เดือน คืนก่อนนอนคืนนั้น เค้าถามเราว่า “พรุ่งนี้คุณมีธุระไปไหนหรือเปล่า” เราก็ตอบว่า “ไม่ มีอะไรหรือเปล่า ?” เค้าบอกเราว่า พรุ่งนี้ 8 โมงเช้า โทรปลุกเค้าด้วยนะ เค้าจะต้องขับรถไปทำธุระ เราก็ตอบว่าได้โอเค เดี๋ยวเราโทรปลุก แล้วเราสองคนก็จบบทสนทนาคืนนั้นตามปกติ “ฝันดีนะคับวีนัสตัวน้อย รักคุณนะ” .........
รุ่งเช้าวันต่อมา ...
เราก็รีบตื่น แล้วหยิบโทรศัพท์โทรปลุกคนที่เรารักตามเวลานัดหมาย แต่เค้าก็ไม่รับสายเรา เราก็คิดแค่ว่า เค้าคงอาจจะขับรถไปทำธุระแล้ว เราก็ใช้ชีวิตประจำวันปกติ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปที่เราสัมผัสได้คือ เค้าหายไปไหน เราพยายามติดต่อเค้า แต่ก็ไม่ได้การตอบรับจากเค้า เราจิตตกมากค่ะ เรากลัวเค้าจะเกิดอุบัติเหตุ เราพยามติดต่อทุกทาง ทั้งโทรทั้งส่งข้อความทั้งถามในแชท แต่ก็ไม่มีแม้แต่การเปิดอ่านแชท จนเวลาผ่านมานับ 10 ชั่วโมง เราจนปัญญาที่จะติดต่อเค้า ในใจลึกๆหวังเพียงแค่ว่า เค้าคงจะติดต่อเรากลับมา แค่คิดก็ผิดแล้วค่ะ เราโทรหาเค้าอีก 3 ครั้งตอนเวลา 22.00 น. ครั้งแรกเค้าไม่รับสาย ครั้งที่สองเค้าตัดสาย และครั้งสุดท้าย เค้าปิดเครื่องค่ะ T^T หลังจากนั้นผ่านไปหลายอาทิตย์ เรารอการติดต่อกลับจากเค้าตลอด แต่ก็ไม่เคยได้รับการติดต่อกลับมาสักครั้ง แชทที่เราส่งไปให้ เค้าก็ไม่เคยเปิดอ่านอีกเลย ...
1 เดือนผ่านไปกับการเฝ้ารออย่างไม่มีความหวัง เราตัดสินใจโทรกลับไปหาเค้าอีกครั้ง และครั้งนี้เราได้ยินคำว่า ครับ จากปลายสาย เราดีใจมากค่ะ เราร้องไห้พูดอะไรไม่ออก เราถามเค้าว่า R คุณหายไปไหนมา เราติดต่อคุณไม่ได้เลย เราคิดถึงคุณมาก แต่สิ่งที่ปลายสายตอบกลับเรามา ทำเอาเราช๊อคเลยค่ะ เค้าตอบกลับเรามาแค่ว่า “ขอโทดนะครับ คุณโทรผิดหรือเปล่า” แล้วเค้าก็ตัดสายเราไปแล้วหลังจากนั้นจนถึงวันนี้ เราไม่สมารถติดต่อเค้าได้อีกเลย และแชทกลุ่มจากที่เคยคุยกันสนุกสนานก็เริ่มหายไปทีละคน จนกระทั่งไม่เหลือใครสักคน....
...1 ปีหลังจากวันนั้น รุ่นพี่ที่เราเคยคุยกันในกลุ่มแชทก็แอดเฟสเรามา และกลับมาคุยกันอีก และประเด็นหลักที่เราคุยกันคือเรื่องของ R สิ่งทำให้เราต้องร้องไห้อีกครั้ง คือ การรับรู้ความจริงทุกอย่างในสิ่งที่เราไม่เคยรู้เลย “ฟังพี่นะ พี่R เค้าไม่รับรู้หรอกว่าเราจะเป็นยังไง แต่สิ่งที่พี่เห็นและพี่เพิ่งรู้พี่ไม่แน่ใจว่าเราจะรับได้หรือเปล่า พี่ไม่ขอพูดอะไรดีกว่า พี่อยากให้เราเห็นด้วยตาตัวเอง” แล้วพี่เค้าก็เอาชื่อเฟสของRมาให้เราค่ะ เราภาวนาขอให้เค้าสบายดี มีความสุข อย่าเป็นอะไรเลย เราขอแค่นี้จริงๆ และสิ่งที่เราหวังก็เป็นจริงค่ะ เค้าสบายดี มีความสุข และแฮปปี้กับ “ผู้ชายที่เค้ารัก” ใช่แล้วค่ะ คุณอ่านไม่ผิดหรอกค่ะ Rเค้ามีแฟนแล้วค่ะ แฟนเค้าเป็นผู้ชายค่ะ ช๊อคค่ะ ช๊อคหนักมาก เค้ากับแฟนเค้าคบกันมาได้เกือบปีแล้ว ซึ่งระยะเวลาพอๆกับที่เราเริ่มคุยกับ R และคบกับ R ที่ผ่านมาเรามีแฟนเป็นเกย์ค่ะ และตลอดเวลาที่ผ่านมา เราเป็นมือที่ 3 ของเค้าสองคนค่ะ จนทุกวันนี้เราก็ยังมีความรู้สึกดีๆกับRอยู่ เราเลือกที่จะเก็บแต่ความทรงจำดีๆของเราสองคนเอาไว้ ทุกครั้งที่เราเข้าไปส่องเฟสเค้า เราเห็นเค้ามีความสุข เราเห็นเค้ารักกับแฟน เราก็มีความสุขค่ะ เราสองคนรักกันแต่ไม่สามารถใช้อนาคตร่วมกันได้ เพราะเส้นที่ขั้นกลางระหว่างเราคือความรู้สึกของเค้า เราบังคับให้เค้ารักเราคนเดียวไม่ได้ เพราะความรู้สึกของเค้าเป็นของอีกฝ่าย แค่เส้นขั้นกลางที่ขวางความรักของเราไว้จริงๆค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ ขอบคุณพันทิปสำหรับพื้นที่เล็กๆที่ให้เราได้เก็บความทรงจำดีๆ ขอบคุณR ที่ทำให้เรามีความทรงจำดีๆด้วยกัน “ดูแลตัวเองดีๆนะ เราอยากเห็นรอยยิ้มของคุณ พักผ่อนเยอะๆนะอย่าหักโหมล้ะ โพไซดอน”
เส้นกลางระหว่างรัก (เทอกับเขา เราสองคน)
วันนั้นเป็นวันที่เราได้ซื้อโทรศัพท์ใหม่ยี่ห้อ i-moble ค่ะ ซึ่งตอนนั้นจะมีโปรแชทอะไรสักอย่างเกี่ยวกับไอโมบาย (เราก็จำไม่ได้) เราได้ลองสมัครเล่นและได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง เราเจอกันบนโลกออนไลน์ค่ะ เริ่มแรกเราสองคนไม่ชอบกันเลยค่ะ เพราะเค้าดูเหมือนจะหยิ่ง ด้วยความที่เค้าหน้าตาดี จึงทำให้เค้ามีคนคุยมากมาย ต่างกับเรา เราหน้าตากลางๆซึ่งเราก็คิดว่าเค้าคงไม่สนใจเราหรอก แต่พอเราได้คุยกันไปสักพัก เราสองคนก็จำไม่ได้แล้วว่าเราสนิทกันตอนไหน เราสนิทกันมากจนเราสองคนไว้ใจซึ่งกันและกัน เวลามีปัญหาอะไรเราก็จะปรึกษากันตลอด เราชอบแต่งนิทาน นิยาย หรือวาดรูปมาอวดกัน เป็นเพราะเหตุนี้แหละมั้งคะที่ทำให้เราสองคนเข้ากันได้ ทั้งๆที่เราอายุห่างกันมาก และที่สำคัญเราไม่เคยเจอหน้ากันเลยค่ะ เค้าเรียนอยู่ ม.เชียงใหม่ ส่วนเราเรียนอยู่มัธยมที่กรุงเทพ กิจวัตรประจำวันของเราสองคนก็คล้ายๆกัน เราสองคนจะคุยแชทและเล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันแต่ละวันให้กันและกันฟังตลอด จนพี่ๆและเพื่อนๆในกลุ่มแชทของเราสองคนแซวเราสองคนบ่อยๆ บางคนก็จะเรียกเค้าว่าป๊า แล้วเรียกเราว่าม๊า ยอมรับเลยค่ะว่าเราก็มีอาการเขิล >//< เราเริ่มหวั่นไหวกับเค้า และมารู้ตัวอีกที เราก็ชอบเค้าไปแล้ว เราสองคนคุยกันในฐานะเพื่อนรุ่นพี่และเพื่อนรุ่นน้องกันได้ราวๆ 5-6 เดือน เค้าเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้าง น่ารัก น่าทนุถนอม อ่อนโยน ขี้อ้อน ทุกๆคนในกลุ่มแชทรักเค้าและรวมถึงตัวเราด้วยค่ะ ^//^
จนมาวันนึงรุ่นพี่ในกลุ่มแชทคนนึงมาบอกกับเราว่า พี่R (ใช้แทนชื่อเค้านะคะ) ชอบเรานะ แต่เค้าไม่กล้าบอกกับเราตรงๆ ความรู้สึกเราตอนนั้นคือแบบ เอิ่ม.... อร๊ายยยยย อยากกรี๊ดดังๆให้ 8 โลกได้ยินค่ะ เราดีใจมาก เขิลมาก ความรุ้สึกมันโอ้ยบอกไม่ถูกบลาๆๆๆๆๆๆ >O< เราก็ตอบกลับไปแค่ว่า ค่ะ ขอบคุณนะคะ แล้วเย็นวันนั้นเรากับเค้าก็ยังคุยกันเหมือนทุกๆวัน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปในบทสนทนาคือ เค้าเล่านิยายสั้นที่เค้าพึ่งแต่งเสร็จให้เราฟัง (เปลี่ยนไปตรงไหน เพราะทุกๆวันเค้าก็จะมาเล่าแบบนี้อยู่แล้ว5555) เปลี่ยนสิ เปลี่ยนตรงที่ว่า นิยายสั้นเรื่องนั้นที่เค้าแต่ง เค้าแต่งจากเรื่องจริงของเราสองคน และใช้ชื่อแทนตัวของเราว่า วีนัส และแทนตัวเค้าด้วยชื่อ โพไซดอน พอเค้าดำเนินเรื่องมาเกือบจะจบ โพไซดอนถามวีนัสว่า“เทอพร้อมจะรักกับผมแล้วหรือยัง” เราฟินกับเนื้อเรื่องจนเราแยกแยะไม่ออกว่า ประโยคนั้นคือคำถามหรือส่วนหนึ่งของนิยาย เราก็ถามเค้าต่อว่า แล้ววีนัสตอบว่าอย่างไร เค้าก็ตอบเรากลับมาว่า แล้วคุณว่ายังไง เราเลยดำเนินเรื่องต่อให้จนประโยคสุดท้ายว่า “ถ้าคุณพร้อมจะรัก เราก็พร้อมจะรัก” หลังจากนั้นเราสองคนก็เปลี่ยนสถานะกันกลายเป็นแฟนกันค่ะ เราสองคนตกลงกันว่า ตลอดเวลาที่เราคบกัน เราจะดูแลกันให้ดีที่สุด และเราจะยังเป็นเหมือนวันแรกที่เราได้พบกัน และเราสองคนก็เป็นเช่นเดิมเหมือนวันแรกจริงๆค่ะ เราสองคนแฮปปี้กับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มาก เรามีความสุขกับสิ่งที่เราเป็น จนเวลาผ่านไป 3 เดือน คืนก่อนนอนคืนนั้น เค้าถามเราว่า “พรุ่งนี้คุณมีธุระไปไหนหรือเปล่า” เราก็ตอบว่า “ไม่ มีอะไรหรือเปล่า ?” เค้าบอกเราว่า พรุ่งนี้ 8 โมงเช้า โทรปลุกเค้าด้วยนะ เค้าจะต้องขับรถไปทำธุระ เราก็ตอบว่าได้โอเค เดี๋ยวเราโทรปลุก แล้วเราสองคนก็จบบทสนทนาคืนนั้นตามปกติ “ฝันดีนะคับวีนัสตัวน้อย รักคุณนะ” .........
รุ่งเช้าวันต่อมา ...
เราก็รีบตื่น แล้วหยิบโทรศัพท์โทรปลุกคนที่เรารักตามเวลานัดหมาย แต่เค้าก็ไม่รับสายเรา เราก็คิดแค่ว่า เค้าคงอาจจะขับรถไปทำธุระแล้ว เราก็ใช้ชีวิตประจำวันปกติ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปที่เราสัมผัสได้คือ เค้าหายไปไหน เราพยายามติดต่อเค้า แต่ก็ไม่ได้การตอบรับจากเค้า เราจิตตกมากค่ะ เรากลัวเค้าจะเกิดอุบัติเหตุ เราพยามติดต่อทุกทาง ทั้งโทรทั้งส่งข้อความทั้งถามในแชท แต่ก็ไม่มีแม้แต่การเปิดอ่านแชท จนเวลาผ่านมานับ 10 ชั่วโมง เราจนปัญญาที่จะติดต่อเค้า ในใจลึกๆหวังเพียงแค่ว่า เค้าคงจะติดต่อเรากลับมา แค่คิดก็ผิดแล้วค่ะ เราโทรหาเค้าอีก 3 ครั้งตอนเวลา 22.00 น. ครั้งแรกเค้าไม่รับสาย ครั้งที่สองเค้าตัดสาย และครั้งสุดท้าย เค้าปิดเครื่องค่ะ T^T หลังจากนั้นผ่านไปหลายอาทิตย์ เรารอการติดต่อกลับจากเค้าตลอด แต่ก็ไม่เคยได้รับการติดต่อกลับมาสักครั้ง แชทที่เราส่งไปให้ เค้าก็ไม่เคยเปิดอ่านอีกเลย ...
1 เดือนผ่านไปกับการเฝ้ารออย่างไม่มีความหวัง เราตัดสินใจโทรกลับไปหาเค้าอีกครั้ง และครั้งนี้เราได้ยินคำว่า ครับ จากปลายสาย เราดีใจมากค่ะ เราร้องไห้พูดอะไรไม่ออก เราถามเค้าว่า R คุณหายไปไหนมา เราติดต่อคุณไม่ได้เลย เราคิดถึงคุณมาก แต่สิ่งที่ปลายสายตอบกลับเรามา ทำเอาเราช๊อคเลยค่ะ เค้าตอบกลับเรามาแค่ว่า “ขอโทดนะครับ คุณโทรผิดหรือเปล่า” แล้วเค้าก็ตัดสายเราไปแล้วหลังจากนั้นจนถึงวันนี้ เราไม่สมารถติดต่อเค้าได้อีกเลย และแชทกลุ่มจากที่เคยคุยกันสนุกสนานก็เริ่มหายไปทีละคน จนกระทั่งไม่เหลือใครสักคน....
...1 ปีหลังจากวันนั้น รุ่นพี่ที่เราเคยคุยกันในกลุ่มแชทก็แอดเฟสเรามา และกลับมาคุยกันอีก และประเด็นหลักที่เราคุยกันคือเรื่องของ R สิ่งทำให้เราต้องร้องไห้อีกครั้ง คือ การรับรู้ความจริงทุกอย่างในสิ่งที่เราไม่เคยรู้เลย “ฟังพี่นะ พี่R เค้าไม่รับรู้หรอกว่าเราจะเป็นยังไง แต่สิ่งที่พี่เห็นและพี่เพิ่งรู้พี่ไม่แน่ใจว่าเราจะรับได้หรือเปล่า พี่ไม่ขอพูดอะไรดีกว่า พี่อยากให้เราเห็นด้วยตาตัวเอง” แล้วพี่เค้าก็เอาชื่อเฟสของRมาให้เราค่ะ เราภาวนาขอให้เค้าสบายดี มีความสุข อย่าเป็นอะไรเลย เราขอแค่นี้จริงๆ และสิ่งที่เราหวังก็เป็นจริงค่ะ เค้าสบายดี มีความสุข และแฮปปี้กับ “ผู้ชายที่เค้ารัก” ใช่แล้วค่ะ คุณอ่านไม่ผิดหรอกค่ะ Rเค้ามีแฟนแล้วค่ะ แฟนเค้าเป็นผู้ชายค่ะ ช๊อคค่ะ ช๊อคหนักมาก เค้ากับแฟนเค้าคบกันมาได้เกือบปีแล้ว ซึ่งระยะเวลาพอๆกับที่เราเริ่มคุยกับ R และคบกับ R ที่ผ่านมาเรามีแฟนเป็นเกย์ค่ะ และตลอดเวลาที่ผ่านมา เราเป็นมือที่ 3 ของเค้าสองคนค่ะ จนทุกวันนี้เราก็ยังมีความรู้สึกดีๆกับRอยู่ เราเลือกที่จะเก็บแต่ความทรงจำดีๆของเราสองคนเอาไว้ ทุกครั้งที่เราเข้าไปส่องเฟสเค้า เราเห็นเค้ามีความสุข เราเห็นเค้ารักกับแฟน เราก็มีความสุขค่ะ เราสองคนรักกันแต่ไม่สามารถใช้อนาคตร่วมกันได้ เพราะเส้นที่ขั้นกลางระหว่างเราคือความรู้สึกของเค้า เราบังคับให้เค้ารักเราคนเดียวไม่ได้ เพราะความรู้สึกของเค้าเป็นของอีกฝ่าย แค่เส้นขั้นกลางที่ขวางความรักของเราไว้จริงๆค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ ขอบคุณพันทิปสำหรับพื้นที่เล็กๆที่ให้เราได้เก็บความทรงจำดีๆ ขอบคุณR ที่ทำให้เรามีความทรงจำดีๆด้วยกัน “ดูแลตัวเองดีๆนะ เราอยากเห็นรอยยิ้มของคุณ พักผ่อนเยอะๆนะอย่าหักโหมล้ะ โพไซดอน”