สวัสดียามค่ำคืนครับ แฟนๆชาว Pantip ทุกคน และแฟนชาวนิยายแห่งความฝันทุกท่าน ..
หวังว่าหลายๆคนคงกำลังหาอะไรอ่านอยู่แล้วยังไม่หลับนะครับ 55+ วันนี้ผมมาดึกเลย
และผมคิดว่าหลายๆคนคงหลับไปแล้วมั้ง ! (อิอิ)
เพราะนี่ก็เที่ยงคืน กว่าๆ จะตีหนึ่งแล้วครับ ใครหลับแล้วก็ขอให้ฝันดีนะครับ เอาไว้พรุ่งนี้
แวะมาหาผมในกระทู้นี้ได้ใหม่ ผมอยู่ในนี้ครับ อิอิ (แอบเขิน)
แต่สำหรับคนที่ยังไม่หลับก็ต้องขออนุญาติพาท่านเข้าไปต่อในดินแดนที่ห่างไกล ไม่ต้องเอาพระไปนะ เพราะไม่มีผี
เอ๊ะ หรือ มี 555+ ไม่ต้อง !! ไปด้วยกับหลายๆคนที่ติดตามนิยายแห่งความฝันนี่ล่ะ ไปกันเยอะไม่ต้องกลัวผี 555+
พอดีผมเพิ่งเสร็จภารกิจจากการทำงาน เลยแวะมาลงต่อให้นะครับต้องขอโทษจริงๆ !! ที่มาดึกเลย อ่ะ ..
นอกเรื่องซะนานเราไม่รอช้าแล้วเนาะ ! ไปกันต่อเลยดีกว่า ทุกคนจับมือผมไว้แน่นๆนะไม่อยากให้หลงอยู่ในดินแดนนั้น
ยิ่งดึกๆแบบนี้ด้วย เดี่ยวออกมาไม่ได้ล่ะแย่เลย 55+ พร้อมๆ จัดปาย.. นิยายแห่งความผัน ตอนที่3 ฟิ้วๆๆๆ...
นิยายแห่งความฝัน ตอน นกเชอรี่ ตอนที่3
ซู่สๆๆ ..... ซู่สๆๆ .....
: อาจารย์ช่วยข้าด้วย ! ขาข้าติด
: โอลรี่ เจ้าเป็นอะไรไปหน่ะ ! โจเซฟฟิน เชน ถามด้วยความเป็นห่วง
: เอ้า ระวังหน่อย ไหน ! โจเซฟฟิน เชน เจ้าหลบไปก่อน เอ้า วิสนี่ โอลรี่ ยืนมือมา เร็วเข้า!
: อาจารย์ขาข้าติด ขยับตัวไม่ได้เลย วิสนี่ โอลรี่ พูดด้วยน้ำเสียงที่หมดหวัง
: มันคืออะไรกันหรอ อาจารย์ !
: ทรายดูด ! ถ้าเดินไม่ระวังมันก็จะดูดเราลงไปใต้ดิน ไม่ได้ขึ้นมาอีกเลยเชียวนะ !
เร็วเข้าเชนเจ้ารีบเอาหมวกเวทมนต์สวมที่หัวของ วิสนี่ โอลรี่ แล้วก็ดึงแขนของโอลรี่ไว้ !
ทันใดนะ อาจารย์ก็เริ่มท่องคาถาบทหนึ่งว่า
"ฮาลาคราเตส เฟรเดลวิสต้า"!! ทันใดนั้นก็บังเกิดแสงไฟสีเขียวสลับขาว
พุงออกมาจากหมวกเวทมนต์ของโอลรี่ และ ดึงโอลรี่ขึ้นมาจากทรายดูดได้อย่างหวุดหวิด
: อาจารย์ขอบคุณท่านมากค่ะ ถ้าไม่ได้ท่านช่วยไว้ ครั้งนี้ ข้าคงต้องลงไปอยู่ใต้หลุมทรายดูดแน่แล้ว!
: เอาหน่ะ ! เจ้าอย่าวิตกไป คราวหน้าคราวหลัง เจ้าต้องระวังให้มากกว่านี้รู้ไหมลูกศิษย์ ตัวน้อยๆของข้า
: เชน ข้าก็ต้องขอบใจเจ้าด้วยนะที่ช่วยเหลือข้าให้รอดพ้นจากหลุมทรายดูดนั่น!
: เอาหน่ะ ไม่เป็นไร หรอก วิสนี่ โอลรี่ เรามีกันแค่นี้ ก็ต้องช่วยเหลือกันให้ถึงที่สุดสิ!
: ฮ่าๆ ข้าเห็นน้ำใจของเจ้าทั้งสองแล้ว ประเสริฐยิ่งนัก โจเชฟฟิน เชน และ วิสนี่ โอลรี่ ต่อไป ภายภาคหน้า
เจ้าทั้งสอง จะต้องเป็น พ่อมด และแม่มด ที่เก่งและมีคุณธรรมอย่างแน่นอน ข้าดูคนไม่เคยผิดน่ะ
! เอาล่ะ ! เราไปกันต่อเถอะ เจ้านกน้อยน่าสงสารไม่รู้ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง!
หลังจากที่เดินทางต่อไปในความมืดที่หวังว่าจะเจอจุดหมายสักแห่งเพื่อเป็นลางบอกเหตุ
ให้ได้พบกับนกเชอรี่ผู้ต้องมนต์ตราสาปร้ายแรงทันใดนั้น ! ก็มีเสียงค้างคาวตัวหนึ่งพูดขึ้นมาว่า !
:โถ่ๆ เจ้านกน้อยผู้น่าสงสารตอนนี้เจ้าจะเป็นอย่างไรหน๊อ ! ตายรึยัง! ไปรึยัง!
: อาจารย์ ค้างคาวพูดได้ โจเซฟฟิน เชน พูดออกมาด้วยความรู้สึกที่ประหลาดใจ!
: โฮะๆ อย่าไปฟังเสียงมัน มันจะสะกดจิตให้เราหลงใหลไปในเสียงของมัน
และจะเอาเราไปขังไว้ในรังของมันเพื่อ แทะกินกระดูกเรา !
: โอ่ว จริงหรอค่ะ อาจารย์ น่ากลัวจังค่ะ งั้นข้าขอเอามือปิดหูไว้ดีไหม จะได้ไม่ต้องมนต์สะกดของค้างคาว
: ฮ่าๆ เอาล่ะ ๆ ข้าล้อเล่น ! จริงๆแล้ว ดินแดนแห่งนี้มีอะไรที่สามารถพูดได้อีกเยอะที่เจ้าทั้งสองยังไม่รู้
: เฮ้อ ! อาจารย์ดีนะที่ท่านพูดเล่น โจเชฟฟิน เชน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ! เพราะกลัวโดนค้างคาวจับไปแทะกระดูก
: อาจารย์ ค่ะ ข้ามีอะไรอยากถามท่านหน่อย !
: มีอะไรงั้นรึ! วิสนี่ โอลรี่ ?
: เมื่อตอนที่ข้า กำลังจะโดนทรายดูดลงไปใต้ดิน ท่านจำได้ไหม ! ที่ท่านช่วยข้าไว้ ท่านร่ายเวทมนต์มาบทหนึ่ง
ข้าอยากรู้ว่ามันคือเวทมนต์อะไรหรอค่ะ
: อ่อ ฮ่าๆ ข้าก็นึกนะว่า สิ่งใดกันเล่าที่ทำให้เจ้าถึงกับทำหน้าตางงถึงขนาดนั้น เอาล่ะ ชื่อของมันคือ
เวทมนต์ ดึงดูด! ไงล่ะลูกศิษย์ข้า
ถ้าเวลาไหนที่เจ้าขี้เกียจที่จะเดินไปหยิบหมวกเวทมนต์ หรือ ขนมปังอบด้วยช็อคโกแลตสักชิ้น
เจ้าสามารถใช้เวทมนต์บทนี้ได้นะ
เพื่อดึงสิ่งของที่เจ้าต้องการเข้ามาหาตัวเรา แต่จำเอาไว้อย่างหนึ่งนะ! ทุกสิ่งอย่างมีสองด้านเสมอ
เมื่อใดก็ตามที่เจ้าร่ายเวทมนต์บทนี้ด้วยความวิตก ตกใจ หรือคิดถึงเรื่องอื่นอยู่
เวทมนต์นี้จะพลักสิ่งของที่เจ้าต้องการให้ไกลออกไปอีกเท่าทวีคูณ ฉะนั้น เวลาใช้มัน
ต้องระวัง และ มีสติให้มากๆนะ เอาไว้ข้าจะสอนให้เจ้าทั้งสอง จริงๆจังๆ อีกครั้งหนึ่งแล้วกัน
: โหว อาจารย์ครับ งั้นก็แสดงว่า เหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่นี้ ถ้าอาจารย์ไม่มีสมาธิ หรือคิดถึงสิ่งอื่นใดอยู่
ก็อาจจะพลักให้ วิสนี่ โอลรี่ ยิ่งลงไปอยู่ใต้ทรายดูดเร็วขึ้นงั้นสิครับอาจารย์
: ฮ่าๆ ถูกต้องแล้วล่ะ โจเซฟฟิน เชน เจ้าคิดไม่ผิดหรอก! อ่า .. ข้าเกือบลืมไป เมื่อครู่นี้ เจ้าทั้งสองคน
เห็นค้างคาวกันใช่ไหมแสดงว่าเราใกล้จะถึงถ้ำมรณะกันแล้วล่ะ!
: ถ้ำมรณะหรอค่ะอาจารย์ ฟังดูไม่น่าโสภาอะไรสักเท่าไรเลยนะค่ะ !
: เอ้ ! อาจารย์ครับ ว่าแต่ ทำไม ? ถ้ำนี้ถึงได้ชื่อว่า ถ้ำมรณะกันล่ะ?
: เรื่องนี้ ข้าอยากให้เจ้าทั้งสองต้องไปเห็นเองด้วยตัวเองแล้วจะรู้ว่าทำไม ถึงต้องเป็นชื่อนี้ ! จบตอนที่3 ....
....... เป็นไงกันบ้างครับ ทุกคน .... เรากลับมาแล้ว (ไหนเมื่อกี้มีใครแอบท่องคาถา ดึงดูด ยอมรับมาซ่ะดีดี 55+)
ไหนๆลองดูซิ กลับมากันครบทุกคนไหมเนี่ย อ่าๆ ครบๆ แน่นอนถ้าหากไม่ครบนี่เห็นที
ต้องไปหากันทั้งคืนแน่เลย (แอบกลัวว่าจะไม่ได้ไปนอนอะดิ๊ 555+)
เอาล่ะครับ วันนี้โอเคนะครับ ไว้โอกาสหน้าเจอกันใหม่นะครับ
ขอให้ฝันดีๆทุกๆคนนะครับ ยังไงขอฝากผลงานด้วยนะครับ แล้วเจอกันใหม่ ในตอนหน้า ครับผม ไปล่ะ ฟิ้วๆๆ......... .. (จบตอนที่3)
นิยายแห่งความฝัน ตอน นกเชอรี่ ตอนที่3
หวังว่าหลายๆคนคงกำลังหาอะไรอ่านอยู่แล้วยังไม่หลับนะครับ 55+ วันนี้ผมมาดึกเลย
และผมคิดว่าหลายๆคนคงหลับไปแล้วมั้ง ! (อิอิ)
เพราะนี่ก็เที่ยงคืน กว่าๆ จะตีหนึ่งแล้วครับ ใครหลับแล้วก็ขอให้ฝันดีนะครับ เอาไว้พรุ่งนี้
แวะมาหาผมในกระทู้นี้ได้ใหม่ ผมอยู่ในนี้ครับ อิอิ (แอบเขิน)
แต่สำหรับคนที่ยังไม่หลับก็ต้องขออนุญาติพาท่านเข้าไปต่อในดินแดนที่ห่างไกล ไม่ต้องเอาพระไปนะ เพราะไม่มีผี
เอ๊ะ หรือ มี 555+ ไม่ต้อง !! ไปด้วยกับหลายๆคนที่ติดตามนิยายแห่งความฝันนี่ล่ะ ไปกันเยอะไม่ต้องกลัวผี 555+
พอดีผมเพิ่งเสร็จภารกิจจากการทำงาน เลยแวะมาลงต่อให้นะครับต้องขอโทษจริงๆ !! ที่มาดึกเลย อ่ะ ..
นอกเรื่องซะนานเราไม่รอช้าแล้วเนาะ ! ไปกันต่อเลยดีกว่า ทุกคนจับมือผมไว้แน่นๆนะไม่อยากให้หลงอยู่ในดินแดนนั้น
ยิ่งดึกๆแบบนี้ด้วย เดี่ยวออกมาไม่ได้ล่ะแย่เลย 55+ พร้อมๆ จัดปาย.. นิยายแห่งความผัน ตอนที่3 ฟิ้วๆๆๆ...
นิยายแห่งความฝัน ตอน นกเชอรี่ ตอนที่3
ซู่สๆๆ ..... ซู่สๆๆ .....
: อาจารย์ช่วยข้าด้วย ! ขาข้าติด
: โอลรี่ เจ้าเป็นอะไรไปหน่ะ ! โจเซฟฟิน เชน ถามด้วยความเป็นห่วง
: เอ้า ระวังหน่อย ไหน ! โจเซฟฟิน เชน เจ้าหลบไปก่อน เอ้า วิสนี่ โอลรี่ ยืนมือมา เร็วเข้า!
: อาจารย์ขาข้าติด ขยับตัวไม่ได้เลย วิสนี่ โอลรี่ พูดด้วยน้ำเสียงที่หมดหวัง
: มันคืออะไรกันหรอ อาจารย์ !
: ทรายดูด ! ถ้าเดินไม่ระวังมันก็จะดูดเราลงไปใต้ดิน ไม่ได้ขึ้นมาอีกเลยเชียวนะ !
เร็วเข้าเชนเจ้ารีบเอาหมวกเวทมนต์สวมที่หัวของ วิสนี่ โอลรี่ แล้วก็ดึงแขนของโอลรี่ไว้ !
ทันใดนะ อาจารย์ก็เริ่มท่องคาถาบทหนึ่งว่า
"ฮาลาคราเตส เฟรเดลวิสต้า"!! ทันใดนั้นก็บังเกิดแสงไฟสีเขียวสลับขาว
พุงออกมาจากหมวกเวทมนต์ของโอลรี่ และ ดึงโอลรี่ขึ้นมาจากทรายดูดได้อย่างหวุดหวิด
: อาจารย์ขอบคุณท่านมากค่ะ ถ้าไม่ได้ท่านช่วยไว้ ครั้งนี้ ข้าคงต้องลงไปอยู่ใต้หลุมทรายดูดแน่แล้ว!
: เอาหน่ะ ! เจ้าอย่าวิตกไป คราวหน้าคราวหลัง เจ้าต้องระวังให้มากกว่านี้รู้ไหมลูกศิษย์ ตัวน้อยๆของข้า
: เชน ข้าก็ต้องขอบใจเจ้าด้วยนะที่ช่วยเหลือข้าให้รอดพ้นจากหลุมทรายดูดนั่น!
: เอาหน่ะ ไม่เป็นไร หรอก วิสนี่ โอลรี่ เรามีกันแค่นี้ ก็ต้องช่วยเหลือกันให้ถึงที่สุดสิ!
: ฮ่าๆ ข้าเห็นน้ำใจของเจ้าทั้งสองแล้ว ประเสริฐยิ่งนัก โจเชฟฟิน เชน และ วิสนี่ โอลรี่ ต่อไป ภายภาคหน้า
เจ้าทั้งสอง จะต้องเป็น พ่อมด และแม่มด ที่เก่งและมีคุณธรรมอย่างแน่นอน ข้าดูคนไม่เคยผิดน่ะ
! เอาล่ะ ! เราไปกันต่อเถอะ เจ้านกน้อยน่าสงสารไม่รู้ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง!
หลังจากที่เดินทางต่อไปในความมืดที่หวังว่าจะเจอจุดหมายสักแห่งเพื่อเป็นลางบอกเหตุ
ให้ได้พบกับนกเชอรี่ผู้ต้องมนต์ตราสาปร้ายแรงทันใดนั้น ! ก็มีเสียงค้างคาวตัวหนึ่งพูดขึ้นมาว่า !
:โถ่ๆ เจ้านกน้อยผู้น่าสงสารตอนนี้เจ้าจะเป็นอย่างไรหน๊อ ! ตายรึยัง! ไปรึยัง!
: อาจารย์ ค้างคาวพูดได้ โจเซฟฟิน เชน พูดออกมาด้วยความรู้สึกที่ประหลาดใจ!
: โฮะๆ อย่าไปฟังเสียงมัน มันจะสะกดจิตให้เราหลงใหลไปในเสียงของมัน
และจะเอาเราไปขังไว้ในรังของมันเพื่อ แทะกินกระดูกเรา !
: โอ่ว จริงหรอค่ะ อาจารย์ น่ากลัวจังค่ะ งั้นข้าขอเอามือปิดหูไว้ดีไหม จะได้ไม่ต้องมนต์สะกดของค้างคาว
: ฮ่าๆ เอาล่ะ ๆ ข้าล้อเล่น ! จริงๆแล้ว ดินแดนแห่งนี้มีอะไรที่สามารถพูดได้อีกเยอะที่เจ้าทั้งสองยังไม่รู้
: เฮ้อ ! อาจารย์ดีนะที่ท่านพูดเล่น โจเชฟฟิน เชน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ! เพราะกลัวโดนค้างคาวจับไปแทะกระดูก
: อาจารย์ ค่ะ ข้ามีอะไรอยากถามท่านหน่อย !
: มีอะไรงั้นรึ! วิสนี่ โอลรี่ ?
: เมื่อตอนที่ข้า กำลังจะโดนทรายดูดลงไปใต้ดิน ท่านจำได้ไหม ! ที่ท่านช่วยข้าไว้ ท่านร่ายเวทมนต์มาบทหนึ่ง
ข้าอยากรู้ว่ามันคือเวทมนต์อะไรหรอค่ะ
: อ่อ ฮ่าๆ ข้าก็นึกนะว่า สิ่งใดกันเล่าที่ทำให้เจ้าถึงกับทำหน้าตางงถึงขนาดนั้น เอาล่ะ ชื่อของมันคือ
เวทมนต์ ดึงดูด! ไงล่ะลูกศิษย์ข้า
ถ้าเวลาไหนที่เจ้าขี้เกียจที่จะเดินไปหยิบหมวกเวทมนต์ หรือ ขนมปังอบด้วยช็อคโกแลตสักชิ้น
เจ้าสามารถใช้เวทมนต์บทนี้ได้นะ
เพื่อดึงสิ่งของที่เจ้าต้องการเข้ามาหาตัวเรา แต่จำเอาไว้อย่างหนึ่งนะ! ทุกสิ่งอย่างมีสองด้านเสมอ
เมื่อใดก็ตามที่เจ้าร่ายเวทมนต์บทนี้ด้วยความวิตก ตกใจ หรือคิดถึงเรื่องอื่นอยู่
เวทมนต์นี้จะพลักสิ่งของที่เจ้าต้องการให้ไกลออกไปอีกเท่าทวีคูณ ฉะนั้น เวลาใช้มัน
ต้องระวัง และ มีสติให้มากๆนะ เอาไว้ข้าจะสอนให้เจ้าทั้งสอง จริงๆจังๆ อีกครั้งหนึ่งแล้วกัน
: โหว อาจารย์ครับ งั้นก็แสดงว่า เหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่นี้ ถ้าอาจารย์ไม่มีสมาธิ หรือคิดถึงสิ่งอื่นใดอยู่
ก็อาจจะพลักให้ วิสนี่ โอลรี่ ยิ่งลงไปอยู่ใต้ทรายดูดเร็วขึ้นงั้นสิครับอาจารย์
: ฮ่าๆ ถูกต้องแล้วล่ะ โจเซฟฟิน เชน เจ้าคิดไม่ผิดหรอก! อ่า .. ข้าเกือบลืมไป เมื่อครู่นี้ เจ้าทั้งสองคน
เห็นค้างคาวกันใช่ไหมแสดงว่าเราใกล้จะถึงถ้ำมรณะกันแล้วล่ะ!
: ถ้ำมรณะหรอค่ะอาจารย์ ฟังดูไม่น่าโสภาอะไรสักเท่าไรเลยนะค่ะ !
: เอ้ ! อาจารย์ครับ ว่าแต่ ทำไม ? ถ้ำนี้ถึงได้ชื่อว่า ถ้ำมรณะกันล่ะ?
: เรื่องนี้ ข้าอยากให้เจ้าทั้งสองต้องไปเห็นเองด้วยตัวเองแล้วจะรู้ว่าทำไม ถึงต้องเป็นชื่อนี้ ! จบตอนที่3 ....
....... เป็นไงกันบ้างครับ ทุกคน .... เรากลับมาแล้ว (ไหนเมื่อกี้มีใครแอบท่องคาถา ดึงดูด ยอมรับมาซ่ะดีดี 55+)
ไหนๆลองดูซิ กลับมากันครบทุกคนไหมเนี่ย อ่าๆ ครบๆ แน่นอนถ้าหากไม่ครบนี่เห็นที
ต้องไปหากันทั้งคืนแน่เลย (แอบกลัวว่าจะไม่ได้ไปนอนอะดิ๊ 555+)
เอาล่ะครับ วันนี้โอเคนะครับ ไว้โอกาสหน้าเจอกันใหม่นะครับ
ขอให้ฝันดีๆทุกๆคนนะครับ ยังไงขอฝากผลงานด้วยนะครับ แล้วเจอกันใหม่ ในตอนหน้า ครับผม ไปล่ะ ฟิ้วๆๆ......... .. (จบตอนที่3)