นี่เป็นกระทู้แรกน่ะค่ะ เขียนยังไม่ค่อยเป็น555 ผิดพลาดอย่างไงก็ขอโทดด้วยน่ะค่ะ
เริ่มเลยละกันเนอะ คือหนูมีเพื่อนรักคนนึงค่ะ เขาคอยให้คำปรึกษาหนูตลอดเลย คอยช่วยนู้นช่วยนี้ตลอดเลยค่ะเราสนิทกันมาก จนเพื่อนได้มีแฟนแฟนคนนี้เป็นทอม ทอมเนี่ยก็ได้เข้ามาจีบเพื่อนหนู แต่ทอมมีแฟนแล้วน่ะ คบกับแฟนประมาณ6-7ปีมั้ง ไอเราก็เชียร์ใหญ่เลย แชวนู้นแชวนี้ แต่บางทีเราก็คอยห้ามน่ะ เห้ยย เขามีแฟนแล้ว เวลาเราไปเที่ยว เราก็จะไปกัน3คนตลอด ไปดูหนัง ไปทะเล เพื่อนกับทอมคนนี้คบกันได้ประมาณเดือนนึงเพื่อนเลยตัดสินใจเลิกเพราะว่าไม่อยากทำร้ายจิตใจแฟนทอมคนนั้น เราก็คอยปลอบเพื่อนเพราะเลิกกันทั้งที่ยังรัก... จนมาวันนึงทอมคนนี้ก็แอดไลน์มาหาเรามาปรึกษาเรื่องเพื่อนเรานี่แหละค่ะ คุยไปคุยมาได้เรื่องเลยค่ะ เราไปตกหลุมพรางของเขา เขาพูดหยอดนู้นหยอดนี้ หยอดจนเรายอมเลยค่ะ ตอนนั้นยอมรับเลยว่าคิดแต่ความสุขของตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าเป็นแฟนเก่าเพื่อน รู้ทั้งรู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว โหหหตอนนั้นมันมีความสุขมากๆค่ะเขาคือแฟนคนแรก มีแต่คำพูดหวานๆมาให้เราหลงเลยสิค่ะ มาหาเกือบทุกวัน ซื้อนู้นซื้อนี้มาให้กิน ไปดูหนังกัน ช่วงนั้นคือเราห่างกับเพื่อนไปเลย คุยไลน์กันแต่ไม่ค่อยได้เจอ แต่เวลาเจอกันเราก็จะแอบคุยไลน์กับทอมแบบหลบๆซ่อนๆ พอเราคบกับทอมได้สักพักก็เริ่มแอบมีการน้อยใจ อย่างที่บอกแหละค่ะเขามีแฟนเรา เราต้องทนเห็นเขาโพสต์เฟสบอกรักกัน นู้นนี้นั้นกัน เราก็ทนเพราะว่ารัก หลังๆเขาก็จะมาหาเราแค่อาทิตย์หละครั้งคุยกันทุกวัน แต่คุยได้แค่ถึง2ทุ่ม เพราะเขาต้องไปหาแฟนเขา เขาอยู่ด้วยกัน เราก็ยอม เหงาน่ะค่ะแต่ก็ไม่คิดมีคนอื่น เราก็ทนค่ะทนทั้งๆที่เจ็บ เราก็มีทะเลาะกันบ้างแต่เราก็ไม่ยอมเลิกกัน มีบางครั้งที่เขาชอบหายไปแบบเราติดต่อไม่ได้ เป็นอะไรที่ทรมานมากเลยค่ะ แต่บางทีเขาก็น่ารักแบบสุดๆ ตอนนั้นเพื่อนเรายังไม่รู้ เรากับทอมคนนี้ก็ได้ Anv'S 1Y โหหหหห ตอนนั้นดีใจมาก เราก้โพสต์เฟสเลยย ครบรอบนึงปี เพื่อนเราก็ถามว่าคบกับใครทำไมไม่บอก แซวเราใหญ่เลยย เราก็ยังไม่บอก เพราะบอกไม่ได้ ช่วงนั้นทอมกับแฟนเขาก็เริ่มทะเลาะกัน ทอมก็แบบจะมาหาเรามากขึ่น คุยหวานๆกับเรามากขี้น เราก็แบบรักจนงมงายเลยค่ะ พอเมื่อช่วงเดือนมกรา59 เพื่อนก็ได้รู้ว่าเราคบกับทอมคนนี้ คือแแบบ โอ้ยย ชีวิตฉัน เปิดเฟสก็เจอแต่คำด่า นู้นนี้นั้น ก็นอนร้องไห้เลยค่ะ เป็นเพราะตัวเราเอง เราก็ไม่มีเพื่อนคบเลยย ไปสอบก็ไปคนเดียว โดดเดียวมาก แต่เราก็ยังคบกับทอมอยู่น่ะค่ะ ช่วงนั้นทอมทำตัวน่ารักมากก แต่เรากับเพื่อนก็ไม่ได้คุยกันเลยยค่ะ
หลังจากนั้นเราก็ห่างจากเพื่อนเราไปเลยย ยอมรับนิสัยตัวเองตอนนั้นเลย แย่มาก ตอนนั้นทอมเขาก็มาบอกเราว่าได้เลิกกับแฟนแล้ว เราก็ดีใจแต่เราก็ต้องทนเห็นเขาเสียใจ เราก็บอกจะอยู่ข้างๆเขา คิดกันว่าจะไปเช่าห้องอยู่ไกลๆแต่ใกล้ที่ทำงานเขา เพราะจะได้ไม่ต้องเจออะไรเดิมๆ เราก็บอกโอเค เราจะช่วยค่าห้อง แต่เราก็อยู่บ้านเราน่ะค่ะ จะไปหาเขาอาทิตย์ละครั้ง เราเป็นคนขี้สงสารค่ะ และใจอ่อนด้วย เขาอ้อนอยากได้นู้นอยากได้นี้ก็ซื้อให้ เขาก็ดีกับเราตลอดเลยค่ะ ทุกคำมีแต่ที่รักๆ เราก็ยิ่งหลงเลยย พอเราใกล้ชิดกันมากขึ้น เราก็เริ่มงอแงงี่เง่า ตามประสาแฟนค่ะ ก็จะทะเลาะกันนิดหน่อยๆ เราจะชอบคิดว่าเขามีคนอื่น นู้นนี่นั้น วันนึ้งเราเขาไปส่องแฟนทอมม เห้ยยย แฟนเก่าเขามาเม้นรู้ป เขาไปด้วยกันมาหรอว่ะ คิดในใจ เราก็เลยตัดสินใจถาม เขาก็บอกว่ารูปนานแล้ว เขามีเราคนเดียวว ไอเราก็ไม่เชื่อหรอกค่ะ แต่ก็ไม่ได้อยากอะไร ไม่อยากทะเลาะ เลยปล่อยไปค่ะ เราชอบโพสต์เศร้าๆ ตั้งตัสเศร้า เพื่อนเราก็โพสต์ในเฟสของเขาค่ะว่า คอยเป็นกับกำลังใจให้อะไรประมาณนี้ ตอนนั้นก็คิดเขาข้างตัวเองว่า เพื่อนโพสต์ถึงเรา เราก็ดีใจน่ะค่ะ และนี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราได้กับมาคุยกับเพื่อนอีกครั้ง ตอนนั้นก็รู้สึกดีค่ะ ได้เพื่อนกับมาแล้ว เพื่อนยังดีกับเราเหมือนเดิม ชอบคำนึงที่เพื่อนบอกว่า "โกดแต่ไม่เกรียจ" คือแบบรู้สึกผิดเลยย พอต่อมา ทอมเรื่องมีปัญหาเรื่องเงินมากขึ้น ค่ากิน ค่าเรียน ค่านู้น ค่านี้ เขาก็บอกเขาเครียจ เราก็บอกว่าไม่เป็นไรเราจะช่วยเขาเอง คือเราก็ไม่ได้รวยน่ะ มีกิจการเป็นของตัวเอง เราก็ช่วย โอนเงินให้ใช้ตลอด พอหลังๆเราเริ่มมีปัญหาเรื่องครอบครัวเรา พ่อแม่นู้นนี้นั้น เราก็บอกเขาว่า เรามีปัญหาเขาก็บอกว่า ไม่น่าออกมาจากบ้านเลย ชีวิตเขาต้องพัง เงินก็ไม่มีใช้ เขาออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเรา แต่ชีวิตเขากับเป็นแบบนี้ เราก็แบบเฮ้ยยย พูดแบบนี้เลยหรอ คิดในใจ เราก็บอกเขาว่า เราเนี่ยแหละจะช่วยเขาทุกอย่างเอง แต่ขอเครียปัญหาครอบครัวก่อน เขาก้แบบดีขึ้น ก็ยังที่รักอย่างนู้น คนดีอย่างนี้อยู่ เราก็แบบดีขึ้นยังช่วยยังดูแลเขาอยู่ วันนึงเราได้นัดเขาว่าจะโอนเงินให้แต่เราก็ดันป่วยเข้าโรงบาลก่อน เราเลยให้พี่ขับรถมาเอากระเป๋าเงินที่ห้อง และก็ให้โทรสัพเรามาเพื่อที่จะได้คุยกับทอมได้ ประสานกันรู้เรื่อง พี่เราก็ไลน์ไปบอกว่า เราอยู่โรงบาลไม่สบาย รอก่อนน่ะ ไม่น่าจะเกินเที่ยง คือตอนนั้นรถติดค่ะ ประมาณ11โมงเขาก็โทรมา พี่เราไม่กล้ารับเขาเอาเบอร์ที่ทำงานเขาโทรมา เขาก็ไลน์มาหาเครื่องเราว่า เราอยู่ไหน พี่เราก็บอกว่าอยู่ โรงบาล เขาก็ถามว่า อยู่โรงบาลไหนจะโทรไปถาม คือพูดแบบเหมือนไม่เชื่อ ว่าเราป่าวยจริง พี่เราก้เริ่มสงสัย เลยลองใจไม่โอนเงินให้ ซีงตอนนั้นเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยย ใครทำอะไรยังไง พอประมาณเที่ยงครึ่ง เขาไลน์มาอีกว่า ไหนบอกไม่เกินเที่ยง จะเอาเงินไปใช้หนี้พี่อีกคน พี่เราก็ไม่ตอบ พี่เราก็เข้ามาเอาเงินเราที่ห้องแล้วก็กลับไปหาเราที่โรงบาล ก็มาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เราก็เสียใจน่ะ เราไม่สบายเขายังไม่เป็นห่วงเราเลยย พอวันรุ้งขึ้น เราตัดสินใจ ทักไปบอกเลิกเขา คือเงินมันไม่ได้เยอะอะไรหรอก แต่เราเสียความรู้สึกมากกว่า ทักไปสั้นๆเลลย คำว่า โชคดี เขาก็ด่าเราใหญ่เลยค่ะ ทำให้ชีวิตกูพังมั้งหละ ไอ
ไอสัสมาเต็มเลย เขาก็ถามว่า จะเอายังไง เราก็บอกว่า เลิก เขาก็บอกว่าโอเค เลิก ให้เราบล็อกไลน์ไปเลย เราก็ร้องไห้ใหญ่เลยย ตอนนั้นก็ออกจากโรงบาลมา ทักไปหาเพื่อน ว่าไม่สบาย เพื่อนก็เป็นห่วงจะมาหา เราก็บอกว่าอยู่ห้องแล้ว ก็คุยกับเพื่อนปกติ ยังไม่บอกว่าเราเลิกกับทอมแล้ว เราก็นอนร้องไห้ ไม่ได้เสียใจที่เลิกน่ะค่ะ เสียใจกับคำพูดเขามากกว่า พอเช้าวันต่อมาเราก็คิดถึงเขา ทักไปหาเขาเพราะคิดว่าเขาบล็อกเราแล้ว ยังไงก็ไม่เห็น เห้ยยยย เขายังไม่บล็อก เขาตอบกับมา พอคุยกันได้ดีสักพัก เขาก็เริ่มพูดเรื่องเงินมาอีกแล้ว พอเราตอบไปแค่ว่า จะเอายังไง เพื่อเขาจะช่วยเราคิด คือเราไม่อยากแก้ปัญหาคนเดียวแล้ว อยากให้เราช่วยกันคิด แต่สิ่งที่ได้คือ โหห
สัสมาอีกแล้วจ้าาา เขาบอกว่าไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตกูแล้ว หาว่าเราไปหลอกเขามั้งหละ นู้นนี่นั้นไปต่างๆนาๆ คำพูดเขาทำให้น้ำตาตกในมาก นี่หรือว่า คนที่เรารักมากที่สุด เราก็บอกแล้วแต่เขาจะคิดเลย จะคิดว่าเราเลวก็คิดเลยย เขาก็ด่าเรากับมา เราก็บอกต่างคนต่างอยู่ คือตอนั้นพิมทั้งน้ำตา เสียใจสุดๆแค่เงินไม่กี่บาท สุดท้ายแล้วไม่โทดใครหรอกค่ะ โทดเวรกรรม ตัวเราเอง ผิดเอง โง่เอง ตอนนี้ก็มีแค่เพื่อนคนนี้แหละค่ะที่คอยอยู่ข้างๆช่วยเรารักษาแผลใจ เพื่อนบอกว่า เพื่อนกันยังไงก็ตัดไม่ขาดหรอก โหหห เราทำอะไรลงไป เราทำให้คนที่รักเราเสียใจ ทำร้ายจิตใจเขามากขนาดนี้เลยหรอ เราก็ได้แต่ขอโทดเพื่อน คือรู้สึกผิดจริงๆ และสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็คือเวรกรรมที่เราทำกับคนอื่นเอาไว้ ตอนนี้ก้รักษาแผลใจ อยู่กับเพื่อน
ขอบคุณเพื่อนที่ไม่เคยคิดจะทิ้งเรา
จากแฟนเพื่อน จนมาเป็นแฟนเรา ความสัมพันธ์ที่ลืมไม่ลง
เริ่มเลยละกันเนอะ คือหนูมีเพื่อนรักคนนึงค่ะ เขาคอยให้คำปรึกษาหนูตลอดเลย คอยช่วยนู้นช่วยนี้ตลอดเลยค่ะเราสนิทกันมาก จนเพื่อนได้มีแฟนแฟนคนนี้เป็นทอม ทอมเนี่ยก็ได้เข้ามาจีบเพื่อนหนู แต่ทอมมีแฟนแล้วน่ะ คบกับแฟนประมาณ6-7ปีมั้ง ไอเราก็เชียร์ใหญ่เลย แชวนู้นแชวนี้ แต่บางทีเราก็คอยห้ามน่ะ เห้ยย เขามีแฟนแล้ว เวลาเราไปเที่ยว เราก็จะไปกัน3คนตลอด ไปดูหนัง ไปทะเล เพื่อนกับทอมคนนี้คบกันได้ประมาณเดือนนึงเพื่อนเลยตัดสินใจเลิกเพราะว่าไม่อยากทำร้ายจิตใจแฟนทอมคนนั้น เราก็คอยปลอบเพื่อนเพราะเลิกกันทั้งที่ยังรัก... จนมาวันนึงทอมคนนี้ก็แอดไลน์มาหาเรามาปรึกษาเรื่องเพื่อนเรานี่แหละค่ะ คุยไปคุยมาได้เรื่องเลยค่ะ เราไปตกหลุมพรางของเขา เขาพูดหยอดนู้นหยอดนี้ หยอดจนเรายอมเลยค่ะ ตอนนั้นยอมรับเลยว่าคิดแต่ความสุขของตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าเป็นแฟนเก่าเพื่อน รู้ทั้งรู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว โหหหตอนนั้นมันมีความสุขมากๆค่ะเขาคือแฟนคนแรก มีแต่คำพูดหวานๆมาให้เราหลงเลยสิค่ะ มาหาเกือบทุกวัน ซื้อนู้นซื้อนี้มาให้กิน ไปดูหนังกัน ช่วงนั้นคือเราห่างกับเพื่อนไปเลย คุยไลน์กันแต่ไม่ค่อยได้เจอ แต่เวลาเจอกันเราก็จะแอบคุยไลน์กับทอมแบบหลบๆซ่อนๆ พอเราคบกับทอมได้สักพักก็เริ่มแอบมีการน้อยใจ อย่างที่บอกแหละค่ะเขามีแฟนเรา เราต้องทนเห็นเขาโพสต์เฟสบอกรักกัน นู้นนี้นั้นกัน เราก็ทนเพราะว่ารัก หลังๆเขาก็จะมาหาเราแค่อาทิตย์หละครั้งคุยกันทุกวัน แต่คุยได้แค่ถึง2ทุ่ม เพราะเขาต้องไปหาแฟนเขา เขาอยู่ด้วยกัน เราก็ยอม เหงาน่ะค่ะแต่ก็ไม่คิดมีคนอื่น เราก็ทนค่ะทนทั้งๆที่เจ็บ เราก็มีทะเลาะกันบ้างแต่เราก็ไม่ยอมเลิกกัน มีบางครั้งที่เขาชอบหายไปแบบเราติดต่อไม่ได้ เป็นอะไรที่ทรมานมากเลยค่ะ แต่บางทีเขาก็น่ารักแบบสุดๆ ตอนนั้นเพื่อนเรายังไม่รู้ เรากับทอมคนนี้ก็ได้ Anv'S 1Y โหหหหห ตอนนั้นดีใจมาก เราก้โพสต์เฟสเลยย ครบรอบนึงปี เพื่อนเราก็ถามว่าคบกับใครทำไมไม่บอก แซวเราใหญ่เลยย เราก็ยังไม่บอก เพราะบอกไม่ได้ ช่วงนั้นทอมกับแฟนเขาก็เริ่มทะเลาะกัน ทอมก็แบบจะมาหาเรามากขึ่น คุยหวานๆกับเรามากขี้น เราก็แบบรักจนงมงายเลยค่ะ พอเมื่อช่วงเดือนมกรา59 เพื่อนก็ได้รู้ว่าเราคบกับทอมคนนี้ คือแแบบ โอ้ยย ชีวิตฉัน เปิดเฟสก็เจอแต่คำด่า นู้นนี้นั้น ก็นอนร้องไห้เลยค่ะ เป็นเพราะตัวเราเอง เราก็ไม่มีเพื่อนคบเลยย ไปสอบก็ไปคนเดียว โดดเดียวมาก แต่เราก็ยังคบกับทอมอยู่น่ะค่ะ ช่วงนั้นทอมทำตัวน่ารักมากก แต่เรากับเพื่อนก็ไม่ได้คุยกันเลยยค่ะ
หลังจากนั้นเราก็ห่างจากเพื่อนเราไปเลยย ยอมรับนิสัยตัวเองตอนนั้นเลย แย่มาก ตอนนั้นทอมเขาก็มาบอกเราว่าได้เลิกกับแฟนแล้ว เราก็ดีใจแต่เราก็ต้องทนเห็นเขาเสียใจ เราก็บอกจะอยู่ข้างๆเขา คิดกันว่าจะไปเช่าห้องอยู่ไกลๆแต่ใกล้ที่ทำงานเขา เพราะจะได้ไม่ต้องเจออะไรเดิมๆ เราก็บอกโอเค เราจะช่วยค่าห้อง แต่เราก็อยู่บ้านเราน่ะค่ะ จะไปหาเขาอาทิตย์ละครั้ง เราเป็นคนขี้สงสารค่ะ และใจอ่อนด้วย เขาอ้อนอยากได้นู้นอยากได้นี้ก็ซื้อให้ เขาก็ดีกับเราตลอดเลยค่ะ ทุกคำมีแต่ที่รักๆ เราก็ยิ่งหลงเลยย พอเราใกล้ชิดกันมากขึ้น เราก็เริ่มงอแงงี่เง่า ตามประสาแฟนค่ะ ก็จะทะเลาะกันนิดหน่อยๆ เราจะชอบคิดว่าเขามีคนอื่น นู้นนี่นั้น วันนึ้งเราเขาไปส่องแฟนทอมม เห้ยยย แฟนเก่าเขามาเม้นรู้ป เขาไปด้วยกันมาหรอว่ะ คิดในใจ เราก็เลยตัดสินใจถาม เขาก็บอกว่ารูปนานแล้ว เขามีเราคนเดียวว ไอเราก็ไม่เชื่อหรอกค่ะ แต่ก็ไม่ได้อยากอะไร ไม่อยากทะเลาะ เลยปล่อยไปค่ะ เราชอบโพสต์เศร้าๆ ตั้งตัสเศร้า เพื่อนเราก็โพสต์ในเฟสของเขาค่ะว่า คอยเป็นกับกำลังใจให้อะไรประมาณนี้ ตอนนั้นก็คิดเขาข้างตัวเองว่า เพื่อนโพสต์ถึงเรา เราก็ดีใจน่ะค่ะ และนี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราได้กับมาคุยกับเพื่อนอีกครั้ง ตอนนั้นก็รู้สึกดีค่ะ ได้เพื่อนกับมาแล้ว เพื่อนยังดีกับเราเหมือนเดิม ชอบคำนึงที่เพื่อนบอกว่า "โกดแต่ไม่เกรียจ" คือแบบรู้สึกผิดเลยย พอต่อมา ทอมเรื่องมีปัญหาเรื่องเงินมากขึ้น ค่ากิน ค่าเรียน ค่านู้น ค่านี้ เขาก็บอกเขาเครียจ เราก็บอกว่าไม่เป็นไรเราจะช่วยเขาเอง คือเราก็ไม่ได้รวยน่ะ มีกิจการเป็นของตัวเอง เราก็ช่วย โอนเงินให้ใช้ตลอด พอหลังๆเราเริ่มมีปัญหาเรื่องครอบครัวเรา พ่อแม่นู้นนี้นั้น เราก็บอกเขาว่า เรามีปัญหาเขาก็บอกว่า ไม่น่าออกมาจากบ้านเลย ชีวิตเขาต้องพัง เงินก็ไม่มีใช้ เขาออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเรา แต่ชีวิตเขากับเป็นแบบนี้ เราก็แบบเฮ้ยยย พูดแบบนี้เลยหรอ คิดในใจ เราก็บอกเขาว่า เราเนี่ยแหละจะช่วยเขาทุกอย่างเอง แต่ขอเครียปัญหาครอบครัวก่อน เขาก้แบบดีขึ้น ก็ยังที่รักอย่างนู้น คนดีอย่างนี้อยู่ เราก็แบบดีขึ้นยังช่วยยังดูแลเขาอยู่ วันนึงเราได้นัดเขาว่าจะโอนเงินให้แต่เราก็ดันป่วยเข้าโรงบาลก่อน เราเลยให้พี่ขับรถมาเอากระเป๋าเงินที่ห้อง และก็ให้โทรสัพเรามาเพื่อที่จะได้คุยกับทอมได้ ประสานกันรู้เรื่อง พี่เราก็ไลน์ไปบอกว่า เราอยู่โรงบาลไม่สบาย รอก่อนน่ะ ไม่น่าจะเกินเที่ยง คือตอนนั้นรถติดค่ะ ประมาณ11โมงเขาก็โทรมา พี่เราไม่กล้ารับเขาเอาเบอร์ที่ทำงานเขาโทรมา เขาก็ไลน์มาหาเครื่องเราว่า เราอยู่ไหน พี่เราก็บอกว่าอยู่ โรงบาล เขาก็ถามว่า อยู่โรงบาลไหนจะโทรไปถาม คือพูดแบบเหมือนไม่เชื่อ ว่าเราป่าวยจริง พี่เราก้เริ่มสงสัย เลยลองใจไม่โอนเงินให้ ซีงตอนนั้นเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยย ใครทำอะไรยังไง พอประมาณเที่ยงครึ่ง เขาไลน์มาอีกว่า ไหนบอกไม่เกินเที่ยง จะเอาเงินไปใช้หนี้พี่อีกคน พี่เราก็ไม่ตอบ พี่เราก็เข้ามาเอาเงินเราที่ห้องแล้วก็กลับไปหาเราที่โรงบาล ก็มาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เราก็เสียใจน่ะ เราไม่สบายเขายังไม่เป็นห่วงเราเลยย พอวันรุ้งขึ้น เราตัดสินใจ ทักไปบอกเลิกเขา คือเงินมันไม่ได้เยอะอะไรหรอก แต่เราเสียความรู้สึกมากกว่า ทักไปสั้นๆเลลย คำว่า โชคดี เขาก็ด่าเราใหญ่เลยค่ะ ทำให้ชีวิตกูพังมั้งหละ ไอ