กระทู้ตอนค่ำ (๑๓๖)

กระทู้สนทนา
จากการแอบติดตาม LINE คุยกันของกลุ่ม สว.ไร้สังกัดทำให้ผมนึกถ๊งเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ คือเหรียญหยอดตู้โทรศัพท์สาธารณะในสมัยโน้น ที่ปัจจุบันได้สูญพันธุ์ไปแล้วครับ อมยิ้ม01



สมัยโน้น หากบ้านใครมีหมายเลขโทรศัพท์ส่วนตัว ถือว่าโก้หรูมาก เพราะค่าบริการติดตั้งค่อนข้างสูง สมุดโทรศัพท์ยังมีให้ดูเป็นเล่มๆ หนาปึกเลย แจกปีละหนเท่านั้น

และเช่นกัน เวลาแม่ผมเข้ากรุงเทพฯ จะโทรฯ ไปหาใครต้องไปหาตู้โทรสาธารณะสีเขียวๆ ขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ซึ่งมีผู้เฝ้าตู้พร้อมจำหน่ายของขบเคี้ยว พร้อมหนังสือพิมพ์รายวันและซื้อเหรียญโทรศัพท์แบบนี้ ก่อนเข้าไปโทรฯ ที่ตู้หลังเคาน์เตอร์จำหน่าย หยอดลงไปในเครื่อง แล้วหมุนหมายเลข ๕ หลัก ไปยังเลขหมายปลายทาง

ภายหลัง องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยได้เพิ่มหมายเลขในเขตนครหลวงเป็น ๖ หลัก ส่วนในต่างจังหวัดยังเป็นหมายเลข ๕ หลักเช่นเดิม
ไม่ต้องห่วงเรื่องโทรฯ ทางไกลหรอกครับ เพราะบริการโทรศัพท์มีเพียงกรุงเทพฯ และปริมณฑลเท่านั้น ส่วนหัวเมืองต่างๆ ก็มีบริการเฉพาะในเขตชุมชนนั้น

ต่อมา โทรศัพท์สาธารณะได้เปลี่ยนแปลงโดยสามารถรับเหรียญได้โดยตรง แต่ประสบปัญหาขนาดเหรียญที่เปลี่ยนแปลงบ่อยครั้งมาก จึงเปลี่ยนเป็นการ์ด โดยผู้ใช้บริการสามารถหาซื้อจำหน่ายตามร้านสะดวกซื้อทั่วไป

แต่สายไปเสียแล้ว เมื่อเครือข่ายบริการมือถือค่ายต่างๆ ได้รุกเข้ามาสู่ท้องตลาดอย่างรวดเร็ว สามารถโทรฯ ได้ทั่วประเทศและต่างประเทศ พร้อมมีลูกเล่นสารพัด จนโทรศัพท์สาธารณะกลายเป็นที่สกปรกรกร้างดังที่เราเห็นตามริมถนนในปัจจุบัน

คาดว่าโทรศัพท์สาธารณะคงหมดความนิยมในไม่ช้านี้ครับ.
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่