สวัสดีทุกคนใน Pantip ที่เข้ามาอ่านกระทู้ด้วยนะคะ กระทู้นี้ถูกสร้างขึ้นมาจากความฝัน ไม่ใช่เป็นการเขียนนิยายหรือเรื่องจริงใดๆทั้งสิ้น แต่นี่คือความฝันล้วนๆ ไม่รู้นอนยังไงถึงได้ฝันเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนั้น ไม่เสียเวลาเลยละกันเนื่องจากเรื่องมันยาวหน่อยนึง ถ้าใครอ่านจบนี่สุดยอดมาก 555
เป็นครั้งแรกที่ฉันฝันถึงคนมีชื่อเสียง นั่นคือลิงน้อยฝีเท้าระดับเทพ เจ ชนาธิป ไม่รู้ว่าควรดีใจดีมั้ย 555
เหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้จักกัน ฉันจำไม่ได้ แต่จำได้ว่าลิงน้อยมาทักเราให้ถ่ายรูปตัวเองให้หน่อย หมายถึงให้มือถือมาเลย ถ่ายทุกความเคลื่อนไหวของนาง เพราะในฝันสโมสรที่นางอยู่ห้ามนักบอลเผยแพร่รูปตัวเองให้สาธารณะเห็น นางเลยต้องให้คนอื่นลงให้ นี่มันสโมสรหรือค่ายเพลงเกาหลีแว้ ความจริงนางกับฉันไม่ได้รู้จักกันมาก่อนหน้านี้ คือนางไว้ใจฉันหรอ ตลกไปแระ!! แต่หลังจากที่นางให้มือถือมาเรียบร้อย (มือถือนางไม่มี password เข้าด้วยน้ะ ใช้งานง่ายไปหน่อยแล้วนุ้งเจ) นางก็ไปเล่นบอลกับเพื่อน ในฝันฉันได้ยินเสียงพูดคุยในสนามบอลด้วย Amazing!!!
เจ: (ชี้มาทางฉัน) น้องคนนั้นเป็นไงบ้าง
เพื่อน: น้องคนนั้นอ่าน้ะ
เจ: ใช่ เป็นไงบ้างว่ะ ใช้ได้ป้ะ
เพื่อน: ดูเท่ดี (เด่วน้ะ! ฉันเป็นผู้หญิงน้ะเฟ้ย เท่ไรของนาย)
จากนั้นภาพตัดมาที่ฉันที่อยู่นอกสนามบอล ฉันนั่งใกล้ๆกับอีกกลุ่มนึงที่มีทั้งผู้หญิงผู้ชาย คงจะเป็นนักบอลเหมือนกัน แต่ไม่คุ้นหน้าเลยสักคน พวกเค้านั่งคุยกัน ส่วนฉันก็ถ่ายรูปลิงเจที่เล่นบอลอยู่ในสนามตามที่ลิงต้องการ ดูๆไป ลิงก็น่ารักดีน้ะ 55 แต่สักพักก็มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งมายืนตรงหน้าฉัน พร้อมกับแบมือขออะไรบางอย่าง
ฉัน: อะไรของนาย
ชายแปลกหน้า: มือถือ
เหมือนโจรหรือว่าคนทางสโมสรที่จับได้ว่าเราถ่ายรูปลิงเจอยู่ เลยต้องการมายึดมือถือหรือเปล่าน้ะ แต่ใครจะไปไว้ใจละ ด้วยความที่ไม่กล้าที่จะสู้กับชายผู้นั้น เราก็ต้องหาคนช่วยนั่นคือ กลุ่มคนข้างๆ คิดได้ก็หันไปมองกลุ่มนั้น ซึ่งพวกนั้นก็มองมาอยู่แล้ว
ฉัน: พวกนาย ช่วยเราหน่อยดิ ไม่รู้จักคนนี้อ้ะ มาขอมือถือเฉยเลย
กลุ่มนั้น: (หันไปมองชายแปลกหน้า) ไปเล่นที่อื่นเลยไป
ชายแปลกหน้า: (หันมามองทางฉัน) ฝากไว้ก่อนน้ะ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่
ฉัน: (ตรูทำไรผิดมาว่ะเนี่ย ทำไมดูแค้นจัง จากนั้นก็หันไปทางกลุ่มนั้น) ขอบคุณน้ะ
กลุ่มนั้น: ไม่เป็นไร แต่ระวังตัวไว้หน่อยละกัน ดูนายนั่นท่าจะแค้นเธอหนักอยู่
ฉัน: อื้ม ไม่รู้ทำไรไว้เหมือนกัน
กลุ่มนั้น: แล้วนี่กลับคนเดียวป่าว กลับกับพวกเรามั้ย
ฉัน: กลับกับพวกนายก็ดีน้ะ แต่เราต้องคืนมือถือให้คนนึงหน่ะ เค้าเล่นบอลอยูในสนาม
กลุ่มนั้น: เด่วพวกเรารอเป็นเพื่อนก่อนแล้วกัน
ฉัน: ขอบคุณอีกครั้งน้ะ
ตัดภาพมาที่สนามบอลทุกคนหยุดความเคลื่อนไหวตั้งแต่ชายแปลกหน้าเข้ามาทักฉันแล้ว บทสนทนาในสนามบอล
เพื่อน: เจ ผู้ชายคนนั้นดูแปลกๆน้ะ เค้ารู้จักกันหรอ
เจ: ไม่รู้เหมือนกันว่ะ แต่ดูท่าทางไม่น่าไว้วางใจ งั้นเด่วฉันไปดูน้องก่อนละกัน
ตัดภาพมาที่ฉัน ฉันไปเข้าห้องน้ำโดยมีผู้ชายคนนึงที่อยู่ในกลุ่มที่ช่วยฉันไว้ไปเป็นเพื่อน แต่ในห้องน้ำฉันดันเกิดสงครามกับผู้หญิงคนนึง เหมือนผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องกับชายแปลกหน้าที่มาขอมือถือฉันด้วย ด้วยความที่ไม่อยากมีปัญหาหรือกลัวนั่นละ 55 ฉันเลยวิ่งออกมาจากห้องน้ำ แทนที่จะเห็นผู้ชายที่มาเป็นเพื่อนแต่กลับเห็นพี่เจ (สรรพนามจะเปลี่ยนแล้วแต่อารมณ์ผู้เขียน) ยืนอยู่ ด้วยความที่ดีใจเหมือนตัวเองรู้สึกปลอดภัยแค่ได้เห็นหน้าเค้า ฉันเผลอกอดพี่เจโดยไม่รู้ตัว (หน้าอกพี่แกแน่นมากกก เพิ่งรู้น้ะเนี่ยตัวเล็กแค่นี้แต่อ้อมกอดอบอุ่นใช่ย่อย 555 รู้สึกเหมือนผู้เขียนจะเริ่มโรคจิตแระ) แต่กอดได้แปปเดียวผู้หญิงคนนั้นก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมปืนในมือ
ฉัน: (หันไปมองหน้าผู้หญิงคนนั้น) เห้ย! ถึงขั้นต้องใช้ปืนเลยหรอเนี่ย
เจ: (หันมามองหน้าฉัน) เกิดอะไรขึ้น?
ฉัน: (ใช่เวลาถามไหมเนี่ย) เรื่องมันยาวเด่วค่อยเล่า ตอนนี้เอาตัวให้รอดก่อนแล้วกัน
หญิงแปลกหน้า: (ไม่รอช้า เล็งปืนมาที่ฉันกับพี่เจ แล้วตะโกนมาว่า) ตาย!!! (พร้อมกับเสียงปืนที่มาทางพวกเรา)
ฉัน & เจ: (ต่างคนต่างตกใจและปล่อยมือออกจากกัน แต่ยังไม่โดนยิงกันทั้งคู่)
หญิงแปลกหน้า: (เล็งปืนไปที่เจอีกครั้ง พร้อมกับลั่นกระสุนไปอีกนัด) ปัง!!
เจ: (กระโดดหลบกระสุนได้ไวเหมือนลิงมาก 55 [เสียวๆ ยังจะตลกอีก] แล้วเจก็หายไปจากที่ตรงนั้น ปล่อยฉันให้ต่อสู้กับนางมารเพียงลำพัง ม่ายยยยยยน๊ะ เจกลับมาก่อนนนน)
หญิงแปลกหน้า: (เล็งปืนมาที่ฉัน ไม่ทันให้ฉันได้เตรียมตัวหนี นางก็ลั่นกระสุนอย่างบ้าคลั่ง) ปังปังปัง!!
ฉัน: (แค้นอะไรเรานักหนาว่ะเนี่ย แล้วฉันก็กระโดดหลบกระสุนปืนได้ไวเหมือนลิง สงสัยได้วิชามาจากลิงเจแน่ๆ 555)
หลังจากที่ต่อสู้กับนางมารอย่างเหน็ดเหนื่อยแล้ว ฉันก็เดินทางไปหาที่พัก (นี่เราผจญภัยเกินไปไหม จะค่ำแล้วยังไม่มีที่พัก งงกับตัวเองเราไปไหนกันน้ะ) เดินไปสักพักก็ถึงที่พักแห่งหนึ่ง สภาพไม่ค่อยน่าอยู่เลย แต่แถวนี้ไม่มีที่พักอื่นๆแล้ว เลยจำใจเข้าไปถามราคาที่พักนั้นกับเจ้าของ
ฉัน: ป้า มีห้องว่างไหมคะ
ป้า: มี เอากี่ห้อง (เสียงป้าห้วนมาก)
ฉัน: (จะอยู่ดีไหมเนี่ยเรา) ราคาห้องเท่าไหร่คะ
ป้า: เดือนละพัน
ฉัน: (เห้ย! เดือนละพันถูกไปไหมป้า) แล้วถ้า 1 คืน เท่าไหร่คะ
ป้า: (สีหน้าและน้ำเสียงเริ่มจะกลายพันแระ) เดือนละพัน 1 คืน ก็ 1 พันเหมือนกัน
ฉัน: (ราคาต่างกันตรงไหนว่ะเนี่ย สรุปไม่มีแบบรายวันสิน้ะ) แล้วห้องน้ำแยกหรือรวม มีเฟอร์นิเจอร์อะไรบ้าง
ป้า: (กลายร่างเรียบร้อยแล้ว) ถามอยู่นั่นละ สรุปจะอยู่มั้ยเดือนละพัน ถ้าอยากรู้อะไรก็ดูเอาเอง ขี้เกียจตอบแล้ว ถามไม่จบสักที
ฉัน: (นี่เราถามป้าเยอะไปหรอ มันเป็นคำถามทั่วไปของคนที่จะเข้าไปพักป่าวว๊า) เออ..อยู่ค่ะ เอาห้องนึง
ป้า: พูดงี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว เอาเงินมาแล้วเอากุญแจไป ค่าห้อง 1000 กุญแจ 100 สรุป 1100 บาท ห้องอยู่ชั้น 4
ฉัน: (ชั้นล่างไม่มีห้องว่างหรือไง สภาพที่พักไม่น่าจะมีลิฟท์ แต่ถ้าถามป้าอีกคงจะโดนด่าอีกแน่เลย อยู่ชั้น 4 ก็ได้ว่ะ) นี่ค่ะป้า 1100 บาท
ป้า: (รับเงินพร้อมยื่นกุญแจมาให้ฉัน)
หลังจากที่รับกุญแจมาแล้ว ฉันก็สะพายกระเป๋ากำลังจะขึ้นบันไดเพื่อขึ้นห้องชั้น 4 ก็มีสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาในหอพัก (หน้าตาเหมือนดาราคนหนึ่ง แต่จำไม่ได้) สาวคนนั้นเดินไปหาป้า พร้อมกับคำถาม
สาวหน้าตาดี: ป้าคะ มีห้องว่างหรือเปล่าคะ
ป้า: มี ห้องละพัน เอามั้ย (แกตอบพร้อมถามคำถามที่ต้องการคำตอบทันที)
ฉัน: (แกคงจะกลัวคนนั้นถามเยอะเหมือนเราแน่เลย โธ่..ป้า!)
สาวหน้าตาดี: เอาคะ ต้องจ่ายเลยหรือเปล่าคะ
ฉัน: (นี่นางจะไม่ถามอะไรหน่อยหรอหรือคำถามป้าแกบังคับให้นางตอบได้แค่นี้)
ป้า: จ่ายเลย ค่าห้อง 1000 กุญแจ 100 สรุป 1100 บาท อ่ะกุญแจห้องอยู่ชั้น 1
ฉัน: (ห๊ะ!!! ชั้นหนึ่ง ทีเราให้ชั้น 4 มันคืออารายยยย)
หลังจากโมโหป้าแล้ว ฉันก็เดินขึ้นไปชั้น 4 ด้วยความหงุดหงิด เหนื่อยขึ้นบันไดมาก เมื่อถึงชั้น 4 ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ที่พักร้างผู้คนมากเหมือนไม่มีใครอยู่ชั้น 4 เลยหรือเค้าอยู่ชั้นล่างกันหมด นี่ป้าแกล้งเราป้ะเนี่ย หรือดวงซวยของเราเอง ตั้งแต่เจอพี่เจ (รู้คำตอบแล้วว่าควรดีใจมั้ย ฮือออ.. ไม่น่าเลยเรา) ยันตอนนี้ ผจญภัยไม่จบไม่สิ้น นี่ไม่รู้ว่าอนาคตจะเจอกับอะไรอีก แต่ช่างมันเหอะตอนนี้เข้าไปห้องเราดีกว่า ห้อง 404 แต่เมื่อเข้าไปในห้องฉันแปลกใจมากห้องดูดีน้ะมีเฟอร์นิเจอร์เยอะอยู่ทั้ง เตียง, ที่นอน, ตู้เสื้อผ้า, กระจกแต่งตัว พร้อมห้องน้ำในตัว ไม่อยากจะเชื่อที่พักราคาถูกแต่ห้องโอเคก็มี (ไม่รวมกับที่ไม่มีผู้คนน้ะ) เมื่อจัดของเรียบร้อยฉันก็ไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมออกไปหาอะไรกิน เมื่อเปิดประตูห้องความซวยก็ได้มาเยือนอีกครั้ง เมื่อพบว่าคนที่อยู่ห้องตรงข้ามเป็นผู้หญิงแปลกหน้าที่พยายามฆ่าเราโดยไม่ทราบสาเหตุ นางมองมาที่ฉันพร้อมกับทักทาย
หญิงแปลกหน้า: สวัสดี โลกนี้มันกลมจังเลยเนอะ (เอามือล้วงไปในกระเป๋าเสื้อ)
ฉัน: (ปืนแน่ จะอยู่ทำไมละคะ เผ่นสิค่ะ) เนอะ บายยยยยย
หมายเหตุ ในวงเล็บเป็นความคิดของฉันเอง ^^
Amazing! ฝันถึง เจ ชนาธิป
เป็นครั้งแรกที่ฉันฝันถึงคนมีชื่อเสียง นั่นคือลิงน้อยฝีเท้าระดับเทพ เจ ชนาธิป ไม่รู้ว่าควรดีใจดีมั้ย 555
เหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้จักกัน ฉันจำไม่ได้ แต่จำได้ว่าลิงน้อยมาทักเราให้ถ่ายรูปตัวเองให้หน่อย หมายถึงให้มือถือมาเลย ถ่ายทุกความเคลื่อนไหวของนาง เพราะในฝันสโมสรที่นางอยู่ห้ามนักบอลเผยแพร่รูปตัวเองให้สาธารณะเห็น นางเลยต้องให้คนอื่นลงให้ นี่มันสโมสรหรือค่ายเพลงเกาหลีแว้ ความจริงนางกับฉันไม่ได้รู้จักกันมาก่อนหน้านี้ คือนางไว้ใจฉันหรอ ตลกไปแระ!! แต่หลังจากที่นางให้มือถือมาเรียบร้อย (มือถือนางไม่มี password เข้าด้วยน้ะ ใช้งานง่ายไปหน่อยแล้วนุ้งเจ) นางก็ไปเล่นบอลกับเพื่อน ในฝันฉันได้ยินเสียงพูดคุยในสนามบอลด้วย Amazing!!!
เจ: (ชี้มาทางฉัน) น้องคนนั้นเป็นไงบ้าง
เพื่อน: น้องคนนั้นอ่าน้ะ
เจ: ใช่ เป็นไงบ้างว่ะ ใช้ได้ป้ะ
เพื่อน: ดูเท่ดี (เด่วน้ะ! ฉันเป็นผู้หญิงน้ะเฟ้ย เท่ไรของนาย)
จากนั้นภาพตัดมาที่ฉันที่อยู่นอกสนามบอล ฉันนั่งใกล้ๆกับอีกกลุ่มนึงที่มีทั้งผู้หญิงผู้ชาย คงจะเป็นนักบอลเหมือนกัน แต่ไม่คุ้นหน้าเลยสักคน พวกเค้านั่งคุยกัน ส่วนฉันก็ถ่ายรูปลิงเจที่เล่นบอลอยู่ในสนามตามที่ลิงต้องการ ดูๆไป ลิงก็น่ารักดีน้ะ 55 แต่สักพักก็มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งมายืนตรงหน้าฉัน พร้อมกับแบมือขออะไรบางอย่าง
ฉัน: อะไรของนาย
ชายแปลกหน้า: มือถือ
เหมือนโจรหรือว่าคนทางสโมสรที่จับได้ว่าเราถ่ายรูปลิงเจอยู่ เลยต้องการมายึดมือถือหรือเปล่าน้ะ แต่ใครจะไปไว้ใจละ ด้วยความที่ไม่กล้าที่จะสู้กับชายผู้นั้น เราก็ต้องหาคนช่วยนั่นคือ กลุ่มคนข้างๆ คิดได้ก็หันไปมองกลุ่มนั้น ซึ่งพวกนั้นก็มองมาอยู่แล้ว
ฉัน: พวกนาย ช่วยเราหน่อยดิ ไม่รู้จักคนนี้อ้ะ มาขอมือถือเฉยเลย
กลุ่มนั้น: (หันไปมองชายแปลกหน้า) ไปเล่นที่อื่นเลยไป
ชายแปลกหน้า: (หันมามองทางฉัน) ฝากไว้ก่อนน้ะ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่
ฉัน: (ตรูทำไรผิดมาว่ะเนี่ย ทำไมดูแค้นจัง จากนั้นก็หันไปทางกลุ่มนั้น) ขอบคุณน้ะ
กลุ่มนั้น: ไม่เป็นไร แต่ระวังตัวไว้หน่อยละกัน ดูนายนั่นท่าจะแค้นเธอหนักอยู่
ฉัน: อื้ม ไม่รู้ทำไรไว้เหมือนกัน
กลุ่มนั้น: แล้วนี่กลับคนเดียวป่าว กลับกับพวกเรามั้ย
ฉัน: กลับกับพวกนายก็ดีน้ะ แต่เราต้องคืนมือถือให้คนนึงหน่ะ เค้าเล่นบอลอยูในสนาม
กลุ่มนั้น: เด่วพวกเรารอเป็นเพื่อนก่อนแล้วกัน
ฉัน: ขอบคุณอีกครั้งน้ะ
ตัดภาพมาที่สนามบอลทุกคนหยุดความเคลื่อนไหวตั้งแต่ชายแปลกหน้าเข้ามาทักฉันแล้ว บทสนทนาในสนามบอล
เพื่อน: เจ ผู้ชายคนนั้นดูแปลกๆน้ะ เค้ารู้จักกันหรอ
เจ: ไม่รู้เหมือนกันว่ะ แต่ดูท่าทางไม่น่าไว้วางใจ งั้นเด่วฉันไปดูน้องก่อนละกัน
ตัดภาพมาที่ฉัน ฉันไปเข้าห้องน้ำโดยมีผู้ชายคนนึงที่อยู่ในกลุ่มที่ช่วยฉันไว้ไปเป็นเพื่อน แต่ในห้องน้ำฉันดันเกิดสงครามกับผู้หญิงคนนึง เหมือนผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องกับชายแปลกหน้าที่มาขอมือถือฉันด้วย ด้วยความที่ไม่อยากมีปัญหาหรือกลัวนั่นละ 55 ฉันเลยวิ่งออกมาจากห้องน้ำ แทนที่จะเห็นผู้ชายที่มาเป็นเพื่อนแต่กลับเห็นพี่เจ (สรรพนามจะเปลี่ยนแล้วแต่อารมณ์ผู้เขียน) ยืนอยู่ ด้วยความที่ดีใจเหมือนตัวเองรู้สึกปลอดภัยแค่ได้เห็นหน้าเค้า ฉันเผลอกอดพี่เจโดยไม่รู้ตัว (หน้าอกพี่แกแน่นมากกก เพิ่งรู้น้ะเนี่ยตัวเล็กแค่นี้แต่อ้อมกอดอบอุ่นใช่ย่อย 555 รู้สึกเหมือนผู้เขียนจะเริ่มโรคจิตแระ) แต่กอดได้แปปเดียวผู้หญิงคนนั้นก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมปืนในมือ
ฉัน: (หันไปมองหน้าผู้หญิงคนนั้น) เห้ย! ถึงขั้นต้องใช้ปืนเลยหรอเนี่ย
เจ: (หันมามองหน้าฉัน) เกิดอะไรขึ้น?
ฉัน: (ใช่เวลาถามไหมเนี่ย) เรื่องมันยาวเด่วค่อยเล่า ตอนนี้เอาตัวให้รอดก่อนแล้วกัน
หญิงแปลกหน้า: (ไม่รอช้า เล็งปืนมาที่ฉันกับพี่เจ แล้วตะโกนมาว่า) ตาย!!! (พร้อมกับเสียงปืนที่มาทางพวกเรา)
ฉัน & เจ: (ต่างคนต่างตกใจและปล่อยมือออกจากกัน แต่ยังไม่โดนยิงกันทั้งคู่)
หญิงแปลกหน้า: (เล็งปืนไปที่เจอีกครั้ง พร้อมกับลั่นกระสุนไปอีกนัด) ปัง!!
เจ: (กระโดดหลบกระสุนได้ไวเหมือนลิงมาก 55 [เสียวๆ ยังจะตลกอีก] แล้วเจก็หายไปจากที่ตรงนั้น ปล่อยฉันให้ต่อสู้กับนางมารเพียงลำพัง ม่ายยยยยยน๊ะ เจกลับมาก่อนนนน)
หญิงแปลกหน้า: (เล็งปืนมาที่ฉัน ไม่ทันให้ฉันได้เตรียมตัวหนี นางก็ลั่นกระสุนอย่างบ้าคลั่ง) ปังปังปัง!!
ฉัน: (แค้นอะไรเรานักหนาว่ะเนี่ย แล้วฉันก็กระโดดหลบกระสุนปืนได้ไวเหมือนลิง สงสัยได้วิชามาจากลิงเจแน่ๆ 555)
หลังจากที่ต่อสู้กับนางมารอย่างเหน็ดเหนื่อยแล้ว ฉันก็เดินทางไปหาที่พัก (นี่เราผจญภัยเกินไปไหม จะค่ำแล้วยังไม่มีที่พัก งงกับตัวเองเราไปไหนกันน้ะ) เดินไปสักพักก็ถึงที่พักแห่งหนึ่ง สภาพไม่ค่อยน่าอยู่เลย แต่แถวนี้ไม่มีที่พักอื่นๆแล้ว เลยจำใจเข้าไปถามราคาที่พักนั้นกับเจ้าของ
ฉัน: ป้า มีห้องว่างไหมคะ
ป้า: มี เอากี่ห้อง (เสียงป้าห้วนมาก)
ฉัน: (จะอยู่ดีไหมเนี่ยเรา) ราคาห้องเท่าไหร่คะ
ป้า: เดือนละพัน
ฉัน: (เห้ย! เดือนละพันถูกไปไหมป้า) แล้วถ้า 1 คืน เท่าไหร่คะ
ป้า: (สีหน้าและน้ำเสียงเริ่มจะกลายพันแระ) เดือนละพัน 1 คืน ก็ 1 พันเหมือนกัน
ฉัน: (ราคาต่างกันตรงไหนว่ะเนี่ย สรุปไม่มีแบบรายวันสิน้ะ) แล้วห้องน้ำแยกหรือรวม มีเฟอร์นิเจอร์อะไรบ้าง
ป้า: (กลายร่างเรียบร้อยแล้ว) ถามอยู่นั่นละ สรุปจะอยู่มั้ยเดือนละพัน ถ้าอยากรู้อะไรก็ดูเอาเอง ขี้เกียจตอบแล้ว ถามไม่จบสักที
ฉัน: (นี่เราถามป้าเยอะไปหรอ มันเป็นคำถามทั่วไปของคนที่จะเข้าไปพักป่าวว๊า) เออ..อยู่ค่ะ เอาห้องนึง
ป้า: พูดงี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว เอาเงินมาแล้วเอากุญแจไป ค่าห้อง 1000 กุญแจ 100 สรุป 1100 บาท ห้องอยู่ชั้น 4
ฉัน: (ชั้นล่างไม่มีห้องว่างหรือไง สภาพที่พักไม่น่าจะมีลิฟท์ แต่ถ้าถามป้าอีกคงจะโดนด่าอีกแน่เลย อยู่ชั้น 4 ก็ได้ว่ะ) นี่ค่ะป้า 1100 บาท
ป้า: (รับเงินพร้อมยื่นกุญแจมาให้ฉัน)
หลังจากที่รับกุญแจมาแล้ว ฉันก็สะพายกระเป๋ากำลังจะขึ้นบันไดเพื่อขึ้นห้องชั้น 4 ก็มีสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาในหอพัก (หน้าตาเหมือนดาราคนหนึ่ง แต่จำไม่ได้) สาวคนนั้นเดินไปหาป้า พร้อมกับคำถาม
สาวหน้าตาดี: ป้าคะ มีห้องว่างหรือเปล่าคะ
ป้า: มี ห้องละพัน เอามั้ย (แกตอบพร้อมถามคำถามที่ต้องการคำตอบทันที)
ฉัน: (แกคงจะกลัวคนนั้นถามเยอะเหมือนเราแน่เลย โธ่..ป้า!)
สาวหน้าตาดี: เอาคะ ต้องจ่ายเลยหรือเปล่าคะ
ฉัน: (นี่นางจะไม่ถามอะไรหน่อยหรอหรือคำถามป้าแกบังคับให้นางตอบได้แค่นี้)
ป้า: จ่ายเลย ค่าห้อง 1000 กุญแจ 100 สรุป 1100 บาท อ่ะกุญแจห้องอยู่ชั้น 1
ฉัน: (ห๊ะ!!! ชั้นหนึ่ง ทีเราให้ชั้น 4 มันคืออารายยยย)
หลังจากโมโหป้าแล้ว ฉันก็เดินขึ้นไปชั้น 4 ด้วยความหงุดหงิด เหนื่อยขึ้นบันไดมาก เมื่อถึงชั้น 4 ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ที่พักร้างผู้คนมากเหมือนไม่มีใครอยู่ชั้น 4 เลยหรือเค้าอยู่ชั้นล่างกันหมด นี่ป้าแกล้งเราป้ะเนี่ย หรือดวงซวยของเราเอง ตั้งแต่เจอพี่เจ (รู้คำตอบแล้วว่าควรดีใจมั้ย ฮือออ.. ไม่น่าเลยเรา) ยันตอนนี้ ผจญภัยไม่จบไม่สิ้น นี่ไม่รู้ว่าอนาคตจะเจอกับอะไรอีก แต่ช่างมันเหอะตอนนี้เข้าไปห้องเราดีกว่า ห้อง 404 แต่เมื่อเข้าไปในห้องฉันแปลกใจมากห้องดูดีน้ะมีเฟอร์นิเจอร์เยอะอยู่ทั้ง เตียง, ที่นอน, ตู้เสื้อผ้า, กระจกแต่งตัว พร้อมห้องน้ำในตัว ไม่อยากจะเชื่อที่พักราคาถูกแต่ห้องโอเคก็มี (ไม่รวมกับที่ไม่มีผู้คนน้ะ) เมื่อจัดของเรียบร้อยฉันก็ไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมออกไปหาอะไรกิน เมื่อเปิดประตูห้องความซวยก็ได้มาเยือนอีกครั้ง เมื่อพบว่าคนที่อยู่ห้องตรงข้ามเป็นผู้หญิงแปลกหน้าที่พยายามฆ่าเราโดยไม่ทราบสาเหตุ นางมองมาที่ฉันพร้อมกับทักทาย
หญิงแปลกหน้า: สวัสดี โลกนี้มันกลมจังเลยเนอะ (เอามือล้วงไปในกระเป๋าเสื้อ)
ฉัน: (ปืนแน่ จะอยู่ทำไมละคะ เผ่นสิค่ะ) เนอะ บายยยยยย
หมายเหตุ ในวงเล็บเป็นความคิดของฉันเอง ^^