#ภาพนี้มีที่มา
สวัสดีค่ะ เพื่อนๆชาวพันทิพ เรื่องราวครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อเราไปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งแรก เริ่มที่โตเกียว วันที่ 6 เมษายน 59 เวลาประมาณ 3ทุ่ม ตามเวลาท้องถิ่น
เรื่องมีอยู่ว่า...
ไม่รู้ว่าไม่ถูกชะตากับโตเกียวหรืออย่างไร อุปสรรคเยอะมากค่ะ มีปัญหาเรื่องตั๋วรถไฟสอดไม่ผ่าน ซื้อบัตร SUICA Card (บัตรรถไฟแบบเติมเงิน) คิดว่าไม่มีปัญหา ก็มีปัญหาตอนคืนบัตรจนได้ และอีกมากมาย แต่เราก็ได้รับความช่วยเหลือเป็นอย่างดีจากชาวโตเกียว (บอกเลยคนโตเกียวใจดีมาก) ไปโอซาก้าไม่มีปัญหาอะไรเลย
ส่วนภาพนี้มีที่มา เป็นวันที่ท้อแท้ที่สุด เราเปลี่ยนที่พักกระทันหัน ออกมาก็ 2ทุ่มแล้ว พอใกล้ถึงที่พักใหม่เราก็เดินหา วนไปวนมาไม่เจอสักที ประมาณ 5ทุ่ม เจอพี่ผู้ชายคนหนึ่งเลยขอความช่วยเหลือเขา แล้วเค้าพูดอังกฤษไม่ได้เลย เค้าก็พยายามช่วยเราหา เดินหาด้วยกับเราเป็นชั่วโมง แถมเรียกป้าแกมาช่วยด้วยอีก จนเวลาผ่านไปก็ยังไม่เจอ เรา 2 คนท้อมาก เลยบอกลาและขอบคุณพี่ผู้ชายคนนั้น แล้วเดินมาพักหน้าร้าน SUNKUS (ร้านสะดวกซื้อ)แถวนั้น เพราะติดต่อกับ Host ไม่ได้เนื่องจากเน็ตไอแพดไม่มี แล้วต้องติดต่อกับโฮสผ่านแอฟ Airbnb แล้วมือถือที่มีเน็ตก็เข้าแอฟ Airbnb ไม่ได้อีก เหมือนแกล้ง
เราท้อมาก ไม่รู้จะทำไง หาที่พักใหม่ก็ได้ว่ะ ไปถามพนักงานร้าน SUNKUS พูดอังกฤษไม่ได้อีก แต่ก็พยายามช่วยมากๆ จนเราคิดออกว่า เฮ้ยติดต่อผ่านเมล์ดีกว่า ประมาณ ตี 1ได้ ส่งไปด้วยความหวังอันริบหรี่ เพราะมันดึกมากแล้ว เค้าคงไม่รอเราหรอก เราส่งเมลบอกว่า "เราหลงทาง เราหาบ้านคุณไม่เจอค่ะ" แล้วสักพักเค้าก็ตอบมาว่า "คุณอยู่ที่ไหน ถ้าคุณยังอยู่แถวนี้ บอกเราได้ไหมเราจะไปรับคุณ" พออ่านเมลเราดีใจมากเหมือนความหวังกลับมาอีกครั้ง "เราตอบไปว่าเราอยู่ที่ร้าน SUNKUS สาขาอะไรไม่รู้ แล้วแนบรูปนี้ไป" ใจก็คิดว่าเค้าจะหาเจอไหมว่ะ หาไม่เจอแน่เลย เป็นกูก็หาไม่เจอแน่ คิดมากอีก
ระหว่างคุยกับพนักงานซึ่งก็คุยกันไม่รู้เรื่องนั่นแหละ แล้วสักพักก็รถยนต์ขับมาจอด พร้อมถามว่า "คุณใช่คนที่จองห้องพักกับเราใช่ไหมคะ" เรารีบหันไป โอ้วววว น้ำตาจะไหล คือตี 1 กว่าแล้ว เหนื่อย ล้า เพลีย คือแบบสุดๆแล้ว คิดว่ากูจะนอนหน้าร้านนี่แหละว่ะ แล้ว Host 2 คนนี้ก็มาโปรด พวกเราไปถึงบ้านพักก็ประมาณเกือบๆตี 2แล้ว มารู้ทีหลังว่า ก่อนหน้านั้นเค้า 2คนก็ขับรถวนหาเราอยู่เหมือนกัน คือซึ้งมาก เค้าดีมากจริงๆ พอเช้ามาลองเดินสำรวจดูบ้านเค้าก็หาไม่ยากนี่หว่า ==!
จากเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าออกไปหาที่พักตอนกลางคืนค่ะ และเน็ตต้องพร้อม!!!
ปล.ยาวไปหน่อยแต่อยากเล่าประสบการณ์ โหด มันส์ ฮา ตื่นเต้น ร้องไห้ ครบครัน
ปล2. จงอย่าไว้ใจ Google Map (ไม่เคยไว้ใจแต่ก็ต้องพึ่งมันค่ะ 55+)
สุดท้ายนี้ถ้าผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ
ขอบคุณ น้ำใจครั้งนี้เราจะไม่มีวันลืม รักนะโตเกียว (TOKYO FIRST TIME)
สวัสดีค่ะ เพื่อนๆชาวพันทิพ เรื่องราวครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อเราไปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งแรก เริ่มที่โตเกียว วันที่ 6 เมษายน 59 เวลาประมาณ 3ทุ่ม ตามเวลาท้องถิ่น
เรื่องมีอยู่ว่า...
ไม่รู้ว่าไม่ถูกชะตากับโตเกียวหรืออย่างไร อุปสรรคเยอะมากค่ะ มีปัญหาเรื่องตั๋วรถไฟสอดไม่ผ่าน ซื้อบัตร SUICA Card (บัตรรถไฟแบบเติมเงิน) คิดว่าไม่มีปัญหา ก็มีปัญหาตอนคืนบัตรจนได้ และอีกมากมาย แต่เราก็ได้รับความช่วยเหลือเป็นอย่างดีจากชาวโตเกียว (บอกเลยคนโตเกียวใจดีมาก) ไปโอซาก้าไม่มีปัญหาอะไรเลย
ส่วนภาพนี้มีที่มา เป็นวันที่ท้อแท้ที่สุด เราเปลี่ยนที่พักกระทันหัน ออกมาก็ 2ทุ่มแล้ว พอใกล้ถึงที่พักใหม่เราก็เดินหา วนไปวนมาไม่เจอสักที ประมาณ 5ทุ่ม เจอพี่ผู้ชายคนหนึ่งเลยขอความช่วยเหลือเขา แล้วเค้าพูดอังกฤษไม่ได้เลย เค้าก็พยายามช่วยเราหา เดินหาด้วยกับเราเป็นชั่วโมง แถมเรียกป้าแกมาช่วยด้วยอีก จนเวลาผ่านไปก็ยังไม่เจอ เรา 2 คนท้อมาก เลยบอกลาและขอบคุณพี่ผู้ชายคนนั้น แล้วเดินมาพักหน้าร้าน SUNKUS (ร้านสะดวกซื้อ)แถวนั้น เพราะติดต่อกับ Host ไม่ได้เนื่องจากเน็ตไอแพดไม่มี แล้วต้องติดต่อกับโฮสผ่านแอฟ Airbnb แล้วมือถือที่มีเน็ตก็เข้าแอฟ Airbnb ไม่ได้อีก เหมือนแกล้ง
เราท้อมาก ไม่รู้จะทำไง หาที่พักใหม่ก็ได้ว่ะ ไปถามพนักงานร้าน SUNKUS พูดอังกฤษไม่ได้อีก แต่ก็พยายามช่วยมากๆ จนเราคิดออกว่า เฮ้ยติดต่อผ่านเมล์ดีกว่า ประมาณ ตี 1ได้ ส่งไปด้วยความหวังอันริบหรี่ เพราะมันดึกมากแล้ว เค้าคงไม่รอเราหรอก เราส่งเมลบอกว่า "เราหลงทาง เราหาบ้านคุณไม่เจอค่ะ" แล้วสักพักเค้าก็ตอบมาว่า "คุณอยู่ที่ไหน ถ้าคุณยังอยู่แถวนี้ บอกเราได้ไหมเราจะไปรับคุณ" พออ่านเมลเราดีใจมากเหมือนความหวังกลับมาอีกครั้ง "เราตอบไปว่าเราอยู่ที่ร้าน SUNKUS สาขาอะไรไม่รู้ แล้วแนบรูปนี้ไป" ใจก็คิดว่าเค้าจะหาเจอไหมว่ะ หาไม่เจอแน่เลย เป็นกูก็หาไม่เจอแน่ คิดมากอีก
ระหว่างคุยกับพนักงานซึ่งก็คุยกันไม่รู้เรื่องนั่นแหละ แล้วสักพักก็รถยนต์ขับมาจอด พร้อมถามว่า "คุณใช่คนที่จองห้องพักกับเราใช่ไหมคะ" เรารีบหันไป โอ้วววว น้ำตาจะไหล คือตี 1 กว่าแล้ว เหนื่อย ล้า เพลีย คือแบบสุดๆแล้ว คิดว่ากูจะนอนหน้าร้านนี่แหละว่ะ แล้ว Host 2 คนนี้ก็มาโปรด พวกเราไปถึงบ้านพักก็ประมาณเกือบๆตี 2แล้ว มารู้ทีหลังว่า ก่อนหน้านั้นเค้า 2คนก็ขับรถวนหาเราอยู่เหมือนกัน คือซึ้งมาก เค้าดีมากจริงๆ พอเช้ามาลองเดินสำรวจดูบ้านเค้าก็หาไม่ยากนี่หว่า ==!
จากเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าออกไปหาที่พักตอนกลางคืนค่ะ และเน็ตต้องพร้อม!!!
ปล.ยาวไปหน่อยแต่อยากเล่าประสบการณ์ โหด มันส์ ฮา ตื่นเต้น ร้องไห้ ครบครัน
ปล2. จงอย่าไว้ใจ Google Map (ไม่เคยไว้ใจแต่ก็ต้องพึ่งมันค่ะ 55+)
สุดท้ายนี้ถ้าผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ