อดีตเคย "พัง" ปัจจุบันเลย...กลัว

หลายครั้งที่เจอคำถามจากหลายๆคนว่า
"ถามจริง ไม่มีแฟนจริงๆหรอ"
"เมื่อไหร่จะมีแฟนว่ะ"
"ควรมีแฟนได้แล้วนะ"
"นี่ลืมแฟนเก่าไม่ได้หรอ"
"ไม่ยอมมีแฟนสักที นี่รอใครป่าว" ฯลฯ

เราเองก็ตอบคำถามใครไม่ได้เลยสักคน
ไม่ใช่เพราะลืมคนเก่าไม่ได้ ไม่ใช่เพราะคนใหม่ที่เข้ามาเขาไม่ดี
บาดแผลของแต่ล่ะคนมันไม่เหมือนกัน
ความรู้สึกที่เคยพังมาเยอะ...จนต้องเฉยชา
ใจยิ่งเคยเจ็บมากเท่าไหร่รอยแผลมันก็จะร่องรอยมากเท่านั้น
เคยลองเปิดใจนะ...แต่สุดท้ายมันก็พังอีกเหมือนเดิม
จนทำให้เราพยายามปิดกั้นตัวเองไว้ดีกว่า
พยายามสร้างกำแพงให้สูงขึ้นเรื่อยๆ
ทุกครั้งที่มีคนถามว่า "ลองคบกันไหม"
เรากลับปฏิเสธทุกคน จนทำให้หลายคนคิดว่าหยิ่งบ้างล่ะ สเปกสูงบ้างล่ะ
แต่ความจริงคือเรา "กลัว" กลัวการเริ่มใหม่ กลัวว่ามันจะเหมือนเดิม กลัวทุกๆอย่าง
บางครั้งก็แอบสงสัยว่า คนที่เพิ่งเลิกกันได้ไม่ถึง 2 อาทิตย์กลับมีคนใหม่ได้เร็ว
นี่เขาไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอ?
หากจะถามว่าเหงาบ้างมั้ย  จริงๆ มันก็เหงานะ
นี่มันเกือบ 2 ปีแหละกับความรู้สึกแบบนี้
บางครั้งก็ยังแอบร้องไห้คนเดียว
แต่มันก็ทำให้เรากลับมารักตัวเองมากขึ้น ดูแลตัวเองมากขึ้น ที่สำคัญผลการเรียนดีขึ้นมากๆเลย
ทุกวันนี้ก็ยังเปิดใจไม่ได้  เพราะหัวใจยังไม่แข็งแรงพอ