เมื่อกี้นี้ ตอน 22.30 น. หมีไปเดินซื้อของที่ Top Supermarket สุขาภิบาล 3 ได้สบตากับผู้ชายคนหนึ่งสองครั้ง หมียอมรับว่าหมีผิด ผิดที่เผลอจ้องหน้าเขานานเกินไป ณ ห้วงเวลานั้น ฉันมีคำถามเกิดขึ้นมากมายเต็มไปหมด ... อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร? อยากรู้ว่าเขาคิดอะไรตอนสบตากัน? บลาๆ เพื่อนๆมีใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้างใหมคะ อยากให้มาเล่าแบ่งปันกัน.....
สวัสดี ฉันชื่อหมี ชื่อนี้เป็นชื่อปลอม
ฉันเป็นหญิงสาว โสด วัยทำงานผู้ไม่ได้ทำงานเป็นกิจลักษณะ ที่ยังตกหลุมรักเพศตรงข้าม และมีฮอร์โมนพลุ่งพล่านแบบวัยรุ่นประดุจหญิงสาววัยสะรุ่นผู้ไม่ยอมแก่ทั่วไป แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ค่อยได้แสดงออกถึงความสนใจผู้ชายคนไหน ไม่เกี้ยวพาราสีกับใคร ขี้เกียจโดนจีบและขี้เกียจจีบใคร ไม่อยากคุยโทรศัพท์ ชอบความเป็นอิสระ และมีความสุขในการใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองซะมากกว่า
ตั้งแต่ออกจากบ้านที่จังหวัดเชียงใหม่ มาเรียนต่อและใช้ชีวิตอย่างเสรีไร้ผู้ปกครองในเมืองหลวง ฉันก็ไม่ค่อยได้พูดคุยเชิงชู้สาวกับชายคนไหน ลองคุยกับคนที่เข้ามาบ้างแต่วันดีคืนดีก็ขี้เกียจคุย บอกลาผู้ชายเหล่านั้นแบบตรงๆไป ลองคบกับบางคนแล้วก็เลิกกันไปเพราะตอนหลังรู้สึกไม่โอเค ชีวิตรักฉันเป็นแบบนี้มาตลอด หลายครั้งฉันใช้เวลากับตัวเอง ตั้งคำถามว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้? และฉันต้องการอะไรกันแน่?
ฉันได้คำตอบคร่าวๆอยู่สองสามข้อ
1. เพราะฉันขี้เกียจ ... บางทีการมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิตมันทำให้อะไรๆวุ่นวายเพิ่มขึ้น ฉันต้องทำอะไรเพิ่มขึ้น ต้องพูดมากขึ้น ต้องอธิบายมากขึ้น ชีวิตมันเหมือนต้องมีพิธีกรรมอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา มันคือพิธีกรรมของความสัมพันธ์เชิญชู้สาว เช่น ต้องมีการนัดทานข้าว ดูหนัง บอกรัก บอกคิดถึง รายงานความเคลื่อนไหว อธิบายความในใจ รับฟังความคิดเห็น มากขึ้นหน่อยก็เริ่มต้องวางแผนชีวิตระยะสั้น กิจกรรมวันสำคัญ ของขวัญ เสื้อคู่(ถ้ามี) และอีกหลายๆอย่างที่ฉันรู้ว่า
คุณคงพอจะนึกภาพออก
พิธีกรรมเหล่านี้มันเบียดบังเวลา และบั่นทอนคุณภาพชีวิตของฉันด้วยการทำให้ฉันต้องใช้สมองกับเรื่องของคนอื่นมากขึ้น และต้องคิดอะไรที่ฉันไม่ค่อยคุ้นเคย สรุปคือ ฉันขี้เกียจ
2. เพราะฉันไม่มีอารมณ์ ... คนบางคนอาจจะพูดคุยถูกคอ มีนิสัยหรือสนใจอะไรใกล้ๆกัน แต่พอมองหน้าแล้วมันไม่มีความรู้สึกอะไรที่พิเศษ หรือตื่นเต้นกับคนๆนั้นเลย ... โอเคคะ ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนมองคนที่หน้าตา แต่เดี๋ยวคะ! ฉันไม่ใช่คนสวยและไม่ได้คบคนที่หน้าตาหล่อ เริด เพอเฟกส์ อย่าเพิ่งเบะปากมองบน...
แต่ฉันแค่อยากคบกับคนๆนึง ที่ฉันไม่รู้ว่าหน้าตาของเขาในสายตาคนอื่นจะเป็นยังไง แต่เขาเป็นคนที่เข้าตาและถูกใจฉันมาก คนที่มีสีหน้า แววตาที่ฉันชอบ
คนที่ฉันสามารถนั่งมองหน้าได้นานๆ นานแค่ไหนก็ไม่เบื่อ
จนกระทั้งเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ........
ฉันไปเดินดูของใช้และเครื่องสำอางค์ตามประสาหญิงงามผู้เสร็จธุระยามค่ำ... ดึกป่านนี้ที่พึ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันคือ Top Supermarket สุขาภิบาล3 ที่มีเครื่องสำอางค์เยอะ และปิดเวลาเที่ยงคืน ฉันรักที่นี่ เพราะที่นี่มีปลาดิบให้ทานยามดึก มีเครื่องสำอางค์ โลชั่น สกินแคร์ แฮร์ แอนด์ เนล มากมายให้ซื้อหลังสี่ทุ่ม มันช่วยให้ฉันผ่อนคลายอย่างที่สุด
ขณะที่ฉันเดินดูของทั่วแล้ว และยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะซื้ออะไร ฉันรู้สึกอยากก้าวถอยออกมาจากแผนกเครื่องสำอางค์และทบทวนตัวเองอีกครั้งว่า ... ฉันควรจะซื้อสิ่งนี้ไหม ซื้อยี้ห้ออะไร และในส่วนลึกๆฉันก็อยากให้เวลาตัวเองเปิด 3G อ่านรีวิวในเน็ตก่อน ณ จังหวะนั้นเอง ขาอวบๆทั้งสองข้างก็พาฉันเดินไปทางแผนกอาหารโดยไม่รู้ตัว
ฉันเดินสวนกับผู้ชายคนหนึ่ง
เขา..................
.
.
.
น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรีสสสสส อายสุด อายสุดชีวิต (เข่าอ่อน)
ฉันมองเขา... นานมาก ทั้งๆที่ก็เห็นอยู่ว่าเขามองกลับมา และเขาเห็นว่าฉันมองอยู่
คุณผู้ชาย เคยเห็นผู้หญิงน่ารักมากจนเหลียวมองตามใหมคะ?
คุณผู้หญิงเคยเห็นเวลาผู้ชายมองผู้หญิงที่เดินสวนจนเหลียวมองตามใหมคะ?
นั่นแหละคะ ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่า ฉันจะมองผู้ชายที่เดินสวนกันจนเหลียวมองตาม....
ฉัน : เดินทอดน่องผ่านทางเดินขนาดกว้าง 1 เมตร เพื่อไปยังโซนอาหาร
เขา : เดินถือของ (อะไรไม่รู้) เดินสวนมา
ฉัน : มองเห็นผู้ชายที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันแต่หน้าเด็กใสปิ้ง สูงมากกว่า 160 ใส่รองเท้าผ้าใบ น่าจะไม่มีผม(สกินเฮท) กำลังจะเดินผ่าน
ฉัน : (คิดในใจ) เห้ย ! ใครอ่ะ มาทำอะไรที่นี่ ดึกดื่นป่านนี้ ไม่นอนเหรอ หรือหิวข้าว หรือทิชชู่หมด หรือเพิ่งเลิกเรียน หรือเพิ่งเลิกงาน หรือแฟนใช้มาซื้อผ้าอนามัย หรือคุณยายนอนไม่หลับ คัดจมูกต้องการ วิก วาโปรับ หรือนั่น หรือนี่ หรือนั่น หรือนี่
เขา : มองฉัน สบตากัน เหลียวหน้ามองตามเล็กน้อยตอนเดินผ่าน
ฉัน : (คิดในใจ)
ละ ทำไงดี เขามองกลับมา ฉันสบตาเขา หยุด หยุดเดี๋ยวนี้!!! หันกลับ เรียกสติ !!
ฉัน : เขากำลังคิดอะไรอยู่? เขาว่าฉันประหลาดไหมที่มองเขาแบบนั้น? เขาอาจจะคิดว่าฉันเป็นคนรู้จักรึเปล่า? หรือเขาคุ้นหน้าฉัน? เขาเป็นใคร? เขาอยู่แถวนี้เหรอ? เขามาทำอะไร? จะกลับยังไง? มีแฟนรึยัง?
เขา : ยังมองฉันอยู่ มองนานพอๆกับฉัน เขาน่าจะมองฉันประมาณ 80% ของที่ฉันมองเขา
ฉัน : ดึงสติ หันกลับ เดินเลี้ยวไปทางประตูทางออก หาที่เก็บตระกร้าไม่เจอ มองหาที่เก็บตระกร้า เอาตระกร้าไปเก็บ เดินออก !!!!
เดี๋ยวนะ ฉันออกมาทำไม มาทำอะไรตรงนี้ มือว่างเปล่า ของยังไม่ได้หยิบ ตระกร้าเก็บไปแล้ว ... ณ เวลานั้น ฉันทำตัวไม่ถูก และสับสนนิดๆ
มีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันนึกออกและกระทำด้วยความเคยชิน!
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู.......
เช็คไลน์ เช็คเฟสบุค และเลื่อนดูหน้าทามไลน์แบบนั้นไปเรื่อยๆ จนกระทั้งหมดความสนใจ ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมาและเตรียมตัวจะกลับ
ทันใดนั้นเอง... +!!!
เขาเดินออกจากประตูมา ฉันมองเขาอีกครั้ง เขามองดูฉันที่กำลังมองเขา เหตุการณ์แบบเดิมเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่เปลี่ยนสถานที่ คำถามเดิมผุดขึ้นมาเต็มไปหมด เขาเดินเลี้ยวมาทางมุมที่ฉันยืนอยู่ และเดินลงทางลาดสำหรับรถเข็น และเดินลับเสาขนาดใหญ่หายไป.... (ถ้าใครเคยไปจะเห็นว่ามีเสาใหญ่มากที่ตรงทางลาดหน้าประตู นั่นแหละคะที่ฉันหมายถึง)
ฉันยืนงงกับพฤติกรรมตัวเองและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแปปนึง แล้วจึงแอบเสาและมองหาเขาที่เพิ่งเดินผ่านไป....
แต่เขา หายไป!!! ฉันมองหาเขาอย่างดีที่สุดเท่าที่สายตาสั้นๆของฉันจะมองเห็น แต่ที่มึดๆตรงนั้น ฉันไม่เห็นเขาเลย
เดี๋ยวคะ อย่าเพิ่งมโน นี่ไม่ใช่เรื่องผี !!! นี่เรื่องผู้ชายหล่อคะ ฉันคิดว่าเขาเดินเร็วมาก จนทำให้ฉันมองตามไม่ทัน
ฉันยืนมองลานจอดรถตรงนั้น พร้อมร่ำลาเขาในใจ "บายๆนะ ขอให้กลับบ้านดีๆ ถึงบ้านเร็วๆ ระวังผีด้วย ^^*"
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฉันไม่ได้มาโพสเพราะอยากจะตามหาเขา ไม่ได้มีความคิดอยากจะสานต่อ(เพราะฉันแอบมโนไปเองเรียบร้อยแล้ว มโนว่าไปเดินซื้อของที่ Top Supermarket ตอนค่ำๆด้วยกัน ห้าๆๆๆๆ ) แต่ที่ฉันเอามาเล่าเพราะฉันอยากแบ่งปันความรู้สึกและเหตุการณ์นี้ให้เพื่อนๆได้อ่าน
ฉันยังใจเต้น และยังนึกถึงเขา แต่ฉันไม่ได้รักเขา หรือชอบเขาหรอกนะ มันแค่รู้สึกใจเต้นแค่นั้นเอง และทำให้ฉันแอบคิดได้ว่า ที่จริงแล้วความขี้เกียจหรือความไร้อารมณ์หนะ มันไม่มีหรอก ถ้าเราชอบใครมากๆหรือรักใครสักคน เหมือนที่คนอื่นเขามีความรักกัน ฉันคงจะไม่ขี้เกียจ...เพราะคนมีความรักหลายๆคน เขาไม่เห็นจะขี้เกียจเลย ต่อให้ต้องมีพิธีกรรมบ้าบอคอแตกเป็นพันล้าน ฉันก็คงจะอยากทำ เต็มใจทำ และมีอารมณ์ทำ เพราะคนคนนั้น คือเธอ คนที่ฉันชอบที่สุด....
ฝันดีคะ
ฝากถึงเธอที่ฉันสบตา เวลา สี่ทุ่ม ณ Top สุขา3 ... คุณเคยคิดถึงคนที่บังเอิญเจอและเห็นหน้าแค่ครั้งเดียวใหม?
สวัสดี ฉันชื่อหมี ชื่อนี้เป็นชื่อปลอม
ฉันเป็นหญิงสาว โสด วัยทำงานผู้ไม่ได้ทำงานเป็นกิจลักษณะ ที่ยังตกหลุมรักเพศตรงข้าม และมีฮอร์โมนพลุ่งพล่านแบบวัยรุ่นประดุจหญิงสาววัยสะรุ่นผู้ไม่ยอมแก่ทั่วไป แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ค่อยได้แสดงออกถึงความสนใจผู้ชายคนไหน ไม่เกี้ยวพาราสีกับใคร ขี้เกียจโดนจีบและขี้เกียจจีบใคร ไม่อยากคุยโทรศัพท์ ชอบความเป็นอิสระ และมีความสุขในการใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองซะมากกว่า
ตั้งแต่ออกจากบ้านที่จังหวัดเชียงใหม่ มาเรียนต่อและใช้ชีวิตอย่างเสรีไร้ผู้ปกครองในเมืองหลวง ฉันก็ไม่ค่อยได้พูดคุยเชิงชู้สาวกับชายคนไหน ลองคุยกับคนที่เข้ามาบ้างแต่วันดีคืนดีก็ขี้เกียจคุย บอกลาผู้ชายเหล่านั้นแบบตรงๆไป ลองคบกับบางคนแล้วก็เลิกกันไปเพราะตอนหลังรู้สึกไม่โอเค ชีวิตรักฉันเป็นแบบนี้มาตลอด หลายครั้งฉันใช้เวลากับตัวเอง ตั้งคำถามว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้? และฉันต้องการอะไรกันแน่?
ฉันได้คำตอบคร่าวๆอยู่สองสามข้อ
1. เพราะฉันขี้เกียจ ... บางทีการมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิตมันทำให้อะไรๆวุ่นวายเพิ่มขึ้น ฉันต้องทำอะไรเพิ่มขึ้น ต้องพูดมากขึ้น ต้องอธิบายมากขึ้น ชีวิตมันเหมือนต้องมีพิธีกรรมอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา มันคือพิธีกรรมของความสัมพันธ์เชิญชู้สาว เช่น ต้องมีการนัดทานข้าว ดูหนัง บอกรัก บอกคิดถึง รายงานความเคลื่อนไหว อธิบายความในใจ รับฟังความคิดเห็น มากขึ้นหน่อยก็เริ่มต้องวางแผนชีวิตระยะสั้น กิจกรรมวันสำคัญ ของขวัญ เสื้อคู่(ถ้ามี) และอีกหลายๆอย่างที่ฉันรู้ว่า คุณคงพอจะนึกภาพออก
พิธีกรรมเหล่านี้มันเบียดบังเวลา และบั่นทอนคุณภาพชีวิตของฉันด้วยการทำให้ฉันต้องใช้สมองกับเรื่องของคนอื่นมากขึ้น และต้องคิดอะไรที่ฉันไม่ค่อยคุ้นเคย สรุปคือ ฉันขี้เกียจ
2. เพราะฉันไม่มีอารมณ์ ... คนบางคนอาจจะพูดคุยถูกคอ มีนิสัยหรือสนใจอะไรใกล้ๆกัน แต่พอมองหน้าแล้วมันไม่มีความรู้สึกอะไรที่พิเศษ หรือตื่นเต้นกับคนๆนั้นเลย ... โอเคคะ ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนมองคนที่หน้าตา แต่เดี๋ยวคะ! ฉันไม่ใช่คนสวยและไม่ได้คบคนที่หน้าตาหล่อ เริด เพอเฟกส์ อย่าเพิ่งเบะปากมองบน...
แต่ฉันแค่อยากคบกับคนๆนึง ที่ฉันไม่รู้ว่าหน้าตาของเขาในสายตาคนอื่นจะเป็นยังไง แต่เขาเป็นคนที่เข้าตาและถูกใจฉันมาก คนที่มีสีหน้า แววตาที่ฉันชอบ คนที่ฉันสามารถนั่งมองหน้าได้นานๆ นานแค่ไหนก็ไม่เบื่อ
จนกระทั้งเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ........
ฉันไปเดินดูของใช้และเครื่องสำอางค์ตามประสาหญิงงามผู้เสร็จธุระยามค่ำ... ดึกป่านนี้ที่พึ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันคือ Top Supermarket สุขาภิบาล3 ที่มีเครื่องสำอางค์เยอะ และปิดเวลาเที่ยงคืน ฉันรักที่นี่ เพราะที่นี่มีปลาดิบให้ทานยามดึก มีเครื่องสำอางค์ โลชั่น สกินแคร์ แฮร์ แอนด์ เนล มากมายให้ซื้อหลังสี่ทุ่ม มันช่วยให้ฉันผ่อนคลายอย่างที่สุด
ขณะที่ฉันเดินดูของทั่วแล้ว และยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะซื้ออะไร ฉันรู้สึกอยากก้าวถอยออกมาจากแผนกเครื่องสำอางค์และทบทวนตัวเองอีกครั้งว่า ... ฉันควรจะซื้อสิ่งนี้ไหม ซื้อยี้ห้ออะไร และในส่วนลึกๆฉันก็อยากให้เวลาตัวเองเปิด 3G อ่านรีวิวในเน็ตก่อน ณ จังหวะนั้นเอง ขาอวบๆทั้งสองข้างก็พาฉันเดินไปทางแผนกอาหารโดยไม่รู้ตัว
ฉันเดินสวนกับผู้ชายคนหนึ่ง
เขา..................
.
.
.
น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรีสสสสส อายสุด อายสุดชีวิต (เข่าอ่อน)
ฉันมองเขา... นานมาก ทั้งๆที่ก็เห็นอยู่ว่าเขามองกลับมา และเขาเห็นว่าฉันมองอยู่
คุณผู้ชาย เคยเห็นผู้หญิงน่ารักมากจนเหลียวมองตามใหมคะ?
คุณผู้หญิงเคยเห็นเวลาผู้ชายมองผู้หญิงที่เดินสวนจนเหลียวมองตามใหมคะ?
นั่นแหละคะ ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่า ฉันจะมองผู้ชายที่เดินสวนกันจนเหลียวมองตาม....
ฉัน : เดินทอดน่องผ่านทางเดินขนาดกว้าง 1 เมตร เพื่อไปยังโซนอาหาร
เขา : เดินถือของ (อะไรไม่รู้) เดินสวนมา
ฉัน : มองเห็นผู้ชายที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันแต่หน้าเด็กใสปิ้ง สูงมากกว่า 160 ใส่รองเท้าผ้าใบ น่าจะไม่มีผม(สกินเฮท) กำลังจะเดินผ่าน
ฉัน : (คิดในใจ) เห้ย ! ใครอ่ะ มาทำอะไรที่นี่ ดึกดื่นป่านนี้ ไม่นอนเหรอ หรือหิวข้าว หรือทิชชู่หมด หรือเพิ่งเลิกเรียน หรือเพิ่งเลิกงาน หรือแฟนใช้มาซื้อผ้าอนามัย หรือคุณยายนอนไม่หลับ คัดจมูกต้องการ วิก วาโปรับ หรือนั่น หรือนี่ หรือนั่น หรือนี่
เขา : มองฉัน สบตากัน เหลียวหน้ามองตามเล็กน้อยตอนเดินผ่าน
ฉัน : (คิดในใจ)
ฉัน : เขากำลังคิดอะไรอยู่? เขาว่าฉันประหลาดไหมที่มองเขาแบบนั้น? เขาอาจจะคิดว่าฉันเป็นคนรู้จักรึเปล่า? หรือเขาคุ้นหน้าฉัน? เขาเป็นใคร? เขาอยู่แถวนี้เหรอ? เขามาทำอะไร? จะกลับยังไง? มีแฟนรึยัง?
เขา : ยังมองฉันอยู่ มองนานพอๆกับฉัน เขาน่าจะมองฉันประมาณ 80% ของที่ฉันมองเขา
ฉัน : ดึงสติ หันกลับ เดินเลี้ยวไปทางประตูทางออก หาที่เก็บตระกร้าไม่เจอ มองหาที่เก็บตระกร้า เอาตระกร้าไปเก็บ เดินออก !!!!
เดี๋ยวนะ ฉันออกมาทำไม มาทำอะไรตรงนี้ มือว่างเปล่า ของยังไม่ได้หยิบ ตระกร้าเก็บไปแล้ว ... ณ เวลานั้น ฉันทำตัวไม่ถูก และสับสนนิดๆ
มีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันนึกออกและกระทำด้วยความเคยชิน!
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู.......
เช็คไลน์ เช็คเฟสบุค และเลื่อนดูหน้าทามไลน์แบบนั้นไปเรื่อยๆ จนกระทั้งหมดความสนใจ ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมาและเตรียมตัวจะกลับ
ทันใดนั้นเอง... +!!!
เขาเดินออกจากประตูมา ฉันมองเขาอีกครั้ง เขามองดูฉันที่กำลังมองเขา เหตุการณ์แบบเดิมเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่เปลี่ยนสถานที่ คำถามเดิมผุดขึ้นมาเต็มไปหมด เขาเดินเลี้ยวมาทางมุมที่ฉันยืนอยู่ และเดินลงทางลาดสำหรับรถเข็น และเดินลับเสาขนาดใหญ่หายไป.... (ถ้าใครเคยไปจะเห็นว่ามีเสาใหญ่มากที่ตรงทางลาดหน้าประตู นั่นแหละคะที่ฉันหมายถึง)
ฉันยืนงงกับพฤติกรรมตัวเองและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแปปนึง แล้วจึงแอบเสาและมองหาเขาที่เพิ่งเดินผ่านไป....
แต่เขา หายไป!!! ฉันมองหาเขาอย่างดีที่สุดเท่าที่สายตาสั้นๆของฉันจะมองเห็น แต่ที่มึดๆตรงนั้น ฉันไม่เห็นเขาเลย
เดี๋ยวคะ อย่าเพิ่งมโน นี่ไม่ใช่เรื่องผี !!! นี่เรื่องผู้ชายหล่อคะ ฉันคิดว่าเขาเดินเร็วมาก จนทำให้ฉันมองตามไม่ทัน
ฉันยืนมองลานจอดรถตรงนั้น พร้อมร่ำลาเขาในใจ "บายๆนะ ขอให้กลับบ้านดีๆ ถึงบ้านเร็วๆ ระวังผีด้วย ^^*"
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฉันไม่ได้มาโพสเพราะอยากจะตามหาเขา ไม่ได้มีความคิดอยากจะสานต่อ(เพราะฉันแอบมโนไปเองเรียบร้อยแล้ว มโนว่าไปเดินซื้อของที่ Top Supermarket ตอนค่ำๆด้วยกัน ห้าๆๆๆๆ ) แต่ที่ฉันเอามาเล่าเพราะฉันอยากแบ่งปันความรู้สึกและเหตุการณ์นี้ให้เพื่อนๆได้อ่าน
ฉันยังใจเต้น และยังนึกถึงเขา แต่ฉันไม่ได้รักเขา หรือชอบเขาหรอกนะ มันแค่รู้สึกใจเต้นแค่นั้นเอง และทำให้ฉันแอบคิดได้ว่า ที่จริงแล้วความขี้เกียจหรือความไร้อารมณ์หนะ มันไม่มีหรอก ถ้าเราชอบใครมากๆหรือรักใครสักคน เหมือนที่คนอื่นเขามีความรักกัน ฉันคงจะไม่ขี้เกียจ...เพราะคนมีความรักหลายๆคน เขาไม่เห็นจะขี้เกียจเลย ต่อให้ต้องมีพิธีกรรมบ้าบอคอแตกเป็นพันล้าน ฉันก็คงจะอยากทำ เต็มใจทำ และมีอารมณ์ทำ เพราะคนคนนั้น คือเธอ คนที่ฉันชอบที่สุด....
ฝันดีคะ