อยากแชร์ประสบการณ์ความรัก การอกหักที่เจ็บปวด และการพยายามลุกขึ้นอีกครั้งค่ะ

สวัสดีค่ะ สืบเนื่องจากกระทู้ ในเมื่อความดีเอาชนะความรักไม่ได้ http://pantip.com/topic/35057891 เราชอบมากเพราะเราเพิ่งเลิกกะแฟนมาได้ไม่ถึงอาทิตย์ เจ็บมาก แต่อยากจะมาเล่าประสบการณ์มั่ง อาจจะเป็นอะไรดีๆที่supportคนอื่นต่อได้ เราจะสู้ไปด้วยกันนะ

***อยากให้อ่านกระทู้นี้อย่างมีวิจารณญาณนะคะ ทุกอย่างมองจากมุมมองของเราเท่านั้น ไม่อยากให้ตัดสินว่าใครถูกหรือผิดหรือดีไม่ดี เราสองคนก็แค่มนุษย์ธรรมดาที่พยายามจะมีความสุขในแต่ละวันของชีวิตค่ะ

*มีปนอังกฤษไปด้วยนะคะ ต้องขอโทษด้วยบางทีนึกศัพท์ไทยไม่ออกทันที


เราอยู่ต่างประเทศและคบกับแฟนมาสองปีกว่าๆค่ะ เราสองคนอายุเกือบสามสิบ เขาแก่กว่าเราสองปี รู้จักกันจากที่ทำงาน มันแปลกมากๆที่วันแรกที่เรารู้จักเขา เรารู้สึกดีกับเขามากๆ แล้วก็ very attracted to him with no reasons. ไปๆมาๆก็ date กันแล้วก็ตัดสินใจคบกัน

ตั้งแต่เราเริ่มคบกันเราทำอะไรด้วยกันตลอด ไปเที่ยว กินข้าว เขาเป็นคนที่ดีมากในมุมมองเรา เป็นพี่ชาย เป็นเพื่อน เป็นที่ปรึกษาทั้งเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว ร่วมทุกข์สุขด้วยกัน เรียกว่าเป็นแทบทุกสิ่งเลย เรามั่นใจมาตลอดตั้งแต่เริ่มคบกันสามเดือนแรกว่าคนนี้แหละคือคนที่ใช่ของฉัน

เราเป็นคนร่าเริง มองโลกในแง่ดี แล้วก็มีความสุขที่ได้ดูแลคนที่เรารักมาก เหนื่อยมั่งเวลากลับมาจากงานบางครั้งแต่เราไม่เคยขาดตกบอกพร่องเลย ใจเรามีความสุขมากที่ได้ทำอะไรให้คนที่เรารัก เขาก็เข้าใจเราตามใจเราเรื่องอาหารการกิน เราชอบทำอาหารค่ะ เพราะงั้นตอนเย็นส่วนใหญ่เราจะพยายามทำแทนที่จะไปทานข้างนอก (ประหยัดและก็ healthy กว่า) แน่นอนเราทานข้างนอกมั้งเวลาเรากลับมาดึกและเหนื่อย เขาจะให้เราตัดสินใจตลอด

แน่นอน หลายอย่างเราสองคนก็ไม่เหมือนกัน ต่างกันสุดขั้วเลยก็ว่าได้ เช่น เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยแชร์ความคิดความรู้สึก ไม่ค่อย active กินข้าวไม่ตรงเวลา ชอบนอกดึกแบบตี4-5 เลยตื่นสาย เล็กๆน้อยๆเรื่องความสะอาดกับความเป็นระเบียบตามประสาผู้ชาย(มั้ง) ในขณะที่เราเป็นคนที่ตรงไปตรงมากับสิ่งที่เราคิด จะบอกเสมอว่าเรารู้สึกอย่างไร เราชอบ outdoor  activities มาก ชอบทำนู้นทำนี่ตลอด เที่ยงคืนเราก็จะหลับละ เราชอบความสะอาดนะตามประสาผู้หญิงแหละ(มั้ง) แม้เราจะต่างกันมาก ทะเลาะกันบ้างบางที แต่เราสองคนจะ communicate and sort out เสมอ แล้วก็เริ่มต้นmove onกันต่อ ธรรมดาสำหรับคนสองคนเวลาอยู่ด้วยกันที่พยายามปรับตัวเข้าหากัน เรารู้สีกว่าเรารักเขายอมรับในสิ่งที่เขาเป็นและตัวเขาก็เช่นเดียวกัน

เราทั้งสองให้เกียรติกันเสมอเรื่องความเป็นส่วนตัว ไม่เคยโกหกกันเลย ไม่เคยกังวลเรื่องมือที่สามเลยเพราะอยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลา  เราเชื่อว่าเราทั้งสองเป็นของกันและกัน เรามีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ พูดคุยและตัวเขาเองเช่นกัน

แม้ทุกอย่างจะเป็นไปได้ดี แต่มีอย่างนึงที่botherตัวเขามาก และมันก็botherเราด้วย นั่นคือตัวเขาไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร เขาไม่เคยคิดถึงอนาคต กลับกัน ตัวเรารู้ว่าเราอยากทำอะไร ต้องการอะไรในอนาคต เขาไม่ชัวร์ในขณะที่เราชัดเจน ตอนแรกเราไม่คิดว่าจะเป็นปัญหาเพราะเราเชื่อว่าการที่เราอยู่ข้างๆคอย support ไปด้วยเป็นสิ่งที่ดี It should be easier for him to find his passions and goals by having me around. แต่มันไม่ใช่ เราชัดเจนว่าในอนาคตของเราจะมีเขาร่วมเดินทางด้วย กลับกันเขาไม่รู้  very unsure and vague เวลาถามถึงอนาคต

ครั้งแรกที่เราถามเขาเมื่อปีก่อนตอนที่เราเดทกันครอบสองปีว่า รู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เราสองคนเป็น ในอนาคตเธอมองเห็นฉันอยู่ในนั้นด้วยหรือเปล่า เขาบอกแค่ว่าตอนปัจจุบันนี้เขารู้สึกดีมีความสุขแต่ไม่รู้ว่าอนาคตจะมีเราหรือเปล่า และปิดท้ายว่าอยากให้มีเรา เราจึงเดินหน้ากันต่อ แต่เมื่อสามเดือนก่อน เราถามเขาอีกครั้ง เรารู้สึกได้ว่าเขาไม่รู้จริงๆ ไม่มั่นใจว่าในอนาคตจะมีเรา พยายามเงียบไม่ตอบ เราเจ็บมากและไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยังไม่รู้ แต่เราก็ทำตัวตามปกติ ทำหน้าที่เราตลอด

จนกระทั้งไม่ถึงอาทิตย์ที่ผ่านมา เราถามเขาอีกครั้ง เพราะเป็นไปได้ว่าเราสองคนอาจต้องแยกกันอยู่ต่างเมืองเนื่องจากอาจต้องย้ายงานตอนปลายปีนี้ เขาพยายามเลี่ยงที่จะตอบ แต่เราดื้อเพราะเราไม่ชอบรอกับอะไรที่มันไม่ชัดเจน และสิ่งที่เขาตอบมันทำให้เราช็อค แบบมากจริงๆ เขาบอกชัดเจนว่าเขาไม่เคยคิดว่าเขาจะแต่งงานกับเรา แต่เขารักเรานะ มีความสุขที่ได้อยู่กับเรา เขาบอกต่ออีกว่าการที่เรารักเขาทำอะไรให้เขาง่ายๆมันทำให้เขาสบายเกินไป มันเจ็บมากที่รู้ว่าคนที่เรารักคิดว่าความรักที่เราให้ไปเป็นสิ่งที่ง่าย เราก็แค่ผู้หญิงคนนึงที่คอยจะ support my boyfriend in any possible ways. อยากทำให้เพราะเขาจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเล็กๆน้อยๆ จะได้มีเวลาตามหาตัวตนของตัวเอง แต่สิ่งที่เขาตีความกลับไม่ใช่อย่างนั้น

เราไม่เข้าใจกับความคิดนี้ มันเจ็บแบบสุดๆตรงหน้าอก เจ็บมาก เราเลยถามว่าจะทำยังไง อยากทำอะไรต่อ เขาบอกว่าอยากให้อยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆจนกว่าจะย้ายงาน ตอนแรกเราก็ ok ตกลงไป เราคิดว่าในมุมมองเขามันคงจะสะดวกถ้าจะเลิกกันตอนนั้นเพราะไม่ต้องเจอกัน แต่เรารู้สึกว่าเราเจ็บมากและทนต่อไม่ไหว เราต้องรักตัวเองมากกว่านี้ เราจึงตัดสินใจบอกเลิก เขานิ่งไปสักพักและตอบ ok แล้วมันก็จบลงจริงๆ

วันถัดมาตอนเราเจอเขา เขาขอคุยอธิบายและบอกว่าเราไม่เข้าใจ เราก็บอกไปว่าเราไม่เข้าใจจริงๆ จะให้คบกันต่อได้ยังไงจนถึงปลายปีในเมื่ออนาคต long term เธอไม่เคยมองเห็นฉันในนั้นเลย เขาบอกแค่ว่า วันนึงเราจะเข้าใจเอง

ก่อนจากกัน เรายังรัก อาลัยอาวรณ์เป็นห่วงอยู่มาก สิ่งดีๆที่เราผ่านกันมาก็มีเยอะ เราจึงบอกเขาว่า ถ้ายังคิดว่าเราสองคนยังมีโอกาส เธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะ เขาเงียบและบอกแค่ว่าเราก็ยังจะคิดและเชื่อแบบเดิมๆ ไม่มีอะไรที่เขาต้องพูด ตอนนั้นแหละเรารู้ได้ว่า เราทำดีที่สุดแล้ว เราพยายามทุกอย่างที่จะทำให้ความรักของเราอยู่กับเรา แต่มันเลือกที่จะไป เราจึงไม่ห้ามและทำใจยอมรับมัน เราเจ็บแบบสุดๆจนไม่รู้สึกอะไรอีก รู้สึกเหมือนส่วนหนึ่งของชีวิตเราได้ตายจากไป รู้สึกเสียใจแต่เราไม่เสียดายเวลา ไม่เสียดายประสบการณ์และสิ่งดีๆที่เรามีให้กัน

คืนแรกเรารู้สึกเจ็บชาไม่ร้องไห้ เริ่ม Line บอกแม่กับน้องก่อน เราสนิทกับแม่และน้องมาก แต่เพราะเวลาต่างกันเราจึงยังไม่ได้คุยกัน ตั้งใจว่าจะบอกพ่อตอนที่เราไม่เสียใจแล้ว พอตอนเช้าเราบอกรูมเมทของเราว่าเราเลิกกับแฟน เขาตกใจมากที่จู่ๆเราก็ร้องไห้ แต่สิ่งนึงที่เขาพูดแล้วทำให้เราคิดได้ คือว่า ดีแล้วที่เลิกกัน เธอกับเขามันไม่ใช่เลเวลเดียวกันเลย เธอนะดีมากนะแล้วก็พยายามดีที่สุดแล้ว เปิดโอกาสให้ตัวเองเจอกับสิ่งดีๆ เจอกับคนดีๆที่จะรักและ appreciate ตัวเธอนะ มันจะใช้เวลาแต่เธอจะผ่านมันไปได้

เย็นวันนั้นเราคุยกับแม่และน้อง ทุกคนเป็นห่วงเรามาก แต่ทุกคนก็เห็นด้วยว่าดีแล้วที่เลิกกัน ทุกคนบอกเราอย่างเดียวกับสิ่งที่รูมเมทเราบอกเราเลย ตลกดีนะที่เราไม่เคยมองเห็นอะไรหลายๆอย่างจนกระทั้งมันจบไป
เรายังเจ็บอยู่ I am the weakest I am at this moment. แต่เราโชคดีมากที่มีคนที่รักและเป็นห่วงเราจริงๆ คอยให้กำลังใจเราตลอด เรารักตัวเองมาตลอดนะ มากพอที่จะแบ่งบันให้กับคนๆนึงจริงๆ แต่ครั้งนี้เรารู้สึกว่าเราต้องรักตัวเองให้มากกว่านี้เพื่อคนที่รักเราและเพื่อตัวเราเองด้วย

เราโชคดีอีกอย่างนึงคือ ที่บ้านเราชอบไปวัดและศึกษาธรรม แม่และน้องบอกว่าให้มีสติไว้นะ สิ่งร้ายๆผ่านไปแล้วสิ่งดีๆจะเข้ามาเอง เราขอบคุณทุกคนมากที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเรา พอเราดีขึ้นเราบอกพ่อเรา พ่อเราไม่ถามอะไรเลย ท่านแค่บอกว่า หาอะไรทำนะ ให้มีสตินะ มีสติปัญญาก็จะเกิดเอง พ่อไม่อยากให้ลูกเสียใจมากนะ (ทุกคนในบ้านเรายกเว้นน้องคนสุดท้องเคยเจอแฟนเราค่ะ ทุกคนดูออกว่าเรารักเขามาก)

เราไปทำงานตามปกติ ดีนะเพราะที่ทำงานเรายุ่งมากไม่มีเวลามาเสียใจเลย แต่พอกลับบ้าน all memories flash back. I am still used to have him around. มันเศร้านะ เป็นครั้งแรกที่เราปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ ร้องแบบจริงๆแบบรู้สึกเสียใจเจ็บมากกับการสูญเสียครั้งนี้ แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เราร้องไห้อย่างมีสติ อยู่กับปัจจุบัน รู้ว่าทำดีที่สุดแล้ว ไม่มีทางที่จะกลับไปได้ แก้วใสๆใบโปรดใบนั้นแตกไปแล้วจริงๆ

ตอนนี้เราดีขึ้นมาก แต่ก็รู้ว่ายังเศร้าอยู่ ยังมีคิดถึง รักและเป็นห่วงเขาอยู่ เพียงแต่ไม่ใช่แบบเดิมที่เคยรู้สึก มีนะบางทีก็อยากจะโทรหา  อยาก make sure that he is ok too. เราว่าเขาก็เจ็บไม่แพ้กับเรา แต่เราก็เชื่อว่าเขาจะผ่านมันไปได้ และตัวเราเองก็เช่นกัน เวลาจะช่วยรักษาเราเอง พยายามหาอะไรทำ ยุ่งๆเข้าไว้

รูมเมทเราแนะนำเพลงนี้มาให้ A little bit stronger by Sara Evans. เราอยากให้ทุกคนได้ฟังนะ ครั้งแรกที่เราฟังเราร้องไห้เลย แต่เราก็รู้ว่า I am a little bit stronger too, at every single moment.

ทุกความรักเป็นสิ่งที่ดีและสวยงาม ตอนนี้เราก็ยังเชื่อเช่นนั้นนะ การที่มันจากเราไปอาจไม่ใช่สิ่งเราต้องการ แต่มันก็เป็นสิ่งๆนึงที่ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ได้โตขึ้นด้วย เราเชื่อเสมอว่าคนจะอยู่ด้วยกันได้ต้องมีความรู้สึกดีๆต่อกันเป็นพื้นฐาน ความเข้าใจ ตั้งใจที่จะทำให้ทั้งสองฝ่ายมีความสุข ร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน แต่มันก็มีอะไรหลายๆอย่างมากกว่านั้น แต่ละคนแต่ละคู่ไม่เหมือนกัน เปรียบเทียบกันไม่ได้ สำหรับเราแล้ว ความรักครั้งนี้เป็นสิ่งที่งดงามมาก ถ้าเลือกได้ก็ยังจะเลือกที่จะคบ ได้รู้จักสิ่งดีๆ ได้ล้ม เพื่อที่จะได้ลุกขึ้นต่อ มันเป็นธรรมดาที่เราเสียใจ เสียใจที่เราสองคนไม่ได้มาเพื่อคู่กัน ถึงเวลาจึงต้องจากกัน

Everything happens for good reasons. You might not see it now, but it is true. You have to believe in this.  

*Hugs

ปล นี่เป็นครั้งแรกที่ตั้งกระทู้ค่ะ ถ้าผิดพลาดหรือล่วงเกินใครก็ขออภัยด้วย