มีใครเคยรู้สึกว่าเมื่อตอนที่เรายังเด็กนั้นทุกสิ่งทุกอย่างมันดูสนุกไปหมดโลกมันดูสดใสและดูสวยงามเห็นอะไรก็ดีๆไปหมดและทุกคนก็ต้องมาคอยปลอบเราเวลาเราร้องไห้และต้องคอยตามใจเราเสมอทุกครั้งใครขัดใจไม่ได้ ตอนสมัยที่ผมเด็ก พ่อแม่จะคอยบอกเสมอว่าเราต้องเป็นคนรู้จักการรอคคอย รู้จักมีน้ำใจให้ผู้อื่นและต้องขยันอดทนสู้เรียนแข่งกับคนอื่นให้ได้ ผมเป็นคนที่ชอบเล่นของเล่นมากๆที่บ้านจะมีของเล่นเยอะมากจนต้องใส่ในเตียงเลี้ยงเด็กเลยจนแม่ต้องซื้อเตียงใหม่ให้หรือบางทีก็นอนในมุ้งกันยุง ผมเป็นคนที่ชอบกินนมมากทุกครั้งผมจะชอบกินนมวัวแดงใส่ขวดนมและบางทีก็ชอบนมสีน้ำตาลด้วยตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเป็นช็อคโกแล็ตหรอกชอบแค่รสชาติของมัน ผมมีเพื่อนมากมายประมาณ 40 คนในชั้นเรียนตอนเริ่ม อนุบาลเยอะมากเป็นโรงเรียนผู้ดีที่หนึ่งของเอกชน ต่อมาจนผมขึ้นประถมสักอายุ 7 ขวบผมก็เริ่มรู้จักเข้าสังคมชอบคุยกับเพื่อนและเล่นกันมากขึ้นผมเป็นคนที่ไม่ชอบวิชาเลขเลยมากถึงมากที่สุด...!
ทุกครั้งที่มีการบ้านผมถึงกับต้องให้พี่ชายทำให้ทุกครั้งหรือก็ให้แม่ทำเลย ต่อมาจนถึงประถมปลายผมก็รู้สึกว่าชอบเรียนรู้สิ่งต่างๆมากขึ้นเริ่มชอบเข้าสังคมมากและก็ชอบเรียนยิ่งขึ้นแต่อารมณ์ยังคงมีความใจร้อนอยู่และก็ยังเหมือนเดิมจนผมเพิ่งมาเปลี่ยนแปลงตอนขึ้น ม.ต้น เริ่มใจเย็นลง และรู้จักการรอคอย และก็เห็นใจคนอื่น ไม่เห็นแก่ตัวเอง แต่ก็มีหลุดบ้างก็บ่อยอยู่ มันก็ใช่ว่าจะดีขึ้นก็ยังควบคุมไม่ได้มากสักเท่าไหร่ จนมาเริ่มเข้าเรียน ปวช. ทุกอย่างผมเหมือนเปลี่ยนตัวเองไปมากขึ้นเหมือนงูที่รากคราบเก่าทิ้งไป คือ เหมือนเป็นคนใหม่ อารมณ์ที่ผมไม่เคยคิดว่าจะคุมมันได้ก็ทำมันได้และดีขึ้นอย่างมากด้วยและจนถึงตอนนี้ผมก็เรียนอยู่มหาลัยแล้วจนใกล้จะจบแล้วผมเริ่มรู้สึกนึกถึงความหลังเกี่ยวกับตัวเองในตอนเด็กๆและจนได้มาเป็นผู้ใหญ่อย่างภาคภูมิ และทำให้รู้ว่าทุกอย่างจะดีหรือไม่อยู่ที่ตัวของเราเองเป็นตัวกำหนด จึงทำให้ทุกอย่างเราดีขึ้น บางดีมีการบ้านและงานต่างๆที่หนักๆหรือทำไปแล้วโดนด่าตำหนิบ้างก็ไม่โกรธอะไรหรือบางครั้งทำอะไรผิดพลาดก็ใจเย็นไม่โมโหอะไรมากมายคิดว่าเริ่มใหม่ได้ดีกว่า นี่ก็เป็นเรื่องราวของผมครับ......
ความรู้สึกจากตอนเด็กจนเป็นผู้ใหญ่...?
ทุกครั้งที่มีการบ้านผมถึงกับต้องให้พี่ชายทำให้ทุกครั้งหรือก็ให้แม่ทำเลย ต่อมาจนถึงประถมปลายผมก็รู้สึกว่าชอบเรียนรู้สิ่งต่างๆมากขึ้นเริ่มชอบเข้าสังคมมากและก็ชอบเรียนยิ่งขึ้นแต่อารมณ์ยังคงมีความใจร้อนอยู่และก็ยังเหมือนเดิมจนผมเพิ่งมาเปลี่ยนแปลงตอนขึ้น ม.ต้น เริ่มใจเย็นลง และรู้จักการรอคอย และก็เห็นใจคนอื่น ไม่เห็นแก่ตัวเอง แต่ก็มีหลุดบ้างก็บ่อยอยู่ มันก็ใช่ว่าจะดีขึ้นก็ยังควบคุมไม่ได้มากสักเท่าไหร่ จนมาเริ่มเข้าเรียน ปวช. ทุกอย่างผมเหมือนเปลี่ยนตัวเองไปมากขึ้นเหมือนงูที่รากคราบเก่าทิ้งไป คือ เหมือนเป็นคนใหม่ อารมณ์ที่ผมไม่เคยคิดว่าจะคุมมันได้ก็ทำมันได้และดีขึ้นอย่างมากด้วยและจนถึงตอนนี้ผมก็เรียนอยู่มหาลัยแล้วจนใกล้จะจบแล้วผมเริ่มรู้สึกนึกถึงความหลังเกี่ยวกับตัวเองในตอนเด็กๆและจนได้มาเป็นผู้ใหญ่อย่างภาคภูมิ และทำให้รู้ว่าทุกอย่างจะดีหรือไม่อยู่ที่ตัวของเราเองเป็นตัวกำหนด จึงทำให้ทุกอย่างเราดีขึ้น บางดีมีการบ้านและงานต่างๆที่หนักๆหรือทำไปแล้วโดนด่าตำหนิบ้างก็ไม่โกรธอะไรหรือบางครั้งทำอะไรผิดพลาดก็ใจเย็นไม่โมโหอะไรมากมายคิดว่าเริ่มใหม่ได้ดีกว่า นี่ก็เป็นเรื่องราวของผมครับ......