คิดชื่อเรื่องไม่ออก

เริ่มเรื่องเลยแล้วกัน เราคบกับแฟนมา 4 ปีกว่า คิดว่าจะรักกับแฟนคนนี้ตลอดไป ไม่คิดจะมีคนอื่น แต่แล้วเรากับทำความรักของเราพัง เพราะเราไปรักเพื่อนที่จากกันไปนานแล้วกับมาเจอกัน  เราไม่รู้ว่าเรารักเพื่อคนนี้ได้ยังไง พอเรารู้ว่าเรารัก เพื่อนคนนี้เราบอกเลิกแฟนเราทันที ด้วยเหตุผลที่เรารักเพื่อนคนนี้ แล้วเราบอกแฟนว่าเราไม่รักแล้ว ทั้งๆที่แฟนเราก็ดีกะบเรามาก ไม่เคยคิดนอกใจ สุดท้ายเรากับบอกเลิกเค้า แต่ทำไงได้ความรักมันเลือกไม่ได้ แต่ทึ่แย่ไปกว่านั้นเพื่อนเราก็มีแฟนแล้ว แต่เรากับคุยกัน ตอนแรกเรารู้สึกผิดกับแฟนเค้านะ แต่เรารักเพื่อนไปแล้ว เรื่องผิดตอนนี้ลืมไปเลย เราตกลงคบกับเพื่อนเราคบกันทั้งๆที เพื่อนก้อยังไม่เลิกกับแฟน พูดง่ายๆคือเราไปเป็นชู้เค้า ซึ่งเราไม่เคยคิดที่จะมาอยุในสถานะแบบนี้ แต่เรายังอยุบ้านเดียวกับแฟนเราเพียงแต่นอนคนล่ะห้อง เจอกันก็ทักกัน เราสงสารแฟนเราเพราะแฟนเราไม่ผิด เราเลยไม่อยากไล่แฟนเราไปไหน เรากับเพื่อนก้อคบกัน เรียกกันว่าแฟน (ในความรู้สึกเราคิดว่าเราเป็นชู้) เรารักเพื่อนไปแล้ว เราไม่สามารถกลับไปรักแฟนเราได้แล้ว เราต้องทน ทน ทน ทุกอย่าง เวลาแฟนเพื่อนโทรมาเราต้องเงียบหรือไปเดินไกลๆ วีดีโอคอลมาเราต้องแอบ เวลาเค้าอยู่กับแฟนเราก็จะรู้หน้าที่ว่าเราอย่าทักไป ต้องรอให้เพื่อนทักมา อยากไปไหนก็ต้องรอให้เค้าโทรมา เค้าทะเลาะกับแฟน เราต้องรีบไป สุดท้ายเค้ากลับไปคุยกัน แต่เพื่อนบอกว่ารักเรา แต่สุดท้ายก็ไม่เลิกกับแฟน เรายอมเลิกกับแฟนเราเพื่อมาคบกับคนที่เรารัก แต่เราไม่รู้ว่าเค้ารักเรามากแค่ไหน แต่เรารักเค้ามาก เราก้อไม่รู้จะทนสถานะแบบนี้ได้นานอีกแค่ไหน ถ้าวันไหนมันชิน มันชา มันคงไปเอง แต่คงไม่กลับไปครบแฟนเราแล้ว เพราะไม่ได้รักแล้ว แล้วระอายใจตัวเอง สุดท้ายจุดจบมันจะจบยังไงเราก้อไม่รู้ คงจนทนเท่าที่ทนได้ ไม่คิดว่าตัวเองต้องมาเจอเรื่องไรแบบนี้ เจ็บแต่เลิกรักไม่ได้ ก็ต้องทน แล้วก็ทน จุดจบยังไงจะมาบอกอีกที