ชีวิตว่างเปล่า (ขอรบกวนด้วยครับ)

ผมยังอายุเพียงแค่ 17 ทั้งๆทีเป็นวัยที่ควรจะได้สนุกสนาน แต่ไม่เลย
    ---------- เป็นมือใหม่ ที่ไม่รู้การจัดข้อความให้น่าอ่าน หรือ ต้องขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยครับ --------

ตรงข้อความสปอย เป็นอดีตที่ผ่านมาครับ ข้ามไปอ่านปัจจุบันที่ไม่มีสปอยได้เลยครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้สวัสดีครับ ผมอาศัยอยู่กับยายมาตั้งแต่จำความได้ แม่ผมทำงานเลี้ยงครอบครัวคนเดียวเลยไปทำงานที่ต่างประเทศ ส่วนคุณพ่อเป็นคนจีนครับ เสียชีวิตในวันที่ผมคลอด ตอนเด็กเป็นคนร่าเริงครับมีความสุขกับที่โรงเรียนและที่บ้านถึงแม้จะอยู่กับยายแค่ 2 คนก็ตาม
    พอตอน ประถม 1 ผมก็ได้ย้ายมาอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด ก็เข้าเรียนอยู่ที่ต่างจังหวัด ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเลย เหมือนเดิมครับ มีความสุขกับชีวิตทั้งที่โรงเรียนและที่บ้าน สิ่งที่เริ่มเปลี่ยนหลายๆอย่างมาถึงปัจจุบันอยู่ที่ช่วง ม.3 ครับ
    ช่วงประมาณ 10-14ปี ได้รับรู้ว่า แม่มีพ่อใหม่ ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะยังไงผมก็ไม่ได้เจอแม่อยู่แล้ว
ช่วงนั้นอายุได้ 14 ปี คุณแม่ของผมทำงานอยู่ต่างประเทศโดนจับเข้าคุก 6 เดือน (ไม่ได้ค้าขายยาเสพติดหรือทำให้ผู้อื่นเสียอนาคตครับ) ซึ่งแม่เป็นเพียงคนเดียวที่หาเงินเลี้ยงครอบครัว[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ (ยายกับผมผ่าน 6 เดือนมาได้เพราะ เงินเก็บของแม่ และ เงินฝากธนาคารของผม1ปี รวมๆเงิน 30,000บาทเนื่องจากมีบ้านอยู่ต่างจังหวัดค่าใช้จ่ายจึงไม่แพง) ช่วงที่แม่ของผมติดคุก ยายของผมจากเป็นคนที่ดื่มเหล้าน้อยกลับดื่มเหล้าหนักมากถึงขั้นควบคุมสติไม่อยู่และเล่นการพนันครับ กลางคืนพอเล่นการพนันเสีย ก็จะมาลงที่ผม และพอวันนึง ยายได้ขู่ฆ่าผมเป็นคำหยาบซึ่งปกติไม่พูดครับและพูดเกี่ยวกับแม่ว่าติดผัวอยู่ที่นู่นไม่ยอมกลับบ้านมาหาลูก เอาเงินไปเลี้ยงผัวหมด  ตัวผมก็ทำได้เพียงนอนข้างยายอย่างเงียบๆเหมือนทุกทีครับ แต่หลังจากวันนั้น ผมก็ทำตัวห่างเพื่อน เพื่อนพยายามเข้าหา แต่ผมหัวเราะหรือจะพูดคุยอะไรกับเพื่อนไม่ได้เลยครับ จนเพื่อนถอยห่างออกไปและผมก็จบม.3ด้วยตัวคนเดียวครับ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้(ช่วงระหว่างที่เพื่อนถอยห่าง ผมก็ได้เข้าใจโลกมากขึ้น และมีความคิดขึ้นมาว่า ถ้าพ่ออยู่ล่ะก็...)
            
       หลังจากเหตุการณ์วันนั้นผมมีสิ่งที่เกลียดที่สุดในชีวิตและผมไม่ทำเด็ดขาดครับ (ผมกลายเป็นคนที่เขาเรียกกันว่า โลกสวยครับ)
    1.    พูดคำหยาบ
    2.    เหล้า เบียร์ บุหรี่ สุรา

          หลังจากจบ ม.3 แม่ผมออกจากคุก ครอบครัวกลับเป็นปกติทุกอย่างแล้ว ยายดื่มเหล้าไม่มากแล้ว แต่ผมเลือกตัดสินใจ
เรียนสายอาชีพ เพื่อไปอยู่หอในของวิทยาลัยครับ ครอบครัวตกลงการตัดสินใจของผมครับ พอผมเรียนที่วิทยาลัยนี้ ผมอยู่คนเดียว 1 ปีครับ เลือกเรียนการบัญชี ในห้องมีผมเป็นผู้ชายคนเดียว ผมไม่สนิทกับใครทั้งนั้นครับ
ผมเรียนรู้เกี่ยวกับชีวิต 1 ปี ที่วิทยาลัยนี้ ช่วงนั้น การเรียนดี เป็นสภานักศึกษา เป็นตัวแทนออกค่ายต่างๆ ของวิทยาลัย ทุกอย่างดีครับ แต่ไม่สนิทกับใคร แต่คุยเฉพาะว่ามีธุระ  ถึงเห็นแบบนั้น มีผู้หญิง มาขอเบอร์ แต่ผมก็ตัดเยื่อใยทิ้งหมดครับ ผมใช้ชีวิตจากจุดที่มองคนจากที่สูงกว่าครับ แต่ผมจบ ปี 1 ผมเลือกจะเปลี่ยนตัวแปลงตัวเอง ย้ายโรงเรียน มาเรียนที่กรุงเทพครับ เพราะถ้าต่อปี 2 ที่นั่น จากบุคลิกผมคงเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว ผมอยากเริ่มใหม่หมดทุกอย่างครับ (คงคิดกันว่า ง่ายไปไหม ผมขอตั้งแต่ช่วงเทอม 2 ครับ แม่เลยเก็บเงินเตรียมย้ายไว้แล้ว)

           ปี  2 ที่วิทยาลัยในกรุงเทพ  ชีวิตราบลื่นครับ ได้รู้จักกับเพื่อนกลุ่มนึงเป็นผู้หญิงทั้งหมด กินข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกันสนุกมากครับ
ผมมีความสุขมากที่ได้มีเพื่อน มีแชทกลุ่มคุยกัน เล่นเกมส์ด้วยกัน เพื่อนในห้องก็คุยกันปกติครับ เนื่องจากผมเป็นผู้ชาย เลยโดนเพื่อนที่เป็นเพศ 3 ลวนลาม สนุกๆ ผู้หญิงก็ตามมาลวนลามนิดๆ ผมก็ถอยห่างครับ 55555 ชีวิตช่วงนั้นสนุกมากครับ ผมได้เป็น เชียร์ลีดเดอร์ชาย  ใครจะมองผมเป็นเกย์หรืออะไรผมก็ไม่สนใจครับ เพราะเหตุผลเดียวครับ อยากสร้างความทรงจำครับ และก็ได้ที่ 1 ของวิทยาลัยครับ  สนุกสุดๆไปเลยครับ 555555    ต่อเลยครับ ผมได้สารภาพว่าชอบ กับเพื่อนในกลุ่ม  1คน ครับ แล้วเขาก็ตกลงเราก็คบกัน 55555 จากคนที่ปิดกั้นตัวเองมาเปิดใจ ผมตัดสินใจมาตลอดครับถ้าผมคบใคร ก็จะคบกับคนนั้น จนแต่งงานด้วยกัน อยู่ด้วยกัน  มองโลกสวยมากครับ ผมได้รู้จักกับฝ่ายครอบครัวของเขาและทานข้าวกับแม่เขา แม่เขาก็ชอบผมครับ
ชีวิตราบลื่นมากมาย และผมก็รักแฟนมาก แต่รักไม่เป็นครับ โทรตามจิกอะไรมากมาย และมีเรื่องแฟนเก่าเขา ก็เลยเลิกกันไปในช่วงปิดเทอม 1 ครับ และเพื่อนในกลุ่มนั้นของผมก็หายไปครับ)
          ยังดีครับ เป็นช่วงปิดเทอม ผมเศร้าชีวิตเต็มที่ครับ ถึงวันเปิดเทอม 2 ไปเรียนเห็นหน้า ทำใจไม่ได้ครับ หยุดเรียนไป 1 เดือนเต็ม อาจารย์เป็นห่วงช่วยเต็มที่ครับ จนได้ย้ายห้อง ก็เรียนย้ายห้องไปเรียนตามปกติ ชีวิตก็ดรอปลงครับเข้าเรื่องปัจจุบันครับ (ตอนอกหักสิวขึ้นเต็มหน้าเลยครับปัจจุบันก็กำลังรักษาอยู่)


******************************************************************************************************************************************
          ปัจจุบัน ผมอายุ 17 ปี อาศัยอยู่ในกรุงเทพคนเดียว แม่ทำงานอยู่ต่างประเทศ เป็นคนที่ไม่ได้ขาดอะไรเลยครับ
แม่ส่งเงินให้ใช้ มีเงินเหลือซื้อของที่อยากได้ มีการเรียนที่ดี เล่นกีฬาและดนตรีได้ หาเงินเองได้จากการฝึกงาน
แต่ผมไม่มีเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆครับ
          ผมเป็นพวกประหลาดครับ ไม่พูดคำหยาบและไม่สูบบุหรี่ หรือ ดื่มเหล้า  และไม่ค่อยปลื้ม คนพูดคำหยาบพร่ำเพรื่อและดื่มเหล้าครับ (เป็นเพราะว่ามีอดีตนิดหน่อยครับ อ่านได้ที่สปอยครับ ขอโทษด้วยครับ) เพื่อนในห้องผมก็แค่คุยผ่านๆ ไม่มีเพื่อนที่ดีที่สุด หรือคนที่แอบชอบอะไรเลย (เหมือนเป็นพวกหนักสังคมเลยครับ) ผมเกลียดชีวิตที่เป็นอยู่ครับ ทั้งๆที่ยังเป็นช่วงวัยรุ่น แต่กลับต้องอยู่คนเดียว [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้(ผมรู้ดีครับว่าผมเป็นพวกที่โดนเรียกว่าโลกส่วนตัวสูง ต้องการชีวิตวัยรุ่นดีๆ แต่ทำตัวแบบนี้ แต่ผมตัดสินใจยังไงผมก็จะไม่เข้าสังคมดื่มเหล้าหรือพูดคำหยาบหรือจีบสาวครับ ถ้าทำให้โกรธ ต้องขอโทษด้วยครับ ถือว่าอย่าถือสาเด็กเลย) ผมไม่เคยจีบสาวครับ และถ้าจะเลือกคบใครก็จะคบ จนแต่งงานด้วยกัน สร้างครอบครัวด้วยกันครับ ที่ผมพูดเหมือนกับว่า พูดดีเข้าข้างตัวเอง ผมไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้น ถ้าไม่รบกวนเวลาเกินไปอยากให้ กดอ่านสปอยที่อยู่ด้านบนครับ เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ ขอโทษด้วยครับถ้าทำให้ผู้อ่านไม่พอใจ ผมอยากจะขอคำปรึกษาว่าผมควรจะทำยังไงต่อ ไม่อยากให้ชีวิตวัยรุ่น วนเวียนอยู่แค่นี้ ขอบคุณครับ