ผมอายุ 24 ปีครับ เมื่อต้นปี ดันไปตกหลุมรักผู้หญิง อายุ 28 คนนึง ผมขอแทนเธอด้วยอักษรย่อ "ร" นะครับ
ร เป็นรุ่นพี่สมัยมัธยมที่ผมเคยแอบชอบ และไม่ได้เจอกันนานมาก แต่เหตุการณ์บางอย่างก็ทำให้เราไปเจอกัน
ผมรวบรวมความกล้าบอกว่าชอบ ร ตั้งแต่วันนั้นที่เรากลับไปเจอกัน ร บอกผมว่าโสด อยากมีครอบครัวเพราะอายุเริ่มมากแล้ว
อยากเจอผู้ชายทึ่นอนกอดกันได้ทั้งคืน กล้าเดินจับมือเค้าโดยที่ไม่อายใคร กอดกันก่อนออกไปทำงาน กินข้าว นอนดูหนังด้วยกัน
ทำผมในสิ่งที่ ร ต้องการได้ครบทุกอย่างครับ ผมไม่เคยทิ้งบ้าน แต่ผมยอมทิ้งเพื่อไปอยู่กับ ร ผมยอมขับรถไปกลับ ฝ่ารถติด
เพื่อไปหา ร ให้ได้ทุกๆวัน จนมันผ่านไป 3 เดือนครับ ความสัมพันธ์เราเริ่มดีขึ้นมาก มากจนคิดว่าเราจะไม่มีวันทิ้งกัน
แต่ระหว่างที่เราอยู่ด้วยกัน ผช คนเก่าเค้าไม่เคยละความพยายามที่จะเลิกคุยกันเลย ผช อีกคนไม่เคยรู้ครับ ว่า ร มีผมอยู่ด้วย
ผมคบกับ ร แบบลับๆ เพราะ ร อยู่ในอาชีพสื่อมวลชน ซึ่งเราเข้าใจดีเลยครับ สิ่งเดียวที่ผมขอจาก ร คือเลิกคุย เลิกติดต่อกับ
ผช คนเก่า แต่ ร ขอยังคุย โดยบอกว่าไม่มีอะไร ผมก็ไม่ไว้ใจครับ และผมเชื่อว่าก็คงไม่มีใครอยากให้แฟนเรากลับไปคุยกับแฟนเก่า
ถ้านานๆทีคุยกัน ก็คงไม่เป็นอะไร แต่คุยกันทุกวัน ผมรู้สึกว่ามันไม่โอเครเลย
เราทะเลาะกันหนักมากครั้งนึง เรื่องของเรา 3 คน แต่ผมยังยืนยันว่าผมขอไม่ไป เพราะผมรัก ร ผช อีกคนก็โทรมา ไลน์มาด่าว่า ร
ร บอกผมว่า สิ้นปีนี้จะไปอเมริกา ผมเลยขอกับ ร ว่า ระหว่างนี้ ขอให้เราอยู่ด้วยกัน ขอให้เรารักกัน ทำดีให้กันเหมือนเดิม
ร ตกลง ให้ผมกลับไป โดยที่ ผช อีกคนก็ยังไม่เลิกที่จะไลน์มาด่า ร ผมขอให้เธอบล็อคเค้าอีกครั้ง แต่เธอไม่ทำ
ความผิดพลาดที่จะลองใจของผมก็เกิดขึ้นครับ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา ผมไม่เคยขอกลับบ้านเลย วันที่ 14 เมษา
ร พาผมไปทานข้าวกับแม่ ไปแนะนำให้แม่รู้จักครับ ซึ่งมันทำให้ผมมั่นใจว่าเค้าจะจริงจังกับเราจริงๆ แต่พอกลับมา
ผมขอลองขอกลับบ้าน เพื่อลองใจว่าเธอรู้สึกยังไงกับผมจริงๆ ผมไปส่งเธอทำงานตอน 3 ทุ่ม แล้วผมก็เริ่มไลน์บอกเธอ
สิ่งที่ผมหวัง คือ ร คงจะบอกให้ผมอยู่ คุยกันดีๆ แล้วหวังว่าหลังเลิกงานเธอจะกลับมากอดเราไว้เหมือนเดิม
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันผิดไปหมดครับ มันกลายเป็นว่าเราทะเลาะกัน เธอกลับมาห้อง แล้วไล่ผมออกจากห้อง
แต่ผมไม่ไปครับ ผมดื้อดึงที่จะยังอยู่ จนทำให้สถานะการณ์มันเริ่มจะดีขึ้น
พอเช้าเธอไปทำงาน เธอกลับไล่ผมอีกครั้ง ผมทำผิดอีกครั้งด้วยการเอาเฟสบุ๊คเธอโฟสรูปคู่ของเรา
หลังจากนั้นหรอครับ เธอเอาตำรวจมาที่ห้อง แจ้งความว่าผมบุกรุก ผมยอมครับ ผมไป สน. ยินดีให้ดำเนินคดี
ทุกข้อกล่าวหาที่เธอพอใจ แต่ก็ทำแค่ลงบันทึกประจำวัน แล้วผมก็ถอยครับ
... วันนี้ผมคิดที่จะถอยให้เธอสบายใจ แต่ผมก็ยังรักเธอเหมือนเดิม
ผมยังเชื่อว่าสิ่งที่เธอทำให้ผม มันคือความรัก และเราก็รักกัน
ผมยังเชื่อว่าสิ่งที่เราทำให้กันและกัน มันคือสิ่งที่เราต่างตามหาและมีความสุขกับมันจริงๆ
ปล.เรื่องอาจไม่เกี่ยวกับรักสามเศร้ามากนักนะครับ ผมขอเล่าเฉพาะในส่วนที่เล่าได้
ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครน้ำเน่าจริงๆครับ ไว้สักวัน ผมจะกลับมาเขียนโดยละเอียด
เพื่อให้เราระวังกับความรัก....
รักสามเศร้า ที่ลงเอยด้วยความเศร้ามากกว่าที่คิด
ร เป็นรุ่นพี่สมัยมัธยมที่ผมเคยแอบชอบ และไม่ได้เจอกันนานมาก แต่เหตุการณ์บางอย่างก็ทำให้เราไปเจอกัน
ผมรวบรวมความกล้าบอกว่าชอบ ร ตั้งแต่วันนั้นที่เรากลับไปเจอกัน ร บอกผมว่าโสด อยากมีครอบครัวเพราะอายุเริ่มมากแล้ว
อยากเจอผู้ชายทึ่นอนกอดกันได้ทั้งคืน กล้าเดินจับมือเค้าโดยที่ไม่อายใคร กอดกันก่อนออกไปทำงาน กินข้าว นอนดูหนังด้วยกัน
ทำผมในสิ่งที่ ร ต้องการได้ครบทุกอย่างครับ ผมไม่เคยทิ้งบ้าน แต่ผมยอมทิ้งเพื่อไปอยู่กับ ร ผมยอมขับรถไปกลับ ฝ่ารถติด
เพื่อไปหา ร ให้ได้ทุกๆวัน จนมันผ่านไป 3 เดือนครับ ความสัมพันธ์เราเริ่มดีขึ้นมาก มากจนคิดว่าเราจะไม่มีวันทิ้งกัน
แต่ระหว่างที่เราอยู่ด้วยกัน ผช คนเก่าเค้าไม่เคยละความพยายามที่จะเลิกคุยกันเลย ผช อีกคนไม่เคยรู้ครับ ว่า ร มีผมอยู่ด้วย
ผมคบกับ ร แบบลับๆ เพราะ ร อยู่ในอาชีพสื่อมวลชน ซึ่งเราเข้าใจดีเลยครับ สิ่งเดียวที่ผมขอจาก ร คือเลิกคุย เลิกติดต่อกับ
ผช คนเก่า แต่ ร ขอยังคุย โดยบอกว่าไม่มีอะไร ผมก็ไม่ไว้ใจครับ และผมเชื่อว่าก็คงไม่มีใครอยากให้แฟนเรากลับไปคุยกับแฟนเก่า
ถ้านานๆทีคุยกัน ก็คงไม่เป็นอะไร แต่คุยกันทุกวัน ผมรู้สึกว่ามันไม่โอเครเลย
เราทะเลาะกันหนักมากครั้งนึง เรื่องของเรา 3 คน แต่ผมยังยืนยันว่าผมขอไม่ไป เพราะผมรัก ร ผช อีกคนก็โทรมา ไลน์มาด่าว่า ร
ร บอกผมว่า สิ้นปีนี้จะไปอเมริกา ผมเลยขอกับ ร ว่า ระหว่างนี้ ขอให้เราอยู่ด้วยกัน ขอให้เรารักกัน ทำดีให้กันเหมือนเดิม
ร ตกลง ให้ผมกลับไป โดยที่ ผช อีกคนก็ยังไม่เลิกที่จะไลน์มาด่า ร ผมขอให้เธอบล็อคเค้าอีกครั้ง แต่เธอไม่ทำ
ความผิดพลาดที่จะลองใจของผมก็เกิดขึ้นครับ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา ผมไม่เคยขอกลับบ้านเลย วันที่ 14 เมษา
ร พาผมไปทานข้าวกับแม่ ไปแนะนำให้แม่รู้จักครับ ซึ่งมันทำให้ผมมั่นใจว่าเค้าจะจริงจังกับเราจริงๆ แต่พอกลับมา
ผมขอลองขอกลับบ้าน เพื่อลองใจว่าเธอรู้สึกยังไงกับผมจริงๆ ผมไปส่งเธอทำงานตอน 3 ทุ่ม แล้วผมก็เริ่มไลน์บอกเธอ
สิ่งที่ผมหวัง คือ ร คงจะบอกให้ผมอยู่ คุยกันดีๆ แล้วหวังว่าหลังเลิกงานเธอจะกลับมากอดเราไว้เหมือนเดิม
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันผิดไปหมดครับ มันกลายเป็นว่าเราทะเลาะกัน เธอกลับมาห้อง แล้วไล่ผมออกจากห้อง
แต่ผมไม่ไปครับ ผมดื้อดึงที่จะยังอยู่ จนทำให้สถานะการณ์มันเริ่มจะดีขึ้น
พอเช้าเธอไปทำงาน เธอกลับไล่ผมอีกครั้ง ผมทำผิดอีกครั้งด้วยการเอาเฟสบุ๊คเธอโฟสรูปคู่ของเรา
หลังจากนั้นหรอครับ เธอเอาตำรวจมาที่ห้อง แจ้งความว่าผมบุกรุก ผมยอมครับ ผมไป สน. ยินดีให้ดำเนินคดี
ทุกข้อกล่าวหาที่เธอพอใจ แต่ก็ทำแค่ลงบันทึกประจำวัน แล้วผมก็ถอยครับ
... วันนี้ผมคิดที่จะถอยให้เธอสบายใจ แต่ผมก็ยังรักเธอเหมือนเดิม
ผมยังเชื่อว่าสิ่งที่เธอทำให้ผม มันคือความรัก และเราก็รักกัน
ผมยังเชื่อว่าสิ่งที่เราทำให้กันและกัน มันคือสิ่งที่เราต่างตามหาและมีความสุขกับมันจริงๆ
ปล.เรื่องอาจไม่เกี่ยวกับรักสามเศร้ามากนักนะครับ ผมขอเล่าเฉพาะในส่วนที่เล่าได้
ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครน้ำเน่าจริงๆครับ ไว้สักวัน ผมจะกลับมาเขียนโดยละเอียด
เพื่อให้เราระวังกับความรัก....