สวัสดี กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา อาจจะเขียนไม่รู้เรื่องเท่าไหร่ต้องขออภัยด้วยน่ะค่ะ
เริ่มเรื่องเลยล่ะกันตอนนี้เราอายุประมาณ20ปีเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในกทม อยู่ปี2ของมหาลัยแห่งหนึ่ง คือเราเป็นลูกคนโตมีน้องอีกสามคนอายุห่างกันสิบกว่าปี เมื่อสมัยเราวัยรุ่นเประมาณอายุ15เรามีแฟนคนแรก แต่แม่จับได้แม่ก็ด่าว่าเราจับเราตีสารพัด แต่เราก็เข้าใจว่าท่านทำเพราะเรายังเด็กไรงี้
พอมาเรื่อยๆเราก็เริ่มมีอีกแต่เราเห็นเพื่อนเรามีพ่อแม่เค้าก็ไม่เห็นว่า เราเลยคิดมีอีก คราวนี้แม่เราจับได้อีกเราก็พูดไปว่าที่ทำไมพ่อแม่คนอื่นเค้าให้ลูกมีได้ล่ะ แม่เราก็ว่าเราเหมือนเดิมแต่แรงกว่าเดิมจับเราตีจนเลือดออก บอกว่าเราขาดความอบอุ่นหรอ เราเสียใจมากก แต่ก็คิดว่าพอเราโตแล้วแม่ต้องเข้าใจ ตอนนั้นเราขึ้นม.6เราคบกับรุ่นพี่ที่อยู่มหาลัย แม่เราก็จับได้อีกตามเคยแต่คราวนี้แม่บอกว่าจะไม่ให้เราไปเรียนมหาลัย เราบอกว่าให้เราทำอะไรก็ได้เรายอมแต่เราขอเรียนยังไงเราก็จะเรียน แม่เลยตัดใจให้เรามาเรียน แต่ห้ามคุยกับผู้ชายคนนั้นอีกเด็ดขาด ไม่งั้นแม่จะส่งกลับแล้วไม่ให้เรียนอีกเลย จากนั้นมาเราก็เรียนบ้างเที่ยวบ้างแบบเราเรียนท่องเที่ยว เที่ยวไปตามสถานที่ต่างๆแต่ไม่ใช่แบบเที่ยวกลางคืนไรงี้น่ะ เที่ยวตามพิพิธภัณฑ์ต่างๆไรงี้ แต่แม่ก็ระแวงว่าเราแบบไปคนเดียวได้หรอโกหกรึเปล่า เราอึดอัดมากกก จนเราได้คบกับผู้ชายคนนึงตอนเราอายุ20 เรารู้สึกว่าเราโตแล้วแบบเราก็อยากมีความรักบ้าง แฟนเราตอนนี้คบมาได้แปดเดือนแล้ว เราก็เข้าใจน่ะที่แม่หวงเราแบบนี้เพราะถ้าเราเป็นลูกคนโต ที่ต้องดูแลน้องอีกสามคน เมื่อเราเรียนจบเราต้องรับผิดชอบน้องอีก3คน แต่ตั้งแต่เราคบกับแฟนมาเราบอกได้เลยว่าเราไม่เคยละทิ้งการเรียนเรารู้ว่าเรามีหน้าที่ต้องทำอะไร เราคิดอยู่เสมอ แต่เราอึดอัดมากเวลาที่แม่จับผิดเรา เราอยากบอกแม่มากแต่กลัวแม่จะทำกับเราแบบเดิม เราไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง เราไม่อยากเลิกหรอกน่ะ เราควรทำยังไงดี ?
เมื่อเราอยากมีแฟนแต่มีภาระอันใหญ่หลวง จะทำยังไงดี ?
เริ่มเรื่องเลยล่ะกันตอนนี้เราอายุประมาณ20ปีเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในกทม อยู่ปี2ของมหาลัยแห่งหนึ่ง คือเราเป็นลูกคนโตมีน้องอีกสามคนอายุห่างกันสิบกว่าปี เมื่อสมัยเราวัยรุ่นเประมาณอายุ15เรามีแฟนคนแรก แต่แม่จับได้แม่ก็ด่าว่าเราจับเราตีสารพัด แต่เราก็เข้าใจว่าท่านทำเพราะเรายังเด็กไรงี้
พอมาเรื่อยๆเราก็เริ่มมีอีกแต่เราเห็นเพื่อนเรามีพ่อแม่เค้าก็ไม่เห็นว่า เราเลยคิดมีอีก คราวนี้แม่เราจับได้อีกเราก็พูดไปว่าที่ทำไมพ่อแม่คนอื่นเค้าให้ลูกมีได้ล่ะ แม่เราก็ว่าเราเหมือนเดิมแต่แรงกว่าเดิมจับเราตีจนเลือดออก บอกว่าเราขาดความอบอุ่นหรอ เราเสียใจมากก แต่ก็คิดว่าพอเราโตแล้วแม่ต้องเข้าใจ ตอนนั้นเราขึ้นม.6เราคบกับรุ่นพี่ที่อยู่มหาลัย แม่เราก็จับได้อีกตามเคยแต่คราวนี้แม่บอกว่าจะไม่ให้เราไปเรียนมหาลัย เราบอกว่าให้เราทำอะไรก็ได้เรายอมแต่เราขอเรียนยังไงเราก็จะเรียน แม่เลยตัดใจให้เรามาเรียน แต่ห้ามคุยกับผู้ชายคนนั้นอีกเด็ดขาด ไม่งั้นแม่จะส่งกลับแล้วไม่ให้เรียนอีกเลย จากนั้นมาเราก็เรียนบ้างเที่ยวบ้างแบบเราเรียนท่องเที่ยว เที่ยวไปตามสถานที่ต่างๆแต่ไม่ใช่แบบเที่ยวกลางคืนไรงี้น่ะ เที่ยวตามพิพิธภัณฑ์ต่างๆไรงี้ แต่แม่ก็ระแวงว่าเราแบบไปคนเดียวได้หรอโกหกรึเปล่า เราอึดอัดมากกก จนเราได้คบกับผู้ชายคนนึงตอนเราอายุ20 เรารู้สึกว่าเราโตแล้วแบบเราก็อยากมีความรักบ้าง แฟนเราตอนนี้คบมาได้แปดเดือนแล้ว เราก็เข้าใจน่ะที่แม่หวงเราแบบนี้เพราะถ้าเราเป็นลูกคนโต ที่ต้องดูแลน้องอีกสามคน เมื่อเราเรียนจบเราต้องรับผิดชอบน้องอีก3คน แต่ตั้งแต่เราคบกับแฟนมาเราบอกได้เลยว่าเราไม่เคยละทิ้งการเรียนเรารู้ว่าเรามีหน้าที่ต้องทำอะไร เราคิดอยู่เสมอ แต่เราอึดอัดมากเวลาที่แม่จับผิดเรา เราอยากบอกแม่มากแต่กลัวแม่จะทำกับเราแบบเดิม เราไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง เราไม่อยากเลิกหรอกน่ะ เราควรทำยังไงดี ?