แค่สงสัยว่า ทำไมคนเรามักรอให้ถึงวันที่สาย

วันที่อีกฝ่ายหนึ่งไม่มีความรู้สึกใดๆต่ออีกฝ่ายหนึ่งแล้ว วันที่หมดรักแล้ว.

ถึงค่อยออกมาพูดอะไรต่อมิอะไรมากมาย. ว่าเทอสำคัญ เทอมีค่า

ขอโอกาสหน่อยได้ไม๊ จะให้ดีกว่าเดิม จะดูแลดีๆ

ทำไมก่อนหน้านี้ ตอนที่ยังมีโอกาสทำได้. ตอนที่ทำแล้วเค้ายังรู้สึก

ตอนที่เค้าอยากเห็นเราเค้าสำคัญกับเรา. ทำไมเราไม่ทำตอนนั้น

ทั้งๆที่บางคนเตือนแล้ว ให้สัญญาณแล้ว แต่ก็ไม่สนใจ.

ไม่ใช่ไม่รู้สึกนะ. แต่ไม่สนใจ. ทำไมต้องรอให้ทุกอย่างมันพังก่อน

ถึงค่อยออกมาทำอะไรดีๆ มันมีทางแก้ได้บ้างไม๊นิสัยแบบนี้

หรือต้องปล่อยให้มันพังไปจริงๆ