รักมาก ไม่อยากให้คนที่เรารักทิ้งเราไป

คือว่าเราเป็นคนที่บอกเลิกเขาไปเองแหละ คบกันเกือบจะปีมาเลิกกันเพราะเราเป็นคนอารมณ์ร้อนทำอะำรไม่คิด เลยทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เราตามง้อทุกอย่างเขียนทุกอย่างที่ความรู้สึกมี แต่เขากลับเหมือนไม่เห็นค่า เราทนอยู่ไม่ได้หรอกเพราะเหงาไม่มีคนคุย แต่กลับต่างจากเขาที่เขามีคนคุยอยู่ด้วย ไม่แ่ใจที่เชาเปลี่ยนไปไม่ใช่เพราะการที่เราบอกเลิกเขาแน่ (จริงๆบอกเลิกกันหลายครั้งมาก) ที่เราคิดว่าเป็นเพราะเขามีใจให้กับอีกคนอยู่ เราได้แต่เอาเสียใจ ปรึกษาแม่กับเพื่อนก็ไม่ช่วยอะไรนอกจากจะคอยปลอบใจ แต่ควารู้สึกของเราไม่ได้มีความสุขแบบเขา เรากินไม่ได้นอนไม่หลับ น้ำหนักลงไป 3 โล เห้ออ เหนื่อยนะที่ต้องตาม แต่ก่อไม่ถอดใจไปจากเขาหรอก เพราะเรารักในส่วนของเรา *เรารู้ว่ายังมีคนที่เป็นหนักกว่าเราร้อยเท่าแต่เราก็เป็นไม่น้อยกว่าคนอื่นหรอกนะ* หรือเรางี้เง่าไปเองคิดไปเอง เราต้องตรองสินะ ทำใจยากนะ เรากลับไม่อยากให้เขาไปไหนอยากให้เขาอยู่กับเราแบบนี้ แต่ทำไมเขาเหมือนไม่เห็นค่าในการกระทำของเรา เขาคงหมเรักกับคนอย่างเราแล้วหละ ถึงยังไงก็เถอะเราผิดเอง เราเป็นคนเลิกเขาก่อนแต่เราก็ง้อขอคืนดีด้วยแต่เขาเมินใส่เรา คิดแล้วน้ำตาเราตกเลยอะ แต่ก็อาจจะมีปาฏิหารก็ได้ เขาบอกกับเราว่าหลังสงกรานต์เขาจะบอกกับเราอีกที เราไปก่อนนะ ..
#ปล ขอโทษทุกคนนะคะที่เสียเวลาอ่านกับเรื่องของเรา จะว่าอะไรเราก็ได้นะ เราเสียใจจริงๆกับเรื่องนี้ ขอโทษทุกคนนะ ที่มาบอกแบบนี้เพราะอยากได้กำลังใจ