มีหลายเหตุผลที่ทำให้คนหลายๆคู่เลิกกันไม่ว่าจะเลิกกันด้วยเหตุผลใด จะบอกว่าจบกันด้วยดีแค่ไหนทุกการจากลาก็ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่ต้องเสียน้ำตา ความผูกพันที่เคยสร้างกับใครสักคนมามันไม่ได้ใช้เวลาแค่วันสองวันที่เมื่อพอจบความสัมพันแล้วจะปล่อยและตัดขาดได้ทันที คนที่รักมากจะเป็นฝ่ายที่ต้องแบกรับความเสียใจทั้งหมด รวมไปถึงเรื่องราวในอดีตและความรู้สึกสูญเสีย..........
เรา “เลิก” กับผู้ชายคนหนึ่งด้วยเหตุผลที่ว่า “เราออกไปกินเหล้ากับเพื่อน”
ก่อนหน้าที่จะคุยกับผู้ชายคนนี้ ปกติเราเป็นคนที่ชอบไปเที่ยวกับเพื่อนตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน แต่จะเป็นส่วนน้อยที่เที่ยวกลางคืน พอเราเริ่มคุยกับผู้ชายคนนี้แรกๆก็ดูโอเค เรายังทำทุกอย่างที่เราเคยทำ ใช้ชีวิตทุกอย่างปกติเหมือนก่อนหน้าที่เคยมีเขาเข้ามาในชวิต เมื่อเวลาผ่านไปเราเริ่มติดเขาและออกไปเจอเพื่อนน้อยลง บางครั้งเพื่อนก็มีบ่นๆน้อยใจบ้างไม่ค่อยออกไปเจอเพื่อนเลย เราก็ให้เหตุผลว่าเราทำงานไม่ค่อยมีเวลา (แต่ที่จริงเราติดผู้ชาย 555) เขาจะเป็นคนที่ทำให้เราสบายใจ และเชื่อใจตลอด จะไปไหน กับใคร กลับเมื่อไหร่ จะบอกให้เรารู้ทุกอย่าง ทั้งๆที่เราไม่เคยถาม เขาทำแบบนี้จนเราชินและไว้ใจเขา เรารู้สึกว่ามันโอเคและเมื่อเขาทำแบบนี้แน่นอนค่ะเราก็ต้องทำแบบเดียวกัน
จนถึงวันหนึ่งที่เรารู้สึกว่าอยากเจอเพื่อนเพราะไม่ได้เจอกันนานละ ด้วยความที่เราจะไปไหนมาไหนก็บอกเขาตลอด เราก็เลยบอกไปว่าจะไปเจอเพื่อน เขาก็ถามว่าที่ไหน กลับเมื่อไหร่ แต่มันไม่ได้จบง่ายๆนะสิ ทุกครั้งไม่ว่าจะออกไปข้างนอกกับใคร จะมีปัญหาต้องทะเลาะกันตลอด ออกไปกลางวันก็ทะเลาะ ออกกลางคืนนี่ไม่ต้องถามถึงเลย พอเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเราจึงไม่ค่อยออกไปไหนกับเพื่อน เวลาอยากไปไหน อยากกินอะไรก็จะต้องให้เขาพาไป ห้ามแม้กระทั่งไม่ให้สนิทกับคนที่ทำงาน แต่ตรงกันข้ามเขากลับทำได้ทุกอย่างที่ห้ามเรา เพราะเขาจะมีเหตุผลมาอ้างตลอด ซึ่งเหตุผลของเขาจะดีและถูกตลอด บางทีเราก็รู้สึกอึดอัดอยากเลิกไปให้จบๆ แต่ก็รักเขามาก มากกว่าอึดอัดเลยไปไหนไม่ได้(แอบโง่)
ในที่สุดเราก็มาถึงจุดที่เราทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะต้องออกไปเจอเพื่อนบ้าง (หลังจากที่ไม่ได้ไปเจอเพื่อนประมาน 4 เดือนได้) เราก็บอกเพื่อนจะไปเจอนะ นัดกันที่ไหนดี พอสรุปกันได้ก็ตกลงไปเจอกันที่ถนนข้าวสาร 3 ทุ่ม เราก็บอกผู้ชายว่าเราจะไปเจอเพื่อนนะที่ข้าวสาร (บอกก่อนล่วงหน้า 3 วัน) ก็กลายเป็นว่าทะเลาะกันใหญ่โต เราถามว่าทำไมไปเจอเพื่อนไม่ได้ เขาก็ให้เหตุผลว่าไม่ชอบ ทำไมไม่ไปตอนกลางวัน (คือไปตอนไหนก็ทะเลาะไง ถึงจะไปกลางวันก็ทะเลาะ) ครั้งนี้เราเลยตัดสินเลือกที่จะไปเจอเพื่อน เขาก็ไม่คุยไม่ติดต่อมาอีกเลย เราพยายามง้อเขาทุกอย่าง ทำทุกวิธีให้เขากลับมา เขากลับเย็นชาใส่เหมือนเราไม่เคยรักกันมาก่อน เขาเปลี่ยนไปจนเรารู้สึกว่าที่ผ่านมามันใช่ความรักมั้ย ? นี่ก็ผ่านมา 3 เดือนละเรายังไม่เลิกร้องไห้เลย เราไม่รู้ว่าที่ยังร้องไห้อยู่เพราะรักเขามาก หรือเพราะเรารู้สึกสูญเสีย หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะรับเหตุผลที่ทำให้เลิกกันไม่ได้
เหตุผลที่ทุกคนฟังแล้วถามว่า "เลิกกันเพราะแค่นี้จริงหรอ?"
เรา “เลิก” กับผู้ชายคนหนึ่งด้วยเหตุผลที่ว่า “เราออกไปกินเหล้ากับเพื่อน”
ก่อนหน้าที่จะคุยกับผู้ชายคนนี้ ปกติเราเป็นคนที่ชอบไปเที่ยวกับเพื่อนตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน แต่จะเป็นส่วนน้อยที่เที่ยวกลางคืน พอเราเริ่มคุยกับผู้ชายคนนี้แรกๆก็ดูโอเค เรายังทำทุกอย่างที่เราเคยทำ ใช้ชีวิตทุกอย่างปกติเหมือนก่อนหน้าที่เคยมีเขาเข้ามาในชวิต เมื่อเวลาผ่านไปเราเริ่มติดเขาและออกไปเจอเพื่อนน้อยลง บางครั้งเพื่อนก็มีบ่นๆน้อยใจบ้างไม่ค่อยออกไปเจอเพื่อนเลย เราก็ให้เหตุผลว่าเราทำงานไม่ค่อยมีเวลา (แต่ที่จริงเราติดผู้ชาย 555) เขาจะเป็นคนที่ทำให้เราสบายใจ และเชื่อใจตลอด จะไปไหน กับใคร กลับเมื่อไหร่ จะบอกให้เรารู้ทุกอย่าง ทั้งๆที่เราไม่เคยถาม เขาทำแบบนี้จนเราชินและไว้ใจเขา เรารู้สึกว่ามันโอเคและเมื่อเขาทำแบบนี้แน่นอนค่ะเราก็ต้องทำแบบเดียวกัน
จนถึงวันหนึ่งที่เรารู้สึกว่าอยากเจอเพื่อนเพราะไม่ได้เจอกันนานละ ด้วยความที่เราจะไปไหนมาไหนก็บอกเขาตลอด เราก็เลยบอกไปว่าจะไปเจอเพื่อน เขาก็ถามว่าที่ไหน กลับเมื่อไหร่ แต่มันไม่ได้จบง่ายๆนะสิ ทุกครั้งไม่ว่าจะออกไปข้างนอกกับใคร จะมีปัญหาต้องทะเลาะกันตลอด ออกไปกลางวันก็ทะเลาะ ออกกลางคืนนี่ไม่ต้องถามถึงเลย พอเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเราจึงไม่ค่อยออกไปไหนกับเพื่อน เวลาอยากไปไหน อยากกินอะไรก็จะต้องให้เขาพาไป ห้ามแม้กระทั่งไม่ให้สนิทกับคนที่ทำงาน แต่ตรงกันข้ามเขากลับทำได้ทุกอย่างที่ห้ามเรา เพราะเขาจะมีเหตุผลมาอ้างตลอด ซึ่งเหตุผลของเขาจะดีและถูกตลอด บางทีเราก็รู้สึกอึดอัดอยากเลิกไปให้จบๆ แต่ก็รักเขามาก มากกว่าอึดอัดเลยไปไหนไม่ได้(แอบโง่)
ในที่สุดเราก็มาถึงจุดที่เราทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะต้องออกไปเจอเพื่อนบ้าง (หลังจากที่ไม่ได้ไปเจอเพื่อนประมาน 4 เดือนได้) เราก็บอกเพื่อนจะไปเจอนะ นัดกันที่ไหนดี พอสรุปกันได้ก็ตกลงไปเจอกันที่ถนนข้าวสาร 3 ทุ่ม เราก็บอกผู้ชายว่าเราจะไปเจอเพื่อนนะที่ข้าวสาร (บอกก่อนล่วงหน้า 3 วัน) ก็กลายเป็นว่าทะเลาะกันใหญ่โต เราถามว่าทำไมไปเจอเพื่อนไม่ได้ เขาก็ให้เหตุผลว่าไม่ชอบ ทำไมไม่ไปตอนกลางวัน (คือไปตอนไหนก็ทะเลาะไง ถึงจะไปกลางวันก็ทะเลาะ) ครั้งนี้เราเลยตัดสินเลือกที่จะไปเจอเพื่อน เขาก็ไม่คุยไม่ติดต่อมาอีกเลย เราพยายามง้อเขาทุกอย่าง ทำทุกวิธีให้เขากลับมา เขากลับเย็นชาใส่เหมือนเราไม่เคยรักกันมาก่อน เขาเปลี่ยนไปจนเรารู้สึกว่าที่ผ่านมามันใช่ความรักมั้ย ? นี่ก็ผ่านมา 3 เดือนละเรายังไม่เลิกร้องไห้เลย เราไม่รู้ว่าที่ยังร้องไห้อยู่เพราะรักเขามาก หรือเพราะเรารู้สึกสูญเสีย หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะรับเหตุผลที่ทำให้เลิกกันไม่ได้