พี่ยามเป็นคนตรงๆ ผมชอบคนแบบนี้

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เราก็ขับรถมาจอดที่เดิมอยู่สามวันติด จนยามก็จำได้ มาทีไรทักเราทุกครึ่ง แล้วเขาก็ยืนรอรับรถอยู่ตลอดเวลา มีแค่ร่มคันใหญ่ไว้หลบแดด ไม่มีพัดลม เขาก็ร้อนอะเนอะ เข้าเรื่องเลยเราก็ลืมเครื่องสำอางของแฟนไว้บนรถ ก็เลยไปเอา แล้วพี่ยามก็ถามว่า ไม่ร้อนหรอครับ (ภาษาอีสาน) แล้วเมื่อไหร่แฟนพี่จะหายดีเนี้ย ผมก็บอกกลับไปว่า บ่ายๆนี้ก็ออกแล้วครับ เขาก็เดินมากระซิบข้างๆว่า พี่ผมขอเอ็มร้อยสักสองขวดได้มั้ย
ผมนี้อึ้งเลย อายุผมแค่ 21 พี่ยามประมาณ40+
ผมก็บอกว่า ได้เลยลูกพี่ รอแปบนะ
เขาก็ยิ้มดูมีความสุข ผมก็ยัง งงๆ ว่าทำไมเขาถึงขอตรงๆ
แต่ไม่ได้ดูถูกอะไรในใจเลยนะเพราะเป็นคนชอบช่วยอะไรเล็กๆน้อยๆอยู่แล้ว ทำให้เขายิ้มก็รู้สึกดีมากพอแล้ว พอไปซื้อเอ็มร้อยกับแซนวิสให้อย่างละสองขิ้น ก่อนจะเดินไปให้ก็คิดอยู่ในใจ ว่า เขาคงทำงานคนเดียวแล้วดูแลครอบครัว ไม่ก็เงินเดือนน้อย ผมก็ไม่ได้มีฐานะอะไรเป็นแค่นักศึกษา ยังแบมือขอตังแม่เป็นพักๆ แต่ผมทำแฟงท้องใกล้จะคลอดแล้วที่มาโรงพยาบาลก็เรื่องลูกนี้แหละ ผมก็มีความคิดนานแล้วว่า อยากจะช่วยคนที่ไม่มีบ้านพัก คนเร่ร่อน ในกทม อยากซื้อข้าว ซื้อน้ำไปพูดคุย แต่ไม่มีเวลาสักที แต่ก็ไม่ได้บอกว่าพี่ยามคนนั้นเป็นคนเร่ร่อนนะ แต่รู้สึกดีที่ได้ช่วยเขาเล็กๆน้อย