ผมได้เจอกับความรักที่มหาลัยแห่งหนึ่ง ทั้งทั้งที่รักแต่ทุกอย่างกลับแย่กันมากกว่าเดิม หาดทรายก็ไม่ได้ช่วยให้หายเศร้า[ช-ช]

เรื่องของเรื่องคือ แม่เป็นแม่เลีเยงเดี่ยวพ่อเสียตั้งแต่เด็กๆ เราก็อยู่กับแม่นอนกับแม่มาตลอด มีช่วงมหาลัยที่เราไปอยู่คอนโด เลยมีพื้นที่ส่วนตัวจริงจัง ซึ่งเรา introvert อยากได้พื้นที่ส่วนตัว เราเคยพูดอ

ทุกคนคือเรามีคนคุยคุยกันได้ประมาณ2-3เดือนค่ะเราเป็นผู้หญิงกันทั้งคู่เขาโตกว่าเราเราอยู่ม.6เขาอยู่ปี2ค่ะ เราอยู่กทม.เขาอยู่ชลบุรีเรื่องนี้อาจจะยาวหน่อยนะคะถ้าพิมพ์ไม่เข้าใจขอโทษทุกคนนะคะ ครั้งแรกที่คุย

เหงาจริงช่วงปิดเทอม   อยากเปิดเทอมเร้วๆ   ยิ่งตอนทำงานแร้วกลับมาบ้านนิโครตเหงาาา  เงียบเกิ้นน (ทั้งที่ตอนนี้ยังสอบเทียบมหาลัยไม่เสด 5555555  )

ตามหัวข้อครับ ผมเป็นวัยรุ่นที่พึ่งออกจากมหาลัยและออกจากงาน ผมเป็นคนที่นิสัยค่อนข้างแย่เป็นซึมเศร้า ขี้เกียจ อคติ ชอบคิดแง่ลบ ขี้กังวล และเครียดมากๆ ตอนนี้กินยาอยู่ ผมอยากเปลี่ยนตัวเองมากเลยครับ แต่ไม่

สวัสดีครับ ผมเป็นนักศึกษาเเพทย์จากมหาลัยท็อปเเห่งหนึ่ง หน้าตาหล่อตี๋ขาวสะอาด (เเทบทุกคนบอกผมหล่อเเต่ไม่ได้หล่อขนาดว้าวเลย) มีซิ๊กเเพ็คนิดๆ เเละร้องเพลงได้ ฐานะค่อนข้างดี ไม่เที่ยวไม่ดื่มไม่สูบเลย ผมยั

คือตามกระทู้เลยค่ะคือเรามีเพื่อนที่รู้จักกันมาจะเข้า3ปีแล้วค่ะคือเป็นคนนี้เป็นเพื่อนสนิทเลยมีอะไรเชาจะมาคุยมาปรึกษาเราตลอดซึ่งเราก็รับฟังเขาให้คำแนะนำอยู่ข้างๆเขาตลอดแต่พอมีปัญหากันเขาจะไม่ชอบบอกเราแล

คือเราไม่รู้ว่าต้องรู้สึกน้อยใจหรือยังไงแบบบ้างทีเราก็อิบรุ้สึกแย่ไปด้วย ตอนที่เราจะเข้ามหาลัยพี่เราก็แบบไม่อยากให้เรียมหาลัยออยากให้เรียนมหาลัยราชภัฏ(ปล.ไม่รู้เขียนถูกไหม) เพราะค่าใช้จ่ายน้อยใกล้บ้าน

มีหนี้ ไม่มีเงินกินข้าว ค้างค้าเช่า เป็นโรคซึมเศร้า รู้สึกแย่แค่ไหนก็ต้องไปทำงานทุกวัน ไม่อยากมีชีวิตอยู่เลยสักวัน มหาลัยยังไม่เปิดยังขนาดนี้ แล้วถ้าเปิดเราจะแย่ขนาดไหน 😅

ทำไมเพื่อนไม่นินดีกับเราเมื่อเราติดมหาลัยรอบพอร์ต ทั้งที่สนิทกัน คุยกันทุกเรื่อง แค่ส่งข้อความมายินดีอย่างเดียว หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของเราก็แปลกไป รู้สึกเพื่อนไม่ค่อยคุยกับเรา ทำให้รู้สึกว่าการยินด