สวัสดีค่ะ คือเราเป็นนักเรียนม.1ขึ้นม.2 เรารู้สึกว่าไม่ค่อยมีใครชอบเราเลย เราเป็นคนที่ไม่ชอบมีเรื่อง ใครมาหาเรื่องเราก็ขอโทษลูกเดียว
เราเหมือนอยู่กับเพื่อนคนอื่นๆที่เค้าแบบ มีพรรคมีพวก ไม่ได้อ่ะค่ะ พอเราอยู่ด้วย เราจะกลายเป็นคนไม่มีตัวตนในกลุ่มทันที แล้วเวลาเพื่อนถามอะไรเรา เราก็จะตอบไปตามตรง เราไม่ค่อยเฮฮาสักเท่าไหร่ เราจะคุยได้แค่กับพวกเด็กเรียนอ่ะค่ะ
พอคุยกับพวกที่มีแก๊งค์หรือไม่สนใจเรียน เค้าจะกีดกันเราออกจากกลุ่มเลย แต่พอคุยกะพวกเด็กเรียน ดันคุยกันถูกคอ พออยู่ในเฟสบุ๊ค ก็แทบไม่มีเพื่อนที่เค้าชอบเราเลย บางคนนี่ไม่รู้จักเราด้วยซ้ำ เราอิจฉาที่เพื่อนเรามีแต่คนรู้จัก มีแต่คนรักเค้า แต่เราแทบไม่มีอะไรเลย อยู่บ้านเวลามีอะไรเราก็เป็นคนผิด อยู่รร.ก็แทบไม่มีตัวตน ไม่มีใครอยากอยู่กับเรา
ขนาดมีคนๆนึงที่เราอยากสนิทกับเค้า แล้วเพื่อนเราเอาเรื่องนี้ไปบอกเค้า เค้ายังเกลียดเราเลย เราควรทำยังไงให้มีเพื่อนเยอะๆคะ เราอยากมีเพื่อนฝูงเหมือนคนอื่นบ้างอ่ะค่ะ
ปล.เราเป็นคนที่ชอบพูดตรงๆอ่ะค่ะ ตรงแบบตรงมาก แต่ไม่มีใครเห็นด้วยกับสิ่งที่เราพูด เราไม่แน่ใจว่าที่เราพูดตรงมากเนี่ยเป็นเหตุทำให้เราไม่มีเพื่อนรึป่าวอ่ะค่ะ
เราไม่เข้าใจว่าทำไมใครๆก็ไม่ชอบเรา
เราเหมือนอยู่กับเพื่อนคนอื่นๆที่เค้าแบบ มีพรรคมีพวก ไม่ได้อ่ะค่ะ พอเราอยู่ด้วย เราจะกลายเป็นคนไม่มีตัวตนในกลุ่มทันที แล้วเวลาเพื่อนถามอะไรเรา เราก็จะตอบไปตามตรง เราไม่ค่อยเฮฮาสักเท่าไหร่ เราจะคุยได้แค่กับพวกเด็กเรียนอ่ะค่ะ
พอคุยกับพวกที่มีแก๊งค์หรือไม่สนใจเรียน เค้าจะกีดกันเราออกจากกลุ่มเลย แต่พอคุยกะพวกเด็กเรียน ดันคุยกันถูกคอ พออยู่ในเฟสบุ๊ค ก็แทบไม่มีเพื่อนที่เค้าชอบเราเลย บางคนนี่ไม่รู้จักเราด้วยซ้ำ เราอิจฉาที่เพื่อนเรามีแต่คนรู้จัก มีแต่คนรักเค้า แต่เราแทบไม่มีอะไรเลย อยู่บ้านเวลามีอะไรเราก็เป็นคนผิด อยู่รร.ก็แทบไม่มีตัวตน ไม่มีใครอยากอยู่กับเรา
ขนาดมีคนๆนึงที่เราอยากสนิทกับเค้า แล้วเพื่อนเราเอาเรื่องนี้ไปบอกเค้า เค้ายังเกลียดเราเลย เราควรทำยังไงให้มีเพื่อนเยอะๆคะ เราอยากมีเพื่อนฝูงเหมือนคนอื่นบ้างอ่ะค่ะ
ปล.เราเป็นคนที่ชอบพูดตรงๆอ่ะค่ะ ตรงแบบตรงมาก แต่ไม่มีใครเห็นด้วยกับสิ่งที่เราพูด เราไม่แน่ใจว่าที่เราพูดตรงมากเนี่ยเป็นเหตุทำให้เราไม่มีเพื่อนรึป่าวอ่ะค่ะ