ชีวิตเหมือนนิยาย

ตอนผมมีหน้าที่การงานมั่นคง เราดีกับคนอื่น หวังว่าคนอื่นจะดีกับเรา เหมือนที่เราดีกับเขา แต่พอตอนเราลำบากไปขอความช่วยเหลือเขาบ้างกลับถูกปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย สิ่งที่เคยดีกับคนอื่นเคยทำทุ่มเท 100% หลังจากนี้เป็นคนเห็นแก่ตัวให้มากขึ้น ช่วยใครก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้ หรืออาจจะไม่ช่วยเลย และจะไม่ขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแล้ว ทำเท่าที่ทำได้ บางทีการใช้ชีวิตในสังคมมันก็ยากนะครับ ใครมีข้อแนะนำบอกผมหน่อยนะครับ ช่วงนี้เบื่อสังคมยังงัยไม่รู้