ขอโทษนะที่ต้องมาระบายในนี้ และต้องการหาทางออกเพราะว่าสับสนมากกก
เรากับแฟนคบกันมาจะสองปีแล้ว ที่ผ่านมาก็มีปัญหาบ้างตามประสาคู่รัก ทะเลาะกัน อาจจะมีรุนแรงบ้างแต่ก็ไม่หนักขนาดต้องเลิกลา เรายังไม่ได้แต่งงาน แต่หมั้นแล้วตั้งแต่มีนาคมที่ผ่านมา เรามีปัญหากันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หนักกว่าทุกครั้งเพราะถึงขั้นตบหน้าเราเลือดกลบปาก
เราคิดว่ารักคือการให้อภัย ก็ให้อภัยมาตลอด ซึ่งเค้าก็เสียใจมากที่ทำอะไรแบบนั้น ควบคุมตัวเองไม่ได้
เชื่อไหม๊หลังจากเหตุการณ์วันนั้น เราเริ่มรู้สึกว่ากลายเป็นเราที่เริ่มรู้สึกต่อต้านเค้าลึกๆ บางทีดีกันตลอดทั้งวันแต่จู่ๆก็้รู้สึกเบื่อหน่าย ไม่อยากคุย หมั่นไส้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม เราพยายามคิดนะว่าทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ไม่เลย..ไม่มีอะไรมาทดแทนความรู้สึกที่เราเสียไปตั้งแต่ตอนนั้น เหมือนจริงๆแล้วเรารับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พยายามลืมก็ผุดมาในหัวตลอดว่าทำไมชีวิตเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย พ่อแม่ยังไม่เคยตีเราเลือดตกยางออกนะ เราต้องแอบมานั่งร้องไห้คนเดียวทุกทีที่คิดเรื่องนี้ได้ เหมือนบางวันจะมีความสุข แต่เราคิดว่าเรากำลังหลอกตัวเอง
เราอยากถามว่าควรทำไงต่อไปดี จะเดินหน้าต่อเพื่อแต่งงาน หรือหยุดไว้เพียงเท่านี้
เราเคยคิดว่าเค้าจะเป็นสามีที่ดีในอนาคต แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันเริ่มเลือนลาง วาดภาพไม่ออกแล้ว เราควรทำยังไง ข้อดีของเค้ามีเยอะ ข้อเสียก็มี แต่มันอาจจะบังเอิญเป็นช้อเสียที่เรารับไม่ได้มากๆรึป่าว เรื่องนี้เราไม่กล้าเล่าให้พ่อกับแม่เราฟัง กลัวเค้าเสียใจและคิดมาก
สุดท้ายถ้าเป็นเพื่อนๆจะเลิกหรือไม่เลิกคะ
เลิกไม่เลิก เมื่อ..
เรากับแฟนคบกันมาจะสองปีแล้ว ที่ผ่านมาก็มีปัญหาบ้างตามประสาคู่รัก ทะเลาะกัน อาจจะมีรุนแรงบ้างแต่ก็ไม่หนักขนาดต้องเลิกลา เรายังไม่ได้แต่งงาน แต่หมั้นแล้วตั้งแต่มีนาคมที่ผ่านมา เรามีปัญหากันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หนักกว่าทุกครั้งเพราะถึงขั้นตบหน้าเราเลือดกลบปาก
เราคิดว่ารักคือการให้อภัย ก็ให้อภัยมาตลอด ซึ่งเค้าก็เสียใจมากที่ทำอะไรแบบนั้น ควบคุมตัวเองไม่ได้
เชื่อไหม๊หลังจากเหตุการณ์วันนั้น เราเริ่มรู้สึกว่ากลายเป็นเราที่เริ่มรู้สึกต่อต้านเค้าลึกๆ บางทีดีกันตลอดทั้งวันแต่จู่ๆก็้รู้สึกเบื่อหน่าย ไม่อยากคุย หมั่นไส้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม เราพยายามคิดนะว่าทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ไม่เลย..ไม่มีอะไรมาทดแทนความรู้สึกที่เราเสียไปตั้งแต่ตอนนั้น เหมือนจริงๆแล้วเรารับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พยายามลืมก็ผุดมาในหัวตลอดว่าทำไมชีวิตเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย พ่อแม่ยังไม่เคยตีเราเลือดตกยางออกนะ เราต้องแอบมานั่งร้องไห้คนเดียวทุกทีที่คิดเรื่องนี้ได้ เหมือนบางวันจะมีความสุข แต่เราคิดว่าเรากำลังหลอกตัวเอง
เราอยากถามว่าควรทำไงต่อไปดี จะเดินหน้าต่อเพื่อแต่งงาน หรือหยุดไว้เพียงเท่านี้
เราเคยคิดว่าเค้าจะเป็นสามีที่ดีในอนาคต แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันเริ่มเลือนลาง วาดภาพไม่ออกแล้ว เราควรทำยังไง ข้อดีของเค้ามีเยอะ ข้อเสียก็มี แต่มันอาจจะบังเอิญเป็นช้อเสียที่เรารับไม่ได้มากๆรึป่าว เรื่องนี้เราไม่กล้าเล่าให้พ่อกับแม่เราฟัง กลัวเค้าเสียใจและคิดมาก
สุดท้ายถ้าเป็นเพื่อนๆจะเลิกหรือไม่เลิกคะ