คือหนูอายุ14ปีคะ คือหนูเป็นคนที่ร้องไห้ง่ายมากเลยคะบ่อยด้วยหนูว่าสภาพจิตใจไม่ค่อยดีเท่าไร ทุกคนก็รู้ดีใช่ไมคะว่าสถาบันบ้านนั้นสำคัญที่สุด และให้ความรัก ดูแลเราและอะไรต่างๆนานา หนูเป็นลูกคนกลางคะ มีพี่ชายน้องสาวคนนึ่งตอนนี้ยังนอนกับแม่อยู่ ท่านกลับมาเหนื่อยแล้วเราไม่ได้ดูแลบ้านอะไรเท่าไรท่านก็จะว่าหนูคนแรกเลยคะ แล้วจะโดนว่าอยู๋คนเดี่ยว ตอนแรกๆก็ไม่ร้องไห้บ่อยเท่าปัจจุบันนะคะแต่ปัจจุบันนี้โดนว่าทั้งอาทิต อาทิตนึ่งมี 7 วัน
ใช่ไมละคะ บางอาทิตร้องไห้ 4-5 วันเลยคะร้องติดต่อกันนะคะ โดนว่าหน่อยกดดันหน่อยก็ร้องแล้วพอเกรดไม่ดี
ท่านอารมณ์ไม่ดีพอหนูนั่งอ่านนิยายอะไรอย่างนี้ก็จะว่าคะไม่ใช่ว่าเรื่องเดี่ยวด้วยก็จะโดนว่าเรื่องเก่าๆด้วยคะ
บางทีโดนว่าอยู่บนรถมันก็กดดันใช่ไมล่ะคะ ท่านห็ว่าหนูใหญ่เลยแล้วท่านก็พูดว่าหยุดร้อง แต่ท่านก็ว่าหนูต่อ ท่านก็พูดว่าไม่อายรึไงต้องไปเจอเพื่อน
ไปเรียนพิเศษอีกหยุดร้องได้แล้ว หนูก็ได้แต่พูดในใจว่า มันไม่มีคำว่าอายแล้วคะเพราะหนูร้องไห้กับเพื่อนตลอดเพราะเรื่องที่บ้าน
เชื่อไมคะว่าหนูมีเรื่องทุกข์ใจอะไรหนูไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย เพราะเคยเล่าแล้วโดนท่านว่ามา รู้สึกเหมือนโดนตอกยํ้าอ่ะคะ ท่านไม่ค่อยปลอบใจ
เรื่องอะไรต่างๆหนูต้องแอบร้องไห้กับเพื่อนคะ พอโดนว่าบ่อยๆท่านแค่ว่านิดหน่อยแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ นํ้าตาคลอเบ้าแล้วคะ
แล้วหนูไม่ว่าจะทำอะไรพูดอะไรไปก็ไม่เคยถูกใจท่านคะ ทำอะไรพูดอะไรก็โดนว่าตลอดเลยคะ
พ่อหนูเสียตั้งแต่หนู 1 ขวบคะ ด้วยโรคมะเร็งบางทีก็คิดถึงพ่อคะแล้วท่านก็มาเห็นหนูร้องไห้พอดีเขาก็ถามนะคะว่าร้องทำไม
พอบอกว่าคิดถึงพ่อ เขาก็พูดว่าร้องไห้แล้วได้อะไรขึ้นมาจะร้องไปทำไมปัญญอ่อนรึป่าว ท่านพูดอย่างงี้จริงๆนะคะแต่ท่านก็กอดอยู่
แล้วเวลาไม่สบายท่านก็เอาแต่ว่าไม่ดูแลร่างกาย ท่านจะพูดตอกยํ้าตลอดคะก็จะพูดว่า นอนดึกเล่นเกมมากไม่กินผักไม่ดูแลตัวเองเลย ทั้งทีหนูนอนป่วยท่านน่าจะบอกให้กำลังใจ แต่ท่านเอาแต่ว่าอ่ะคะแล้วก็พูดเรื่องทำร้ายจิตใจนิดหน่อยคะรู้นะคะว่าท่านยังไงก็เป็นห่วงเราแต่ท่านชอบพูด
ทำร้ายจิตใจเราอ่ะคะ ท่านเหนื่อยหรือเครียดอะไรมาพอเราทำอะไรไม่ดีก็ลงที่หนูตลอดเลยคะบางทีก็คิดว่าท่านคิดถึงจิตใตหนูรึป่าวอ่ะคะ
บางทีก็ท้อนะคะ อย่างล่าสุดหนูโดนว่าโดนด่าอยู่ก็ ว่าพูดไม่ดีกับหนูแต่พอคุยกับน้องมันคนละอย่างเลยคะหนูไม่อิจฉาน้องนะคะ นิสัยหนูต่างจาก พี่แม่น้องมากเลยคะ ยังเคยนึกเลยว่าโดนเก็บมาเลี้ยง ตอนน้องเด็กๆอยู่แค่อนุบาล2อ่ะคะ น้องโกรธหนูแล้วเอาไม้บรรทัดมาปาเกือบโดนตาอ่ะคะแล้วเป็นแผลลึก
เราก็ไม่คิดนิคะว่าเด็กแค่นี้จะทำได้ขนาดนี้ แม่ก็ว่าเราคะว่า นั่งให้มันทำ ทำไมสมแล้ว เราก็ร้องไห้ใหญ่เลยคะก็เราไม่นึกว่าน้องจะทำได้ขนาดนี้
ก็ยังนึกอยู่เลยว่า เราผิดอะไร ล่าสุดแม่ไปตลาดกับน้องพอมาถึงบ้านท่านก็ไปคุยโทรศัพท์แล้วน้องก็ถือถุงขนมมา หนูก็นั่งเล่นคอมอยู่นะคะ
พอท่านคุยเสร้จเข้ามาในบ้านท่านก็ ตะโกนว่าหนูเลยคะ ว่า อายทำไมเอาของกินมาวางไว้อย่างนี้มันใช่ไม ท่านพูดขึ้นเสียงนิดหนึ่งอะคะ
เราก็งง ทั้งทีหนูไม่ได้ไปตลาดไม่ได้ไปยุ่งกับของเลยโดนว่าแล้ว หนูก็ตอบกลับไปว่า แม่หนูไม่ได้ยุ่งเลยนะฟ้าใสรึป่าว ท่านก็เงียบเลยคะ
หนูเลยหมั่นใจเลยว่า ไม่ว่าเราทำอะไรไปก็ผิดไปหมด ทั้งทีบางทีเราไม่ได้ทำท่านก็ว่าเราคนแรกเลย กายเป็นว่าโดนว่าโดนด่าเท่าไรก็ไม่เคยชินคะ
ร้องไห้ตลอดต้องแอบไปร้องไห้ ต้องมาระบายกับเพื่อนบางทีก็ทรมานนะคะเหลือแม่อยู๋คนเดี่ยวแต่โดนท่านว่าทำร้ายจิตใจตลอด
ขอบคุณที่รับฟังนะคะ
ปัญหาในบ้านอ่ะคะ
ใช่ไมละคะ บางอาทิตร้องไห้ 4-5 วันเลยคะร้องติดต่อกันนะคะ โดนว่าหน่อยกดดันหน่อยก็ร้องแล้วพอเกรดไม่ดี
ท่านอารมณ์ไม่ดีพอหนูนั่งอ่านนิยายอะไรอย่างนี้ก็จะว่าคะไม่ใช่ว่าเรื่องเดี่ยวด้วยก็จะโดนว่าเรื่องเก่าๆด้วยคะ
บางทีโดนว่าอยู่บนรถมันก็กดดันใช่ไมล่ะคะ ท่านห็ว่าหนูใหญ่เลยแล้วท่านก็พูดว่าหยุดร้อง แต่ท่านก็ว่าหนูต่อ ท่านก็พูดว่าไม่อายรึไงต้องไปเจอเพื่อน
ไปเรียนพิเศษอีกหยุดร้องได้แล้ว หนูก็ได้แต่พูดในใจว่า มันไม่มีคำว่าอายแล้วคะเพราะหนูร้องไห้กับเพื่อนตลอดเพราะเรื่องที่บ้าน
เชื่อไมคะว่าหนูมีเรื่องทุกข์ใจอะไรหนูไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย เพราะเคยเล่าแล้วโดนท่านว่ามา รู้สึกเหมือนโดนตอกยํ้าอ่ะคะ ท่านไม่ค่อยปลอบใจ
เรื่องอะไรต่างๆหนูต้องแอบร้องไห้กับเพื่อนคะ พอโดนว่าบ่อยๆท่านแค่ว่านิดหน่อยแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ นํ้าตาคลอเบ้าแล้วคะ
แล้วหนูไม่ว่าจะทำอะไรพูดอะไรไปก็ไม่เคยถูกใจท่านคะ ทำอะไรพูดอะไรก็โดนว่าตลอดเลยคะ
พ่อหนูเสียตั้งแต่หนู 1 ขวบคะ ด้วยโรคมะเร็งบางทีก็คิดถึงพ่อคะแล้วท่านก็มาเห็นหนูร้องไห้พอดีเขาก็ถามนะคะว่าร้องทำไม
พอบอกว่าคิดถึงพ่อ เขาก็พูดว่าร้องไห้แล้วได้อะไรขึ้นมาจะร้องไปทำไมปัญญอ่อนรึป่าว ท่านพูดอย่างงี้จริงๆนะคะแต่ท่านก็กอดอยู่
แล้วเวลาไม่สบายท่านก็เอาแต่ว่าไม่ดูแลร่างกาย ท่านจะพูดตอกยํ้าตลอดคะก็จะพูดว่า นอนดึกเล่นเกมมากไม่กินผักไม่ดูแลตัวเองเลย ทั้งทีหนูนอนป่วยท่านน่าจะบอกให้กำลังใจ แต่ท่านเอาแต่ว่าอ่ะคะแล้วก็พูดเรื่องทำร้ายจิตใจนิดหน่อยคะรู้นะคะว่าท่านยังไงก็เป็นห่วงเราแต่ท่านชอบพูด
ทำร้ายจิตใจเราอ่ะคะ ท่านเหนื่อยหรือเครียดอะไรมาพอเราทำอะไรไม่ดีก็ลงที่หนูตลอดเลยคะบางทีก็คิดว่าท่านคิดถึงจิตใตหนูรึป่าวอ่ะคะ
บางทีก็ท้อนะคะ อย่างล่าสุดหนูโดนว่าโดนด่าอยู่ก็ ว่าพูดไม่ดีกับหนูแต่พอคุยกับน้องมันคนละอย่างเลยคะหนูไม่อิจฉาน้องนะคะ นิสัยหนูต่างจาก พี่แม่น้องมากเลยคะ ยังเคยนึกเลยว่าโดนเก็บมาเลี้ยง ตอนน้องเด็กๆอยู่แค่อนุบาล2อ่ะคะ น้องโกรธหนูแล้วเอาไม้บรรทัดมาปาเกือบโดนตาอ่ะคะแล้วเป็นแผลลึก
เราก็ไม่คิดนิคะว่าเด็กแค่นี้จะทำได้ขนาดนี้ แม่ก็ว่าเราคะว่า นั่งให้มันทำ ทำไมสมแล้ว เราก็ร้องไห้ใหญ่เลยคะก็เราไม่นึกว่าน้องจะทำได้ขนาดนี้
ก็ยังนึกอยู่เลยว่า เราผิดอะไร ล่าสุดแม่ไปตลาดกับน้องพอมาถึงบ้านท่านก็ไปคุยโทรศัพท์แล้วน้องก็ถือถุงขนมมา หนูก็นั่งเล่นคอมอยู่นะคะ
พอท่านคุยเสร้จเข้ามาในบ้านท่านก็ ตะโกนว่าหนูเลยคะ ว่า อายทำไมเอาของกินมาวางไว้อย่างนี้มันใช่ไม ท่านพูดขึ้นเสียงนิดหนึ่งอะคะ
เราก็งง ทั้งทีหนูไม่ได้ไปตลาดไม่ได้ไปยุ่งกับของเลยโดนว่าแล้ว หนูก็ตอบกลับไปว่า แม่หนูไม่ได้ยุ่งเลยนะฟ้าใสรึป่าว ท่านก็เงียบเลยคะ
หนูเลยหมั่นใจเลยว่า ไม่ว่าเราทำอะไรไปก็ผิดไปหมด ทั้งทีบางทีเราไม่ได้ทำท่านก็ว่าเราคนแรกเลย กายเป็นว่าโดนว่าโดนด่าเท่าไรก็ไม่เคยชินคะ
ร้องไห้ตลอดต้องแอบไปร้องไห้ ต้องมาระบายกับเพื่อนบางทีก็ทรมานนะคะเหลือแม่อยู๋คนเดี่ยวแต่โดนท่านว่าทำร้ายจิตใจตลอด
ขอบคุณที่รับฟังนะคะ