ในวันฝนตก
โดย มนสิการ

จากหนังสือธรรมะใกล้ตัว  ฉบับที่  23  ค่ะ


แม้ว่างานจะยุ่งแบบไม่ธรรมดาแล้ว
เรื่องราวที่เจอมันก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาอีกต่างหาก
นอกจากงานเยอะแล้วยังเป็นงานยาก
แต่เรากลับพบตัวเองว่า
เราได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย
เรารู้สึกเข้มแข็ง ทนแดด ทนฝนได้มากกว่าเดิม
แม้วันนี้จะฝนตกฟ้าร้อง
แต่ก็ไม่ได้ท้อใจแล้วเฝ้ามองว่า
เมื่อไหร่ฝนจะเลิกตก ฟ้าจะเลิกร้อง
แล้วเราจะได้มีความสุขเสียที
รู้แค่ว่า ในวันที่ฝนตกแบบนี้ เราก็อยู่ได้นะเนี่ย
ในทุกวันฝนตก มันต้องมีที่ร่มสักแห่ง
ให้เราได้หยุดพักหลบฝน
ในทุกที่ที่ฝนตก ต้องมีทางเดินสักทาง
ที่ให้เราเดินได้โดยไม่เปียกปอน
ในทุกวันฝนตก ต้องมีสักเวลาที่ฝนนั้นจะซาลง
ทำให้เราได้ตัวแห้งบ้าง
ในทุกวันที่ฝนตก แม้เราจะเปียกปอนหาทางออกไม่เจอ
เมื่อตกไปสักสามสี่วัน เราก็จะเริ่มเรียนรู้ที่จะอยู่กับฝนได้เอง

ตัวเปียกก็ไม่ได้แปลว่าทุกข์เสมอไป
ในทางโลกก็จะเป็นเวลาที่ดีที่สุดที่จะได้เห็นข้อด้อยของตัวเอง
เป็นเวลาที่ดีที่สุดที่เราจะได้ปรับปรุงตัวเอง
ในทางธรรมก็จะเป็นเวลาที่เราได้นั่งมองทุกข์แบบที่มันเป็น
แทนที่จะวิ่งหนีมันเหมือนทุกครั้งไป
วันนี้เราเริ่มเรียนรู้ที่จะอยู่กับชีวิตที่ฝนตกบ้าง ฟ้าร้องบ้าง
มากกว่าที่จะเรียกร้องที่จะมีชีวิตที่มีแต่ฟ้าใส เมฆปุย
เพราะเรารู้แล้วว่า ชีวิตมนุษย์นั้น มันไม่มีวันที่จะมีแดดหรือฝนอย่างเดียว
การพยายามดิ้นรนหนีฝนนั้น มันก็เหมือนหนีความจริงที่ว่า
ชีวิตนี้มันจะมีแต่ความสุขอย่างเดียวไม่ได้
และการได้มาซึ่งความสุขนั้นก็ต้องมีการลงทุนลงแรงบ้าง
ถ้าฝนไม่ตกแล้วฟ้าจะใสได้หรือ

ขอบคุณค่ะ