# ว่าด้วยเรื่องความโง่ของคนบางคน และความเห็นแก่ตัวของคนอีกคน

สวัสดีค่ะ วันนี้มาตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก ผิดพลาดตรงไหนก็ขอภัยนะคะ
ภาษาอาจไม่แข็งแรง อาจมีคำไม่สุภาพ เพื่ออรรถรส และลดการสูญเสียน้ำตาของเรา
เราเขียนกะทู้นี้เพื่อระบายความรู้สึกในใจ กับเหตุการณ์แย่ๆที่เกิดขึ้น

เท้าความก่อนว่า จขกท เป็นคนน่ารักที่เพิ่งถูกทิ้ง
จขกท คบกับแฟนมา 8 ปีค่ะ ช่วงแรกๆก็รักๆเลิกๆตามประสาวัยรุ่น ไม่ประสีประสาอะไร
จนมา 5 ปีหลัง ก็เริ่มจริงจัง ได้มาอยู่ด้วยกัน ได้มาใช้ชีวิตคู่ มาเป็นคู่ชีวิตกัน
ตั้งใจว่าอีกไม่เกินสามปี ก็น่าจะมีเงินพอที่จะแต่งงานกัน จัดงานน่ารักๆ มีลูกที่น่ารักสักคนสองคน

แต่ตอนนี้พังหมดแล้ววววว.....

เล่าเรื่องน่ารักก่อนเนอะ
บ้าน จขกท. กันแฟนเนี่ยติดกัน 15 ก้าวก็ถึงกัน เขาย้ายมาจากต่างจังหวัด มาหาพ่อ
เจอ จขกท. หน่อยหลงรักในความน่ารัก จนต้องขออยู่ที่นี่เลย ฮ่าๆๆๆ
เฝ้าจีบเฝ้าตามอยู่หลายปีค่ะ จขกท ก็ไม่ใจอ่อนสักที ไล่ให้เขาไปคบกับคนโน่น คนนี้
เขาก็อุตส่าตามใจ (ใช่หรอ? แหม่)

จขกท. เองก็มีแฟน ตามประสาวัยรุ่นเลยค่ะ
เขาเองก็มี แต่เขาไม่เคยหายไปจากชีวิตเรานะ เหมือนคอยดูอยู่ตลอด
ส่งของขวัญวันเกิดมาให้ทุกปี เป็นนาฬิกาที่เอาถ่านออก เพื่อจะบอกว่า "ขอหยุดเวลาเอาไว้" ฮ่าๆๆๆ
เลิกกับแฟนเมื่อไหร่ โผล่มาทุกที รอเราตลอด คอยปลอบใจ ไม่รู้โผล่มาจากไหน
เวลาไม่สบายใจ เขาก็มาอยู่ข้างๆ มารับฟังเราบ่นเรื่องอะไรไม่รู้เยอะแยะ ที่ไม่เกี่ยวกับเขาเลย
นั่งฟังไม่พูดอะไร คอยลูบหัวแล้วบอกว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป
บอกเลย ใจเต้นค่ะ  นี่ตูเอาตาไปไว้ไหนถึงไม่เห็นคนคนนี้ในสายตาสักที
แต่ตอนนี้เห็นแล้ว แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริงๆ (ใช่หรอ!?)

กว่าจะได้อยู่ด้วยกันไม่ง่ายเลยนะคะ  
จขกท เป็นคนที่ค่อนข้างดื้อและเอาแต่ใจ พ่อกับแม่ไม่ให้คบกัน ด้วยความเป็นห่วงว่าจะไปไม่รอด
เพราะแฟน จขกท ก็มีกิตติศัพท์ความเจ้าชู้อยู่ไม่น้อย แต่ จขกท ก็ดื้อค่ะ รักและเชื่อในตัวแฟนมาก
ว่าเขาจะรักดูแลเราได้ ทะเลาะกับที่บ้านหนักมากค่ะ สุดท้ายพ่อก็ยอมใจอ่อน พร้อมกับคำพูดกินใจ
"ทำคนที่ลูกรัก ก็เหมือนทำลูก ลูกรักใคร พ่อก็จะรักด้วย" น้ำตาไหลพรากกกกก หนูรักพ่อนะ

พอได้อยู่ด้วยกันแล้วก็ดีค่ะ ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง มีทั้งสุขและทุกข์ปนกันไป
ต้องมีความอดทน เสียสละ จะทำอะไรก็ต้องนึกถึงอีกคนเสมอ
ได้นอนกอดกันทุกคืน ตื่นเช้ามาก็เห็นหน้าเขา
กินข้าวด้วยกันทุกวัน เกือบทุกมื้อ
เขาดูแลเราดีทุกอย่าง ไม่เคยให้เราต้องลำบาก อยากกินอะไรก็ไปหามาให้
กินเยอะแค่ไหนก็ไม่เคยพูดว่าเราอ้วน (ทั้งๆที่อ้วน) ชอบนั่งดูเวลาเรากิน
จำได้หมดว่าเราชอบอะไรไม่ชอบอะไร ฟังดูธรรมดา ตามประสาคนรักทั่วไป
เขาดูแลเราแบบนี้มาตั้งแต่วันแรก จนวันนี้เขาก็ยังเหมือนเดิม

มาพูดเรื่องจุดเปลี่ยน
วันที่ 30 ธันวาคม 2558 ที่ผ่านมา
แฟนจขกท มาบอกว่าจะไปงานเลี้ยง กลับดึกๆ ก็เป็นเรื่องธรรมดาค่ะ มีกินเหล้าสังสรรค์
เราเข้าใจและเชื่อใจ ตลอด 5 ปีเขาก็ไปแบบนี้ตลอดค่ะ ไม่เคยมีเรื่องอะไร ก็มีโกรธบ้าง
กินเยอะกลับช้า อะไรประมาณนี่ แต่ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงเลย
สุดท้ายแล้วเขาก็กลับเช้าค่ะ เขาก็มาขอโทษที่กลับช้า ไปต่อกันอีกอะไรประมาณนี้
จขกท ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรค่ะ เขากินเหล้าเก่งอยู่แล้ว เชื่อเขาอีก ความเชื่อใจมาเต็มค่ะ
พอวันถัดมาเขาก็หายไปอีก กลับมา 9 โมงเช้า  พอวันต่อมา นั่งกินเหล้ากับลูกพี่ลูกน้องเราอยู่หน้าบ้าน
จนถึงตอนตี 5 เขาก็ขี่รถออกไปไหนไม่รู้ เราวิ่งลงมาไม่ทัน นั่งรอเขากลับมา ขี่รถตามหาก็ไม่เจอ
เรานั่งร้องไห้เลยค่ะ คิดใจในว่า เอาแล้วไง เริ่มทำใจตั้งแต่ตอนนั้นเลย
เซนส์ผู้หญิงมันมีค่ะ กินเหล้าคือกินหล้า ถ้ามันมีอะไรมากกว่านั้นเราก็สัมผัสได้ค่ะ เห้อออ ไม่เคยผิดเลย
เราก็ถามเค้าว่า  "เธอมีคนอื่นรึเปล่า?"  "จะเลิกกันมั้ย?" "โกหกก็ได้เราเชื่อ"
เขาก็ตอบมาว่า  "ไม่มี" "เพื่อนชวนไปเที่ยว"
เราเลยถามว่า ผับที่ไหนเปิดตอนตีห้า เขาก็เงียบไป...
บอกเลยค่ะว่าเจ็บลึกมาก เราเลยพูดว่า"ถ้ามีคนอื่นก็เลิกกันไปเถอะ อย่ามาทำแบบนี้เลย"
เขาก็เข้ามากอดเรา แล้วก็พูดว่า "ทำไมต้องเลิก ไม่เลิกได้มั้ย เรารักเธอมากนะ"
ได้แต่ยืนร้องไห้ค่ะ ไม่มีแรงเลย คิดในหัวเต็มไปหมด


แต่เราต้องการหลักฐานค่ะ ไม่งั้นเขาก็ไม่ยอมรับ ได้แต่อดทนต่อไป
หลังจากนั้นเค้าจะหายไปตลอดค่ะ เลิกงานทุ่มนึง ก็อาบน้ำแต่งตัวหล่อ ออกไปไหนไม่รู้
กลับมาอีกที สี่ทุ่มบ้าง ห้าทุ่มบ้าง เที่ยงคืนบ้าง เราได้แต่นอนรอทั้งน้ำตาค่ะ ไม่ตามไม่อะไรทั้งสิ้น
เพราะเราโทรไปเขาก็ไม่รับสาย พอกลับมา ก็มากอดเราแน่นๆ มาเช็ดน้ำตาให้เรา นอนกอดเรา
ความรู้สึกมันเจ็บเหมือนหัวใจจะขาดไปตรงนั้นเลย ถามว่าไปไหนเขาก็ตอบเราไม่ได้
ได้แต่คิดหาคำตอบด้วยตัวเองค่ะ ว่าเขาหายไปไหน คิดได้ไม่กี่เรื่องหรอกค่ะ
จนสุดท้ายแล้ว พ่อแม่เราทนไม่ได้ เราร้องไห้จนหลับทุกวันเลย จะเลิกเขาก็ไม่ยอมเลิก
พ่อกับแม่เราถามให้เขาเอาไง? ทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ เขาก็ไม่ตอบ ไม่ตอบใครเลย
เราเลยจูงเขาไปคุยกันสองคน เราบอกว่า "พาไปเที่ยวหน่อยสิ ครั้งสุดท้าย"
เขาก็บอกว่าครั้งสุดท้ายไม่ไป! "เราไม่เลิกกันไม่ได้หรอ?" เจ็บจิ้ดค่ะ (แล้วจะแบบนี้ทำไมวะ?) แค้นน

เราคิดว่าในที่สุดเขาคงทนแรงกดดันไม่ไหว
คืนหนึ่งเราไปนั่งกินข้าวกันสองคน เขาเอาแต่พูดว่าเขารักเรามากแค่ไหน ถามเราว่ารู้มั้ยว่ารักมานานแค่ไหน
นางก็เริ่มเมา พูดไม่รู้เรื่อง คงจะเครียด+กดดันมั้งคะ สักพักเราถามเขา ว่าไม่ไปแล้วได้มั้ย เขาก็บอกว่า ไม่ได้!
แล้วเขาก็พูดว่า "กูไม่รักแล้ว กูมันเลว ไม่ต้องมารักกูหรอก กูมันเลว กูมันไม่ดี อย่ามารักกูเลย"
พูดอยู่อย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก แล้วก็เดินหายไปเลย เราก็วิ่งตามค่ะ ด้วยความเป็นห่วง+สติหลุด
ตอนนั้นไม่คิดอะไรเลย ห่วงเขาอย่างเดียว อยากคุยให้รู้เรื่อง สุดท้ายก็วิ่งตามไม่ทันค่ะ เขาหายไป....
กลับมาที่บ้านแบบไร้สติเลย หลุดโลกเลย เหมือนโลกหยุดหมุน เหมือนทุกอย่างในชีวิตพังทลาย
หลับไปทั้งน้ำตาเลยค่ะ

เช้ามาเราขนเสื้อผ้าไปให้เขา บ้านเราก็ติดกัน ในสมองว่างเปล่าไปหมด เก็บเท่าที่เก็บได้เลยค่ะ
พอเอาเสื้อผ้าไปวางให้ กลับเข้ามาในบ้าน ก็มีกับข้าววางอยู่ เขาซื้อมาให้ (เพื่ออออออออออ?????)
โคตรจะไม่เข้าใจเลย ดึงสติกันกันหน่อยน่าาา

เห้อออ เหมือนเราเลิกกันแล้วทุกอย่างจะจบนะคะ
ไม่ค่ะ ยังไม่จบ
ก่อนหน้านี้ พี่สาวที่สนิทกันเขาไปดูดวงมา ว่าดวงเราเข้ากันมั้ย ทำงานราบรื่นหรือเปล่า แต่เราไม่ได้ไปด้วยนะคะ
หมอดูกลับทักว่าเรามีแฟนมั้ย พี่สาวบอกมีแต่ทะเลาะกันอยู่ เขาก็ทักว่าดวงผู้ชายมีคนอื่น
บอกว่าเราสองคนเป็นคู่เวรคู่กรรมกัน บอกว่าเราเชื่อใจแฟนมาก เราสองคนเลิกกันยาก
ทำนองว่าไม่หลุดพ้นกันแน่นอน ไอ้เรานี่ใจเสียเลย ในใจยังไม่เชื่อนะคะ มันก็มีอยู่ลึกๆในใจ
เนื่องจากเรายังไม่มีหลักฐานว่านางนอกใจเรา เราเลยยังพูดกับใครไม่ได้เลยค่ะ ว่าเลิกกันเพราะอะไร
แล้วก็ยังไม่มีใครรู้ด้วย นอกจากพ่อแม่ และเพื่อนสนิทของเรา
ทุกวันเขาก็จะซื้อข้าวซื้อน้ำมาให้เรา เหมือนที่เคยทำ ตอนนั้นเป็นช่วงต้นเดือนกุมภาที่ผ่านมา
เราไม่ได้ใช้โทรศัพท์เลยค่ะ เขาก็ชอบมาถามว่าทำไมโทรไม่ติด เราก็ยังไม่คุยด้วยค่ะ
จนวันที่13 กุมภา เราเห็นเข้าถือกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบ เดินผ่านเราไปแล้วหันมายิ้มให้เรา
ยิ้มเห้ไรคะ?   เยาะเย้ยกันนี่หว่า


แล้วเขาก็หายไปเลย อาทิตย์นึงค่ะ เรานี่ไม่มีสมาธิทำงานเลย คิดแต่เรื่องเขา พูดแล้วอยากจะร้องไห้

ตอนที่เลิกกันไป เราก็มีคนมาจีบเพียบเลย ได้แต่บอกตัวเองว่า สวยๆอย่างไปสนใจมัน
ช่วงที่เขาหายไป หนุ่มๆก็มาทำคะแนนกันเรื่อยๆค่ะ ฮ่าๆๆๆ รู้สึกสวย แต่เราก็ยังเศร้าอยู่ดี
เวลาอยู่ข้างนอกเรายิ้มตลอด ไม่อยากให้ใครมาเป็นห่วงเรา พอกลับบ้านไปนอนร้องให้ทุกคืน
กลิ่นเขาบนที่นอนปลอกหมอนมันชัดเจนมาก ร้องไห้จนหลับ ฝันถึงทุกคืน ตื่นมาก็เจ็บทุกเช้า
มองไปทางไหนก็เห็นแต่เขา ทุกความทรงจำมันชัดเจนอยู่ในใจ เราได้แต่ฝืนยิ้มทุกวัน

นั่นแหละฮ่ะท่านผู้อ่านฮ่ะ
ยังรักเขาอยู่เต็มหัวใจ เขาไม่อยู่ก็คิดถึงเขา สิ่งที่สงสัยก็ยังไม่ได้คำตอบ อะไรจะแย่ปานนั้นคะ
พอเขากลับมานั้นแหละค่ะคุณ ดีใจอะไรเบอร์นั้น
พอเราเลิกงานแล้วเราก็แวะไปบ้านพี่ที่สนิทกัน ไปนั่งเล่นเกมส์ให้สบายใจ แล้วยังไงหรอคะ
เขามาค่ะ เดินมาตอนไหนไม่รู้ มาหอมแก้มเรา ดึงเราเขาไปกอดแน่นมาก แล้วเขาก็ร้องไห้
นางร้องไห้ค่ะ ร้องหนักด้วย กอดเราไม่ปล่อยเลย จนเราเองก็ร้องไห้ แล้วเขาก็พูดว่า "คิดถึงจังเลย"
" What the fu** !!!!!!!   แล้วจะทำแบบนี้ทำไมวะ แทนที่เราจะได้ตัดใจ เรายิ่งสับสน

นางไม่บอกค่ะ ว่าไปไหน เราก็ได้ได้ถาม นางก็พาเราไปกินข้าว ขอเบอร์เรา เราก็ไม่ได้ให้นะ
มาส่งเราบ้าน และที่สำคัญ มานอนกันเรา อย่างที่บอกค่ะ ว่าบ้านคิดกัน แชร์หลังบ้านกัน
เขาเองก็อยู่บ้านเราหลายปี เข้าออกสบาย เขามานอนที่เดิม กอดเราเหมือนเดิม จูบหน้าผากเราเหมือนที่เคยทำ
ตอนนั้นเราขอแค่มีเขาอยู่ข้างๆ เราไม่ขอออะไรมากไปกว่านี้แล้ว

มันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ???

ไม่เลยค่ะ พอไม่กี่วันเขาก็เก็บเสื้อผ้าไปอีก ได้แต่ด่าตัวเองว่า "ทำไมถึงโง่อย่างนี้"
คราวนี้เราออกไปเที่ยวกับคนอื่นเลยค่ะ เปิดใจให้มากๆ
ก็ช่วยได้ค่ะ ช่วยได้เยอะเลย แต่อย่ามาถามว่าเลิกรักเขาได้มั้ย เรายังทำไม่ได้หรอก
เพื่อนก็คอยอยู่ข้างๆค่ะ ช่วงนั้นที่เขาหายไปก็มีลืมๆไปบ้าง ไม่ค่อยร้องไห้แล้ว
คิดเรื่องอื่นเยอะๆ แถมคนใหม่ที่เข้ามานี่ก็ดีมากค่ะ หล่อและดี เห้อออ
พอนางกลับมาก็เอาเลยค่ะ เห็นหนุ่มใหม่มาหาเรา เขาก็เดินมาคุยกับเราเฉย
จนหนุ่มใหม่หนีกลับไป ยังมีหน้าฝากไปบอกเขาอีกว่า "โค่นเรามันโค่นยาก"
"หมา หวง ก้าง"


ผ่านมาไม่นานเราว่าเราเริ่มทำใจได้ ไปกินข้าวกับหนุ่มใหม่ นางโทรตามค่ะ ไม่รู้ไปเอาเบอร์มาจากไหน
มาถามเราว่าอยู่ไหน เมื่อไหร่จะกลับ เราก็บอกว่ากินข้าวอยู่มีไร แล้วก็วางไป นางก็โทรมาเรื่อยๆค่ะ
เราก็ไม่รับ จนหนุ่มใหม่มาส่งเราที่บ้าน นางก็ยืนรอเราอยู่หน้าบ้านค่ะ พอเราลงจากรถ
นางก็บอกให้หนุ่มใหม่ลงมาด้วย ไอ้เราก็กลัวเขาจะตีกัน เลยบอกให้หนุ่มกลับบ้านไป
พอเขากลับไปมันก็ยืนร้องไห้เลยค่ะ
"ไปไหนมา"
"ทำไมไม่รับสาย"
"อยู่กับเขามีความสุขเหมือนอยู่กับเรามั้ย"
"เรามันเลว อย่ามารักเราเลย"
"เราคงทำให้เธอมีความสุขไม่ได้หรอก"

..........

เราได้แต่ยืนต้องไห้ ปวดใจรอบที่ล้าน อะไรของมันฟะ ไม่เข้าใจ

พอเราเข้าบ้านไป ด้วยความโง่และความเป็นห่วงเลยเดินไปหา
นางก็เอาแต่นอนร้องไห้ ร้องจนตัวโยน พูดประโยคซ้ำไปซ้ำมา
เราก็ต้องมากอดปลอบ เพราะพอเราจะไป เค้าก็มากอดเราไว้ไม่ให้ไป
ไม่น่าเล้ยยยยย ใจอ่อนให้เขาอีกแล้ว โง โง โง่ !

พอทีนี้คนใหม่ก็ใจฝ่อค่ะ เราก็ไม่อยากรั้งใครไว้ รู้ตัวเองว่ารักใครยาก
ช่วงนี้เราเลยคุยกับคนดั้งเดิมมากขึ้น แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบอยู่ดี ว่าหายไปไหน
เขามากอดเรา ยิ่งอยู่กับเขาเราก็ยิ่งสงสัย ยิ่งสับสน
พอคืนนี้มานอนกอดเรา เช้าซื้อข้าวมาให้ พอตกเย็นก็หายไปอีก
กลับอีกทีก็เช้า แล้วก็ยังจะอุตส่าห์ซื้อข้าวมาให้เรากินอีก
วนเวียนไม่จบไม่สิ้น กว่าจะผ่านไปได้แต่ละวัน ยากเย็นแสนเข็ญจริงๆ

วันที่ 4 มีนาคม เป็นวันเกิดของเขา
ทุกปีเราก็จะได้เดทกัน กลับมาบ้านก็มานั่งเป่าเค้กกันสองคนอย่างนี้ตลอด
พอมาปีนี้เราก็ยังมีกะใจไปสั่งเค้กมาอีก อิโง่
เขาก็พาเราไปเดทร้านดีดี พอกลับมาเราก็เป่าเค้กกันสองคนเหมือนเคย
ในขณะที่ไฟดับและมีแค่แสงจากเทียนที่ปักอยู่บนเค้กที่เราถืออยู่
เราก็ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้เขา เพลงยังไม่ทันจบ อยู่ดีดีนางก็ร้องไห้ออกมา
ร้องให้หนักมาก ร้องจนตัวสั่น เราก็ได้แต่ปลอบเขาจนเขาหลับไป
พอเขาหลับเราก็กลับบ้านนอน ตีสามนางก็ส่งขอความมาว่า
"ขอบคุณนะ ที่วันนี้อยู่ด้วยกัน"


พอเช้ามา นางก็เก็บเสื้อผ้าไปอีกแล้วจ้า

เราเลยถามว่าเมื่อวานอยู่กับเรา แล้ววันนี้จะไปหาใคร
เขาก็ตอบมาว่า "เมื่อวานกับวันนี้อันไหนสำคัญกว่ากัน"

ยัง ยัง ยัง ยังโง่อีก ....

เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้นะคะ

ต่อค่ะต่อ !