สวัสดีค่ะทุกๆคน เราแค่อยากจะระบายความอัดอั้นตันใจในการหางานของเราเอง ตอนนี้เราว่างงาน ไม่มีงานทำและไม่มีเงิน

เราเป็นสาวประเภทสอง อายุ 24 ปี เรียนจบ คอมพิวเตอร์ ธุรกิจ (ปวส.) เราพูด อ่าน เขียน ภาษาอังกฤษได้เป็นอย่างดี และภาษาฝรั่งเศสพอสื่อสารได้  เราเคยทำงานตั้งแต่เรียนจบ ม.6 เป็นพนักงานต้อนรับที่โรงแรมแห่งหนึ่งใน จังหวัดชุมพร ถึง3ปี ก่อนจะลาออก เพราะมาเรียนต่อ ปวส.

หลังจากนั้น เราก็มาทำงานเป็นพนักงานต้อนรับที่โรงแรมเล็กๆแห่งหนึ่งใน กระบี่ ทำได้แค่ 8 เดือนก็ต้องลาออก เพราะว่าพบรักกับชายชาวต่างชาติและผ่าตัดแปลงเพศ ซึ่งเราก็เต็มใจลาออกเองค่ะ

เราอยู่กับเขาได้2ปี และเวลานี้ได้เลิกกันแล้ว ทำให้ชีวิตของเราพังสลาย ไม่มีทางจะไปจริงๆค่ะ เงินก็ไม่มีสักบาทติดตัว ซึ่งนี่คือบทเรียนที่เราจะหวังพึ่งและฝากชีวิตกับคนอื่นไม่ได้

หลังจากเลิกกัน เมื่อต้นปีที่ผ่านมาเราได้ทำงานที่ บริษัทรับจองโรงแรมผ่านอินเตอร์เน็ต เราทำด้าน Social media maketing ที่พัทยา ทำได้แค่3เดือนก็ต้องลาออก เพราะไม่มีความสุขกับการทำงานในออฟฟิศรู้สึกว่ามันไม่ใช่งานที่ชอบ และต้องกลับมาอยู่ขอนแก่นกับย่าด้วย

ถ้าหากตอนนี้เราอยู่ชุมพรก็คงจะไม่มีปัญหามากนัก เพราะเราสามารถกลับไปทำงานที่ชุมพรในโรงแรมเดิมได้ แต่ทว่าตอนนี้เราอยู่ขอนแก่นและจะต้องอยู่ที่นี่เพราะต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณย่า ไม่มีทางหลีกเลี่ยงเราต้องหางานในขอนแก่น

ตอนแรกเราคิดว่ามันเป็นเรื่องง่าย กับการหางานเป็นพนักงานต้อนรับในโรงแรมเพราะเรามีประสบการณ์เคยทำงานด้านนี้และมีความสุขกับการได้เป็นพนักงานต้อนรับ ได้พบเจอผู้คนและได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก

ตั้งแต่ต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา เราตระเวณขับรถจักรยานยนต์หางาน รวมทั้งหางานในอินเตอร์เน็ตกับตำแหน่งพนักงานต้อนรับ เราส่งรีซูเม่ทางอีเมลแต่ไม่ได้รับการตอบรับ

เราไปสัมภาษณ์พร้อมสมัครงานที่โรงแรม ทั้งหมด4แห่งตั้งแต่ต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา ต่างก็ตอบเป็นคำตอบเดียวกันว่า "เดี๋ยวติดต่อกลับ" แต่ก็ไม่มีใครติดต่อกลับเลยค่ะ เราก็ยังหวังว่าเขาจะติดต่อกลับมา

แต่จุดที่ทำให้เราต้องร้องไห้ และเกิดกระทู้นี้ขึ้นมาเมื่อเราเดินทางไปสมัครงานเป็นโรงแรมที่5 เมื่อเช้าที่ผ่านมา เพราะเราอ่านเจอในอินเตอร์เน็ต ว่ารับสมัครพนักงานต้อนรับ ไม่จำกัดเพศ เราก็ดีใจมากๆเพราะไม่จำกัดเพศและวุฒิขั้นต่ำ ปวช.

เรารีบแต่งตัวและไปแต่เช้า ถึงฝ่ายบุคคลประมาณ9โมงเช้าไปถึงเราก็ไหว้ และบอกว่าจะสมัครงานเขาก็ถามเราว่าจะสมัครงานตำแหน่งอะไรคะ เราก็ตอบว่าจะสมัครงานตำแหน่งพนักงานต้อนรับ

พี่เขาก็ตอบว่าจะสมัครและพร้อมสัมภาษณ์เลยไหม เราก็ตอบว่าได้เลยค่ะ จากนั้นพี่เขาก็เอาเอกสารมาให้กรอกประวัติ ซึ่งเราก็ใช้เวลากรอกประมาณ 10นาที

เราก็รีบเดินเข้าไปหาพี่เขาเพราะคิดว่าจากนี้เราจะได้สัมภาษณ์แล้วล่ะ เราจะบอกทุกๆอย่างเราจะพยายามทำงานให้ดีที่สุด แต่เรายังไม่ได้นั่งเลยพี่เขาก็รับเอกสารจากมือเราแล้วบอกว่า เดี๋ยวพี่ติดต่อกลับนะคะ ซึ่งเราแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เลยค่ะ พี่เขาคงจะไม่ต้องการเราจริงๆใช่ไหมคะ

ไม่มีแม้แต่โอกาสจะแนะนำตัวเลยค่ะ พอเราเดินออกมาเราร้องไห้เลยค่ะ รีบวิ่งไปที่มอเตอร์ไซต์ แล้วขับออกมาร้องไห้แบบมันกลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆค่ะ หรือว่าเราจะไม่มีโอกาสได้ทำงานที่เรารักแล้ว

สิ่งนี้ทำให้เรากลับมาคิดว่า หรืองานแบบนี้มันจะไม่เหมาะกับสาวประเภทสองอย่างเรา เราสามารถพูดภาษาอังกฤษได้ดี รูปร่างหน้าตาเรา เสียงพูดของเรา ก็เหมือนผู้หญิง

อาจจะมีหน้าตาที่ไม่เหมือนกับคนไทยมากนัก มีผิวสีที่ไม่ได้ขาวใสตามพิมนิยมของคนไทย แต่ไม่มีใครให้โอกาสเราเลยค่ะ ถึงแม้เราไม่ใช่คนขอนแก่นโดยกำเนิดแต่เราก็อยากจะทำงานนี้จริงๆค่ะ

สุดท้ายนี้ เราแค่ต้องการระบายความอัดอั้นตันใจ เราบันทึกวิดีโอไว้ เพื่อระบายความในใจค่ะ เราขอเพียงโอกาสแต่ไม่ได้รับมันเลยค่ะจากทุกที่ เราไม่เคยคิดที่จะทำงานบาร์หรือขายตัวเลยในหัวสมอง เราอยากมีการทำงานที่ดี ที่มีความสุขก็เท่านั้น