สวัสดีค่ะ เรารู้สึกอึดอัดมาก จึงอยากมาขอคำปรึกษาจากทุกคน ขอเริ่มเลยนะคะ
เราอายุ28ค่ะ เราเกิดกรุงเทพ และ โตมาในกรุงเทพ เราเจอแฟนคนนี้ที่กรุงเทพค่ะ
ตอนเราทำงานพาร์ทไทม์ ผ่านมากก็เป็นเวลา5-6ปี เราคบกันทีปัญหากันบ่อยค่ะ เวลามีปัญหา
เราชอบไปหาญาติเรา หรือเพื่อนเราเผื่อเป็นที่ระบาย และพอเวลาผ่านไปหลายปี พ่อแม่เราก็อยากเห็นเราแต่งงานซักที
เราเข้าใจนะคะ คบกันมาก็นาน คนเป็นพ่อเป็นแม่ผู้หญิง เราเข้าใจดี แต่แฟนเรายื่นข้อเสนอค่ะ
ว่าแต่งแล้ว เราต้องกลับไปอยู่กับทางบ้านเค้าที่ ตจว. เราก็ไม่มีทางเลือกค่ะ ตกลงไปโดยคิดว่า มันคงไม่มีอะไรมาก
แต่เราอยู่กรุงเทพก็ดีคะ รู้สึกเป็นบ้าน ทำอะไรคุ้นเคย มีที่มำงานดี มีเพื่อนดี การงานกำลังไปได้สวย ถึงอย่างนั้นเราก็ยอมค่ะ
และพอ.. ตอนนี้มาอยู่ เริ่มรู้สึกแล้วค่ะ
1. เรารู้สึกไม่มีความสุขด้านความเป็นตัวเราค่ะ แม้เราจะพยายามปรับตัวแล้ว เราไม่ได้ทำงาน แต่มันไม่สบายค่ะ
เราชอบทำงาน เราคิดถึงที่ทำงานเก่า คิดถึงการที่มันมีอะไรทำ มากกว่าอยู่ว่างๆ
2. เราไม่มีเพื่อนค่ะ เราคุยกับใครไม่ได้เลย เหมือนตัวคนเดียวเลยค่ะ ทุกคนมีโลกของตัวเอง แต่เราต้องรอคอยเวลาที่พวกญาติๆ
หรือ จะมีใครเห็นเราในสายตา เราเข้ากับคนไม่เก่งค่ะ แม้เราจะพยายามอย่างมาก
3. เราเหมือนถูกทิ้งค่ะ แฟนเรามีความสุขกับที่นี่ กับบ้านเค้า ญาติเค้า เพื่อนเค้า เราก็ต้องรอเค้าว่างเพื่อเจียดเวลามาอยู่กับเรา ยิ่งตอนเราทะเลาะกัน
เราคิดถึงบ้าน คิดถึงญาติพี่น้องเรา คิดถึงเพื่อน แต่เราไปไหนไม่ได้ค่ะ ทุกคนมองง่าเรางี่เง่าเพราะ เราเหงานี่คะ เราถูกพรากจากทุกอย่างที่เป็นความสุข
เราควรทำยังไงต่อไปดีค่ะ เรารักแฟนเรานะคะ แต่เราควรแก่ตรงไหน เราก็พยายามปรับตัวแล้ว ทำไมมันแย่ลงเรื่อยๆเลย
เพื่อนๆว่าเราผิดตรงไหนหรือป่าว?
ชีวิตหลังแต่งงานที่ไม่เป็นอย่างนิยาย ควรทำยังไง
เราอายุ28ค่ะ เราเกิดกรุงเทพ และ โตมาในกรุงเทพ เราเจอแฟนคนนี้ที่กรุงเทพค่ะ
ตอนเราทำงานพาร์ทไทม์ ผ่านมากก็เป็นเวลา5-6ปี เราคบกันทีปัญหากันบ่อยค่ะ เวลามีปัญหา
เราชอบไปหาญาติเรา หรือเพื่อนเราเผื่อเป็นที่ระบาย และพอเวลาผ่านไปหลายปี พ่อแม่เราก็อยากเห็นเราแต่งงานซักที
เราเข้าใจนะคะ คบกันมาก็นาน คนเป็นพ่อเป็นแม่ผู้หญิง เราเข้าใจดี แต่แฟนเรายื่นข้อเสนอค่ะ
ว่าแต่งแล้ว เราต้องกลับไปอยู่กับทางบ้านเค้าที่ ตจว. เราก็ไม่มีทางเลือกค่ะ ตกลงไปโดยคิดว่า มันคงไม่มีอะไรมาก
แต่เราอยู่กรุงเทพก็ดีคะ รู้สึกเป็นบ้าน ทำอะไรคุ้นเคย มีที่มำงานดี มีเพื่อนดี การงานกำลังไปได้สวย ถึงอย่างนั้นเราก็ยอมค่ะ
และพอ.. ตอนนี้มาอยู่ เริ่มรู้สึกแล้วค่ะ
1. เรารู้สึกไม่มีความสุขด้านความเป็นตัวเราค่ะ แม้เราจะพยายามปรับตัวแล้ว เราไม่ได้ทำงาน แต่มันไม่สบายค่ะ
เราชอบทำงาน เราคิดถึงที่ทำงานเก่า คิดถึงการที่มันมีอะไรทำ มากกว่าอยู่ว่างๆ
2. เราไม่มีเพื่อนค่ะ เราคุยกับใครไม่ได้เลย เหมือนตัวคนเดียวเลยค่ะ ทุกคนมีโลกของตัวเอง แต่เราต้องรอคอยเวลาที่พวกญาติๆ
หรือ จะมีใครเห็นเราในสายตา เราเข้ากับคนไม่เก่งค่ะ แม้เราจะพยายามอย่างมาก
3. เราเหมือนถูกทิ้งค่ะ แฟนเรามีความสุขกับที่นี่ กับบ้านเค้า ญาติเค้า เพื่อนเค้า เราก็ต้องรอเค้าว่างเพื่อเจียดเวลามาอยู่กับเรา ยิ่งตอนเราทะเลาะกัน
เราคิดถึงบ้าน คิดถึงญาติพี่น้องเรา คิดถึงเพื่อน แต่เราไปไหนไม่ได้ค่ะ ทุกคนมองง่าเรางี่เง่าเพราะ เราเหงานี่คะ เราถูกพรากจากทุกอย่างที่เป็นความสุข
เราควรทำยังไงต่อไปดีค่ะ เรารักแฟนเรานะคะ แต่เราควรแก่ตรงไหน เราก็พยายามปรับตัวแล้ว ทำไมมันแย่ลงเรื่อยๆเลย
เพื่อนๆว่าเราผิดตรงไหนหรือป่าว?