Backpacker จุดเริ่มต้นการเดินทางของคนเหงา

ผมไม่รู้ว่าการเดินทางของผมนั้นจะเรียกว่าเป็นการเดินทางแบบBackpaได้หรือป่าวป่าว
            แต่นั้นไม่สำคัยหรอกครับ เพราะผมจะมาเล่าถึงสิ่งที่ผมตัดสินใจออกเดินทางเพียงลำพัง
            
                           เริ่มจากที่ผมเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก ผมเป็นคนที่รักการท่องเที่ยวเป็นชีวิตจิต ผมมีเพื่อนในมหาวิทยาลัยมากมายครับ ผมจึงมักจะชวนเพื่อนๆไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ แต่ผลสุดท้ายเมื่อเราคุยและตกลงเรื่องสถานที่วันเวลาที่ออกเดินทาง อยู่บางคนในกลุ่มกับติดธุระด่วน บางคนมีปัญหาเรื่องเงินบ้าง ทำให้ทริปนั้นเป็นอันต้องยกเลิกและจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆเวลานัดให้เคลียเวลาก็บอกเราว่าว่าง พอถึงวันจริงๆก็ปฏิเศษกลางคัน จะมีเพื่อนอีกประเภทนึงที่ ถ้าไอ้นั่นไม่ไปกูก็ไม่ไป ชวนไปเดินป่าก็ขี้เกียจออกกำลัง ชวนไปทะเลก็กลัวดำ ผมเองเริ่มรู้สึกรำคาญ ต้องบอกก่อนเลยว่าตัวผมเองไม่ค่อยมีเวลามากเพราะเรียนเยอะ เมื่อมีเวลาว่างสัก2-3วันก็อยากจะออกไปคลายเครียดบ้าง(ซึ่งจะมีโอกาศน้อยมาก) เงินมีในจำนวนจำกัด และนั่นละครับคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเริ่มออกเดินทางเพียงลำพัง
                          
                            เมื่ออุปสรรค์เรื่องเพื่อนร่วมเดินทาง เงิน เวลา เริ่มเข้ามา  ด้วยความที่นานๆทีอยากเปิดหูเปิดตาและหาแรงบันดารใจในการเรียน ผมจึงเริ่มตัดสินใจออกเดินทางเพียงลำพัง แต่ผมต้องหาข้อมูลการเดินทางประเภทนี้ก่อน  Backpackerเป็นคำตอบที่ดีสำหรับผม และเหมาะมากๆกับงบประมานที่จำกัด นั้นยังไม่พอครับ ต้องศึกษาพื้นที่ที่เราจะไป วางแผนการเดินทาง วางแผนการใช้เงิน ที่พัก และอาหาร เมื่อผมได้ข้อมูลครบแล้วทีนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่ผมจะออกเดินทาง ผมโทรบอกทางบ้านว่าจะไปที่ไหนยังไง ช่วงแรกๆทางบ้านไม่ยอมครับ เพราะเป็นห่าง แต่เราก็อธิบายให้เขาฟังถึงเหตุผลที่เราต้องเดินทางแบบนี้ (เราควรเริ่มเดินทางใกล้ๆในจังหวัดการนะ) สุดท้ายเขาก็ยอม  ลุยยยยยยยยย
  
                           คราวนี้ละครับเราก็หมดปัญหาที่เกี่ยวกับเพื่อนร่วมทางไปได้เลย อยากจะไปที่ไหนก็ไปไม่ต้องรอใครให้เสียอารมณ์ ถึงกระนั้นก็เถอะ การออกเดินทางเพียงลำพังมันเหงาครับ หากว่าเราจะมีเพื่อนสักคนที่ร่วมเดินทางด้วยจะทำให้เราอุ่นใจและสนุกมากขึ้นครับ ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่รูจักกันมาก่อน ขอเพียงแค่เจอเพื่อนที่เดินทางเดียวกันกับเราเท่านั้นก็สุขใจแล้ว