ความทรงจำ เเละความผิดพลาด ที่เปลี่ยชีวิต

ผมมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับตัวผม ผมอยากจะเเบ่งปันเรื่องนี้ เพราะไม่อยากไห้ไครต้องทำผิดพลาดเเบบผม     เมื่อปลายปี53 ผมได้รุ้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง  เราคุยกันทางโทรศัพย์ ทุกวัน จนเริ่มสนิท มีความสุขมากๆเวลาที่ได้ยินเสียงเธอคนนี้  จากคุยกันทางโทรศัพย์  ก็เริ่มเปิดกล้องคุยกันผ่านโปรเเกรม msn ผมเป็นพวกที่ไม่ชอบกินผัก กินนม  เเต่ทุกวันหลังเลิกจากงาน ผมจะรีบกลับบ้าน พร้อมกับสลัดผัก+นม1ขวด เเล้วกิน เปิดกล้องให้เธอดู ถึงเเม้ว่าจะไม่ชอบอยากจะอ้วกเเค่ไหน เเต่ผมกลับมีความสุขที่ได้กินมัน เเล้วทำเเบบนี้ทุกวัน  จนถึงวันที่เรานัดเจอกันวันนั้นเป็นวันที่ผมจำไปตลอดชีวิต  เด็กผู้หญิงดูน่ารักใสๆ ในชุดสีชมพู ยืนรอผมอยู่ข้างล่างสะพานลอย  จากวันนั้นมาผมกับเธอก็คบกันเเบบจิงจัง เรื่อยมา  ผมมักจะไปหาเธอบ่อย มีความสุขกันดี มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอไปส่งผมขึ้นรถ วันนั้นเราทะเลาะกันเเบบนิดหน่อย พอผมขึ้นรถไป ผมรุ้สึกว่าไปเเบบนี้มันไม่สบายใจ นั่งคิดอยู่พักหนึ่งเเล้วบอกคนขับให้จอด วิ่งกลับมาหาเธออีก ผมจำได้ความรุ้สึกตอนนั้นคือจะไม่ยอมเสียเธอไป เเล้วก็ไม่อยากไห้เธอเสียความรุ้สึกกับเรา เลยต้องวิ่งไปหาเธอเพื่ออธิบายทุกอย่างเเล้วขอโทดเธอ  จากนั้นเราก็เข้าใจกันมากขึ้นเเละกันกันมากขึ้น จนตอนเธอต้องย้ายมาเรียน ราม1 ผมก็ตามมาอยู่ด้วย  มันเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดสำหรับผมเลยก็ได้ เพราะผมเกิดมาไม่ค่อยได้รับหรือสัมผัสกับความรักจากไครเเบบ นี้มาก่อน ด้วยความรัก ที่เธอมอบไห้ผมนี่ละ มันทำให้ผมคิดหลงตัวเอง ตาบอด ทำให้ผมไม่สนจัยอะไรเลยในชีวิต ไม่สนเเม้กระทั่งความรุ้สึกของเธอ ติดเกมไม่เอาอะไร วันๆไม่ทำอะไร นอนตี5 ตื่นบ่าย2-3โมง  เเล้วก็กินข่าวที่เธอเตรียมไว้ไห้ เป็นกับข้าวที่ไม่มีผักเลยสักนิด เปนเเบบนี้ทุกวัน จนเข้าปีที่3 มีอยู่ครั้งหนึ่งเราทะเลาะกันหนักมาก ตอนนั้นผมคิดเเต่จะกลับบ้าน ไม่สนอะไรว่าเขาต่างๆนาๆจนเขานั่งร้องไห้ กอดขาของผมไว้เเน่นร้องบอกผมว่าอย่าไป  มันยิ่งทำไห้ผมได้ใจคิดว่ายังไงเธอก็คงไม่ทิ้งผม  จนเข้ามาถึง3เดือนสุดท้าย พี่ของเธอต้องขึ้นมาเรียนที่กรุงเทพ ผมก็เลยตัดสินใจกลับไปอยู่บ้าน  หลังจากที่ผมกลับไปอยู่บ้าน ผมก็มักจะบังคับไห้เธอลงมาหาผม โดยไม่สนใจเลยว่าเธอต้องอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบ เเต่เธอก็ยังมา มาด้วยรอยยิ้มเเบบเดิมทุกครั้ง  จนครั้งสุดท้ายเราทะเลาะกันเรื่องไม่เปนเรื่องผมไม่คุยกับเธอเป็นอาทิตย์ โทรมาเป็น100สายผมก็ไม่รับ  จนวันลอยกระทง ผมก็ขึ้นไป  กทม.โดยไม่บอกเธอ คิดว่าจะไปลอยกระทงด้วยกัน พอไปถึง ผมก็โทรไปไห้เธอลงมาหา เเต่เธอบอกผมว่านอนเเล้ว พรุ่งนี้มีสอบ เท่านั้นละผมก็ต่อว่าเธออีกชุดเเล้วก็ดันหลุดปากไปว่าถ้าไม่ลงมาก็เลิกกันไปเลย  มาถึงตอนนี้ ความอดทนของเธอที่มีให้ผมคงจะถึงขีดจำกัดเเล้ว เธอก็บอกเลิกก็เลิก เเล้วก็วางไป โทรก็ไม่รับ  ผมก็ทำทุกอย่างที่จะไห้กลับมาเป็นเหมือนเดิม เเต่ไม่รุ้เลยว่ายิ่งทำไป มันก็ยิ่งเเย่ลง  มาถึงจุดนี้เเล้วผมถึงได้รุ้ตัวเองว่าผมขาดเขาไม่ได้  จึงไปหาเธออีกครั้ง เราเดินคุยกันไปเรื่อยเเล้วก็ไปนั่งคุยในมหาลัย คุยอยู่นานมาก เธอก็ยังยืนยันคำเดิม ว่าอยากจะเรียน อยากจะทุ่มเทไห้กับการเรียนมั่งขอห่างกันสักพัก ผมก็ถามเธอว่าว่าห่างกันเเล้วเราจะยังรักกันอยู่ไหม เธอไม่ตอบเเต่ผมมองเธอเเล้วรุ้เลยว่าเธอคงหมดรักผมเเล้วเเน่นอน
ผมนั่งน้ำตาซึมทำอะไรไม่ถูกเลยตอนนั้น จนถึงเย็นผมก็ตัดสินใจว่ากลับไปก่อนเเล้วก็ขอเธอว่าอย่าจากกันไปเฉยๆเเบบนี้ได้ไหม ยังโทรมาคุยกันมั่งได้ไหม เธอก็ไม่ตอบ เเล้วผมก็ขึ้นรถ ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นเธอคือรอยยิ้มน่ารักใสๆเหมือนวันเเรกที่เราได้เจอกันเลย ระหว่างทางที่นั่งรถไปผมก็คิดตลอดจะทำยังไงดีจะอยู่ได้ไหม มันสับสนไปหมด ยังไม่ทันถึงบ้านผมก็โทรไปหาเธอรับสาย เเล้วก็บอกว่าขอนอนก่อน ต้องอ่านหนังสือ ช่วงกลับมาอยู่บ้านผม หนักมากช่วงนั้นเเค่คิดว่าเธอไม่รักผมเเล้ว ก็หมดเเรงจะทำทุกอย่าง เเล้วก็หันมาพึ่ง เหล้า-เบียร์  หวังเเค่ว่าจะทำไห้ลืมได้มั่งเเต่ป่าวเลย  มันยิ่งทำไห้ผมเปนคนบ้า เปลี่ยนเป็นคนละคน โทรไปหาเธอ กลับไช้อารมเพราะความเมาขาดสติ จนหลุดปากพูดไปว่า ถ้างั้นก็มาตายไปด้วยกัน จนเธอกลัวผม ไปบอกญาติพี่น้องเธอ เปลี่ยนเบอร์  ย้ายหอ  บล็อกเฟช เเล้วหายไปจากชีวิตผม  ผมยิ่งบ้าหนักไปกว่าเก่าอีก เสียใจมากๆ ทำเธอถึงคิดว่าผมจะไปทำร้ายเธอได้ทั้งที่อยู่กันมา3ปีกว่า  ทะเลาะกันเเรงเเค่ไหนผมก็เดินหนีตลอด ไม่เคยตบตีสักนิด เเต่ตอนนี้ผมทำไห้เธอคิดมาผมเป็นคนโรคจิตเป็นตัวอันตรายไปเเล้ว ผมเสียใจมาก กินเหล้าหนักมากหลังจากที่ติดเธอเทอไม่ได้อีกเลย จนเริ่มรุ้สึกตัวว่าที่เรื่องมันเป็นเเบบนี้ เพราะตัวเราเองทั้งนั้น ก็หยุดกินเหล้า คิดเเต่เรื่องจะตามหาเธอ   ผมไปหาเธอที่ มหาลัยก็ไม่เจอ  ไปนั่งรอที่ติวเตอร์ ที่ใต้หอ  ทำเเบบนี้อยู่ทุกวันเกือบ2อาทิตย์เเต่ก็ไม่มีวี่เเวว  เลยตัดสินใจนั่งรถกลับบ้านกลับมาถึงบ้าน ก็พยามโทรหาเพื่อนของเธอเเต่ก็ไม่มีไครบอกอะไรผมเกี่ยวกับเธอเลย คงจะกลัว ว่าผมไปจะไปทำอะไรเธอพอช่วงปิดเทอมเปนช่วงที่เธอกลับบ้านอยู่ประจำ ก็เลย นั่งรถลงใต้ไปบ้านเกิดของเธอ  มีเเค่วีดีโอเก่าๆอันเดียวที่เธอเคยถ่ายมาไห้ดูว่าบ้านเธอเปนยังไง ตามหาอยู่ทั่วอำเภอจนเจอ ตามภาพ ผมกล้าเข้าไปถามคนในบ้านเขา เพราะคิดว่า ถ้ารุ้ว่าผมมาก็คงจะพาเธอหนีอีก  ก็เลยเลือกที่จะนั่งรอ  ตั้งเช้าจน 3-4ทุ่มก็กลับมานอนที่โรงเเรม ผมทำเเบบนั้นอยู่ 20กว่าวัน นั่งมองหน้าบ้านเธอ  บางที่ก็เดินผ่านหน้าบ้านเธอมั่ง เพราะบ้านเธอเป็นร้านขายเสื้อผ้า เเกล้งมองเข้าไปก็ไม่มีวี่เเววเธอเลย พอผมกลับมาถึงบ้าน ผมก็มานั่งคิด ว่าที่ผมทำ ที่ผมพยามตามหาเธอมันถูกไหม 3-4เดือนที่ผมตามหาเธอ มานี่มันถูกเเล้วหรอ ก็เลยได้คำตอบ ว่าลองเลือกไห้เธอได้เรียนได้ห่างกับเราสักพัก เธอคงจะกลับมา เธอคงจะคิดถึงเราเหมือนที่เราคิด  ตอนที่คุยโทรศัพย์ใหม่ๆ ผมเคยถามเธอว่า รักผมไหม เธอตอบว่า ขอไช้เวลาดูไปก่อนได้ไหม ผมก็บอกว่าได้ ผมจะเอาเวลาของผมทั้งชีวิตไว้ไห้ฌธอคนเดียว  จนวันนี้ผมยังไช้เวลาทั้งชีวิตของผมไว้ไห้เธอเสมอ เเม้ว่าตอนนี้อาจจะเหลือน้อยเเล้ว  ตอนนี้ก็เข้าปีที่5เเล้ว ที่เลิกกันไปเเล้วขาดการติดต่อกับเธอ เหมือนคนที่ตายจากกันไปเเล้วเลยก็ว่าได้  ผมไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับไครได้ไม่เคยเปิดรับรับไคร ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ทุกวันอยู่ได้ เพราะมีเป้าหมายที่อยากจะเจอเธออีกครั้ง ไม่ได้คาดหวังว่าจะกลับมารักกันเหมือนเดิมเเล้ว เเค่อยากจะรุ้ว่าเธอเป็นยังไง มีชีวิตที่ดีไหม มีครอบครัวไว้เเบบที่เธอเคยฝันหรือป่าว  ถ้ามี   ไครหลงมาอ่านเรื่องของผมจนจบ ก็ขอไห้ดูเเลคนรักของตัวเองไห้ดีเถอะคับ อย่าทำผิดพลาดอย่างผมเลย เพราะมันจะเปนตราบาปติดตัวไปทั้งชีวิต ต้องนั่งคิดเสมอทุกครั้งที่เหงา ต้องเเอบร้องไห้ตลอดเวลา ที่นอนเเล้วฝันถึงเธอ น้ำผึ้ง.....  (ถ้าอ่านเเล้วเข้าใจความรุ้สึกของผม ณ ตอนนี้ ช่วยเเชร์ไห้ด้วยน่ะคับอยากไห้เธอได้อ่านอยากจะมีโอกาศพูดคำว่าขอโทษ ขอบคุนคับ)