สวัสดีครับ ผมชื่อเอก อายุ 23 ผมเป็นเกย์ครับ เรื่องราวต่อจากนี้ไปอาจจะเป้นเรื่องราวที่ไม่น่าเชื่อ เเต่สิ่งที่เล่าต่อจากนี้ไปคือความจริงทั้งหมด เเละอยากให้คนที่อ่านโพสนี้ ให้กำลังใจตัวเองเเล้วเครพในตัวเองครับ
เข้าเรื่องเลยก็เเล้วกัน ผม เป็นคนที่ติดอินเตอร์เน็ตมาก ถึงมากที่สุด จนกระทั้งมีอยุ่ครั้งนึงได้รุ้จักกับโปรเเกรมเเชทชนิดนึง โปรเเกรมตัวนี้เราสามรถเห็นฝั่งตรงข้ามเเละสามารถพิมเเชทกันได้ระหว่างที่คุย เรียกว่าดีเลยทีเดียว ผมเล่นมาสัก 1-2 ปีก็เริ่มที่จะมีเพื่อน มีคนมาจีบ เเต่ในใจเราเองไม่ค่อยเชื่อเรื่องความรักในเพศที่สามสักเท่าไหร่ ที่สำคัญไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำเกี่ยวกับความรักในโลกออนไลน์ เพราะ ถ้าวันนี้เค้ามาจีบเราวันข้างหน้าเค้าก็ต้องจีบคนอื่น เราก็เล่นโปรเเกรมนี่ไปเรื่อย จนกระทั้งมีคน คนนึงเข้ามาในชีวิตเรา ผู้ชายคนนี้เค้าเข้ามาในสถานะเพื่อนเริ่มเเรกเราก็คุยกับเค้าเเบบไม่ได้คิดอาราย เเล้วก็เตือนสติตัวเองอยุ่ตลอดเวลาว่า อย่าไปรักคนใน โลกออนไลน์มันไม่มีอยุ่จิง เเต่ในขณะที่เราคอยที่จะย้ำเเละบอกตัวเองอยู่ ความสำพันธุ์ ของเราก็ได้เดินไปอย่างช้าๆ อย่างที่เรียกว่าเริ่มใจอ่อนเลยเเหละ เริ่มมีการคุยไล คุยมือถือ จากวันละ 1-2 ชั่วโมงกลายเป้น วันละ 8-9 ชั่วโมง เป็นระยะเวลาคราวๆเเล้วน่าจะ 3 เดือน บอกก่อนว่าเวลาเราเปิดกล้องในการคุย เราจะอาศัยกล้องเทพ บางคนสงัสยว่ากล้องเทพคืออะไร กล้องเทพคือกล้องอินฟาเรดที่สามรถเปลี่ยนจากคนหน้าตาเเย่ๆให้ดูดีขึ้นได้มาก เเต่ความจิงนั้นตัวผมเอง มีรูปร่างเเบบนี้อยากให้นึกภาพตาม สูง 181 หนัก 63 ผิวคล้ำ หน้าเป็นสิวเกลอะ กลังมาก จัดว่าดูไม่ดีเลยทีเดียว กลับมาเข้าเรื่องราวต่อ ผมก็อาศัยกล้องเทพมาโดยตลอดในการคุยกับคน คนนี้ เเละมีอยุ่ช่วงนึงเราตัดสินใจว่า เอาวะ ลองนัดเจอกับเค้าสักครั้งวัดดวงกันไปเลย เรานัดเจอกันที่ร้านอาหารเเห่งหนึ่ง ในเวลา 21.00 สาเหตุที่นัดเจอเวลานี้เพราะ คิดในใจว่าถ้ากลางคืนความมืดอาจจะทำให้ผีป็นคนได้
เมื่อถึงเวลานัด เราก็ได้เจอเค้าคนนั้น บอกเลยว่าจากที่รุ้สึกดีในการคุยเเบบไม่เห้นหน้า กลับกลายเป้นว่า เรารัก เค้าเเบบหัวปักหัวปลำเลยทีเดียวเเต่ในใจก็ยังคงลุ้นว่าเค้าคงไม่ชอบเราหรอก เเละสิ่งที่คิดนั้น ก็เป็นไปตามอย่างที่เราคิดเอาไว้จิงๆว่าเค้าคงไม่ชอบคนหน้าตาไม่ดีอย่างเราหรอก เเล้วจะเอาไงต่อละบางคนอาจจะสงสัย ร้องไห้หรอ เสียใจหรอ พยามทำให้เค้าคุยกับเราต่อหรอ คำตอบเราตอนนั้นคือไม่ เเต่กลับคิดว่าสิ่งที่ผิดไม่ใช่หน้าตาของเราเเต่กลับกลายเป้นผิดที่เราเองไม่ห้ามใจตัวเอง ไม่เครพในตัวเอง ไม่เครพความร็สึกตัวเอง เช้าวันต่อมาเราก็ได้กลับมาที่บ้าน จากเป้นคนเฮฮาปาตี้ พ่อกับเเม่จะรุ้สึกว่าเราสนุกตลอดเวลา เก็บตัวเองเงียบอยุ่เเต่ในห้องนอนไม่พูดจากับใครเลย ในระยะเวลาสองอาทิดจิตใจของเรานั้นย้ำเเย่มาก จนเเม่เราเอ๋ยปากถามว่าเป้นอารายรึป่าวมีอะไรไม่สบายใจไหม คำถามของเเม่เราได้เจาะตรงเข้าไปในขั้วหัวใจเราอย่างที่ว่าน้ำตาไหลมาเป้นสาย ผมเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เเม่ฟังว่าเกิดอารายขึ้นกับความร็สึกเรา
เมื่อเหตุการร้ายๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเราได้ผ่านพ้นไป สติของผมก็กลับมาเเละคิดว่าถ้าเราไม่รักตัวเอง ไม่เครพความร็สึกตัวเอง ใครละจะมารักเรา เครพเรา ผมเลยตัดสินใจว่ากูจะต้องหล่อให้ได้ ผมเริ่มรักษาสิวเเบบจิงจัง เเละดูเเลผิวอย่างเอาจิง ผ่านไป 2เดือน สิวที่เคยระบมเต็มใบหน้าได้หายออกจากหน้าเราไปหมด ผิวที่กร้านดุจสังกะสีเริ่มจะนุ่มขึ้น เเต่ก็บอกเลยว่าระหว่างที่ดูเเลตัวเองนั้นก้ท่องไว้ว่า วันนึงเราจะมีคุณค่าให้ได้
ตอนนี้ผมคิดว่าตัวเองเริ่มที่จะมีผิวพันที่ดีขึ้นเเล้ว จึงตัดสินใจ เค้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนเเปลงตัวเองเเบบเต็ม ร้อย เริ่มจากจมูก คาง เเละร้อยไหม ความดูดีกูเริ่มจะคลืบคลานเข้ามาอยุ่ในตัวของผมเเล้ว ผมเลยตัดสินใจอีกครั้งในการนัดเจอเค้าคนนั้น เเต่ครั้งนี้เราทำไปเพราะความเเค้นของผมเอง ผมนัดเค้ากลางวันเพื่อจะกินอะไรกัน ระหว่างที่เดินทางไปหาเค้าคิดเเค่อย่างเดียวว่า จะต้องเสียดายที่ไม่เลือกกู
เเล้วยังไงทุกคนคงคิดว่าผมชนะใช่ไหม จิงๆ เเล้ว ผิดต่างหาก ผมไปเจอเค้าคนนี้สิ่งเเรกที่เค้าทักผมมาคือ....ไม่ทำอะไรมาหล่อวะ.....จากความเเค้นตอนนั้นกลายเป้นใจสั่น เเละ มีความหวังขึ้นมา ผ่านช่วงเวลาที่เรานัดเจอเค้าไป เราก็ขับรถกลับบ้านระหว่างทางที่ขับรถกลับนั้น มีสายโทรเข้ามาตลอดเส้นทางในการกลับบ้านเป้นระยะๆ ซึ้งเบอนั้นคือ เบอคนที่เคยทำให้เราเสียใจมาในอดีต ผมเองขับรถไปนึกในใจว่าสุดท้ายกูก็ชนะ!!!!
เเต่เรื่องที่เรามานั้นมันคือเเค่ส่วนหนึ่งของการเริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมดเท่านั้น อ่ะครับเพราะ เรื่องราวต่อจากนี้สิทำให้เราร็ว่าสุดท้ายมันก็ไม่ต่างจากความรู้สึกตอนเเรกมากสักเท่าไหร่เลย คือเรากลับมาออนโปรเเกรมเเชทนี่อีก เเละ ยังเจอเค้าวนเวียนเค้ามาในโลกออนไลน์ที่เราอยุ่ อย่างสม่ำเสมอ เค้าเริ่มมีทีท่าว่าจะสนใจในตัวเรา เเละ หันมามองเรา ผมเลยตัดสินใจคุยกับเค้าต่อเเต่ในความรุ้สึกของการเอาชนะก็เเค่นั้น ผ่านมา ความสัมพัน เราสองคนเริ่มจะลงลอยเดิมเริ่มคุยเริ่มสนิทเริ่ม หึงหวง บอกก่อนว่าหึงหวงในครั้งนี้เค้าเป็น คนหึงหวงเราเราไม่ได้หึงหวงเค้าเเละสิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็ได้เกิดขึ้นกับความรุ้สึกผมครับผมเริ่มจะรักเค้าอีกเเล้วผมเลยอยากถามว่า ต่อให้ผมเป็นคนไม่หล่อ ผมก็เสียใจ ต่อให้ผมหล่อ ผมก็เสียใจที่ตัดใจจากคนที่ทำร้ายความรุ้สึกเราไม่ได้ ดังนั้นต่อให้ เรามีคุณค่า หรือไม่มีคุนค่า เราก็เสียใจ เเล้วเราทำทั้งหมดเพื่อใคร ทำไปทำไม..........เพราะรุ้ทั้งรุ้ว่าเค้ารักในสิ่งที่เราทำมา ไม่ใช่เพราะ สิ่งที่เรามี...เเต่ก็เอาว่ะ อย่างน้อยก็เป็นกำลังใจให้คนที่ไม่ได้ดีพร้อมเเบบผม ผมคิดว่าเครพตัวเอง เครพความร็สึกตัวเองก่อน เเล้วค่อยเครพคนอื่นครับ.......ยังไงบอกหน่อยนะ ผมควรรักเค้า ต่อ หรือเเค่ พอเเค่นี้.....
กำลังใจคนที่มีรักในโลกออนไลน์ (เจอมากับตัวเอง)
เข้าเรื่องเลยก็เเล้วกัน ผม เป็นคนที่ติดอินเตอร์เน็ตมาก ถึงมากที่สุด จนกระทั้งมีอยุ่ครั้งนึงได้รุ้จักกับโปรเเกรมเเชทชนิดนึง โปรเเกรมตัวนี้เราสามรถเห็นฝั่งตรงข้ามเเละสามารถพิมเเชทกันได้ระหว่างที่คุย เรียกว่าดีเลยทีเดียว ผมเล่นมาสัก 1-2 ปีก็เริ่มที่จะมีเพื่อน มีคนมาจีบ เเต่ในใจเราเองไม่ค่อยเชื่อเรื่องความรักในเพศที่สามสักเท่าไหร่ ที่สำคัญไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำเกี่ยวกับความรักในโลกออนไลน์ เพราะ ถ้าวันนี้เค้ามาจีบเราวันข้างหน้าเค้าก็ต้องจีบคนอื่น เราก็เล่นโปรเเกรมนี่ไปเรื่อย จนกระทั้งมีคน คนนึงเข้ามาในชีวิตเรา ผู้ชายคนนี้เค้าเข้ามาในสถานะเพื่อนเริ่มเเรกเราก็คุยกับเค้าเเบบไม่ได้คิดอาราย เเล้วก็เตือนสติตัวเองอยุ่ตลอดเวลาว่า อย่าไปรักคนใน โลกออนไลน์มันไม่มีอยุ่จิง เเต่ในขณะที่เราคอยที่จะย้ำเเละบอกตัวเองอยู่ ความสำพันธุ์ ของเราก็ได้เดินไปอย่างช้าๆ อย่างที่เรียกว่าเริ่มใจอ่อนเลยเเหละ เริ่มมีการคุยไล คุยมือถือ จากวันละ 1-2 ชั่วโมงกลายเป้น วันละ 8-9 ชั่วโมง เป็นระยะเวลาคราวๆเเล้วน่าจะ 3 เดือน บอกก่อนว่าเวลาเราเปิดกล้องในการคุย เราจะอาศัยกล้องเทพ บางคนสงัสยว่ากล้องเทพคืออะไร กล้องเทพคือกล้องอินฟาเรดที่สามรถเปลี่ยนจากคนหน้าตาเเย่ๆให้ดูดีขึ้นได้มาก เเต่ความจิงนั้นตัวผมเอง มีรูปร่างเเบบนี้อยากให้นึกภาพตาม สูง 181 หนัก 63 ผิวคล้ำ หน้าเป็นสิวเกลอะ กลังมาก จัดว่าดูไม่ดีเลยทีเดียว กลับมาเข้าเรื่องราวต่อ ผมก็อาศัยกล้องเทพมาโดยตลอดในการคุยกับคน คนนี้ เเละมีอยุ่ช่วงนึงเราตัดสินใจว่า เอาวะ ลองนัดเจอกับเค้าสักครั้งวัดดวงกันไปเลย เรานัดเจอกันที่ร้านอาหารเเห่งหนึ่ง ในเวลา 21.00 สาเหตุที่นัดเจอเวลานี้เพราะ คิดในใจว่าถ้ากลางคืนความมืดอาจจะทำให้ผีป็นคนได้
เมื่อถึงเวลานัด เราก็ได้เจอเค้าคนนั้น บอกเลยว่าจากที่รุ้สึกดีในการคุยเเบบไม่เห้นหน้า กลับกลายเป้นว่า เรารัก เค้าเเบบหัวปักหัวปลำเลยทีเดียวเเต่ในใจก็ยังคงลุ้นว่าเค้าคงไม่ชอบเราหรอก เเละสิ่งที่คิดนั้น ก็เป็นไปตามอย่างที่เราคิดเอาไว้จิงๆว่าเค้าคงไม่ชอบคนหน้าตาไม่ดีอย่างเราหรอก เเล้วจะเอาไงต่อละบางคนอาจจะสงสัย ร้องไห้หรอ เสียใจหรอ พยามทำให้เค้าคุยกับเราต่อหรอ คำตอบเราตอนนั้นคือไม่ เเต่กลับคิดว่าสิ่งที่ผิดไม่ใช่หน้าตาของเราเเต่กลับกลายเป้นผิดที่เราเองไม่ห้ามใจตัวเอง ไม่เครพในตัวเอง ไม่เครพความร็สึกตัวเอง เช้าวันต่อมาเราก็ได้กลับมาที่บ้าน จากเป้นคนเฮฮาปาตี้ พ่อกับเเม่จะรุ้สึกว่าเราสนุกตลอดเวลา เก็บตัวเองเงียบอยุ่เเต่ในห้องนอนไม่พูดจากับใครเลย ในระยะเวลาสองอาทิดจิตใจของเรานั้นย้ำเเย่มาก จนเเม่เราเอ๋ยปากถามว่าเป้นอารายรึป่าวมีอะไรไม่สบายใจไหม คำถามของเเม่เราได้เจาะตรงเข้าไปในขั้วหัวใจเราอย่างที่ว่าน้ำตาไหลมาเป้นสาย ผมเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เเม่ฟังว่าเกิดอารายขึ้นกับความร็สึกเรา
เมื่อเหตุการร้ายๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเราได้ผ่านพ้นไป สติของผมก็กลับมาเเละคิดว่าถ้าเราไม่รักตัวเอง ไม่เครพความร็สึกตัวเอง ใครละจะมารักเรา เครพเรา ผมเลยตัดสินใจว่ากูจะต้องหล่อให้ได้ ผมเริ่มรักษาสิวเเบบจิงจัง เเละดูเเลผิวอย่างเอาจิง ผ่านไป 2เดือน สิวที่เคยระบมเต็มใบหน้าได้หายออกจากหน้าเราไปหมด ผิวที่กร้านดุจสังกะสีเริ่มจะนุ่มขึ้น เเต่ก็บอกเลยว่าระหว่างที่ดูเเลตัวเองนั้นก้ท่องไว้ว่า วันนึงเราจะมีคุณค่าให้ได้
ตอนนี้ผมคิดว่าตัวเองเริ่มที่จะมีผิวพันที่ดีขึ้นเเล้ว จึงตัดสินใจ เค้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนเเปลงตัวเองเเบบเต็ม ร้อย เริ่มจากจมูก คาง เเละร้อยไหม ความดูดีกูเริ่มจะคลืบคลานเข้ามาอยุ่ในตัวของผมเเล้ว ผมเลยตัดสินใจอีกครั้งในการนัดเจอเค้าคนนั้น เเต่ครั้งนี้เราทำไปเพราะความเเค้นของผมเอง ผมนัดเค้ากลางวันเพื่อจะกินอะไรกัน ระหว่างที่เดินทางไปหาเค้าคิดเเค่อย่างเดียวว่า จะต้องเสียดายที่ไม่เลือกกู
เเล้วยังไงทุกคนคงคิดว่าผมชนะใช่ไหม จิงๆ เเล้ว ผิดต่างหาก ผมไปเจอเค้าคนนี้สิ่งเเรกที่เค้าทักผมมาคือ....ไม่ทำอะไรมาหล่อวะ.....จากความเเค้นตอนนั้นกลายเป้นใจสั่น เเละ มีความหวังขึ้นมา ผ่านช่วงเวลาที่เรานัดเจอเค้าไป เราก็ขับรถกลับบ้านระหว่างทางที่ขับรถกลับนั้น มีสายโทรเข้ามาตลอดเส้นทางในการกลับบ้านเป้นระยะๆ ซึ้งเบอนั้นคือ เบอคนที่เคยทำให้เราเสียใจมาในอดีต ผมเองขับรถไปนึกในใจว่าสุดท้ายกูก็ชนะ!!!!
เเต่เรื่องที่เรามานั้นมันคือเเค่ส่วนหนึ่งของการเริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมดเท่านั้น อ่ะครับเพราะ เรื่องราวต่อจากนี้สิทำให้เราร็ว่าสุดท้ายมันก็ไม่ต่างจากความรู้สึกตอนเเรกมากสักเท่าไหร่เลย คือเรากลับมาออนโปรเเกรมเเชทนี่อีก เเละ ยังเจอเค้าวนเวียนเค้ามาในโลกออนไลน์ที่เราอยุ่ อย่างสม่ำเสมอ เค้าเริ่มมีทีท่าว่าจะสนใจในตัวเรา เเละ หันมามองเรา ผมเลยตัดสินใจคุยกับเค้าต่อเเต่ในความรุ้สึกของการเอาชนะก็เเค่นั้น ผ่านมา ความสัมพัน เราสองคนเริ่มจะลงลอยเดิมเริ่มคุยเริ่มสนิทเริ่ม หึงหวง บอกก่อนว่าหึงหวงในครั้งนี้เค้าเป็น คนหึงหวงเราเราไม่ได้หึงหวงเค้าเเละสิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็ได้เกิดขึ้นกับความรุ้สึกผมครับผมเริ่มจะรักเค้าอีกเเล้วผมเลยอยากถามว่า ต่อให้ผมเป็นคนไม่หล่อ ผมก็เสียใจ ต่อให้ผมหล่อ ผมก็เสียใจที่ตัดใจจากคนที่ทำร้ายความรุ้สึกเราไม่ได้ ดังนั้นต่อให้ เรามีคุณค่า หรือไม่มีคุนค่า เราก็เสียใจ เเล้วเราทำทั้งหมดเพื่อใคร ทำไปทำไม..........เพราะรุ้ทั้งรุ้ว่าเค้ารักในสิ่งที่เราทำมา ไม่ใช่เพราะ สิ่งที่เรามี...เเต่ก็เอาว่ะ อย่างน้อยก็เป็นกำลังใจให้คนที่ไม่ได้ดีพร้อมเเบบผม ผมคิดว่าเครพตัวเอง เครพความร็สึกตัวเองก่อน เเล้วค่อยเครพคนอื่นครับ.......ยังไงบอกหน่อยนะ ผมควรรักเค้า ต่อ หรือเเค่ พอเเค่นี้.....