สวัสดีครับ ตอนนี้ผมกำลังถึงจุดที่บอกได้ว่า หัวใจมันช้า เหมือนไม่รับรู้อะไรนอกจากความเจ็บ
มันเป็นเรื่องที่ผมไม่เคยเตรียมใจไว้ว่าวันหนึ่งจะต้องเกิด ทั้ง ๆ ที่ผมพอจะรู้ว่า โอกาสมันน้อย
ตอนนี้ที่ผมกำลังพิมพ์ แชร์เรื่องราวนี้ให้เพื่อน ๆ ฟังน้ำตามันก็ยังไหล ความรู้สึกมันสุด ๆ แล้ว
- เรื่องก็คือ ผมเคยเรียนที่โรงเรียนประถม ในจังหวัดชลบุรี ผมมีพี่สาวอยู่ 1 คนครับ ผมเป็นน้องชาย
และมีเพื่อนพี่สาวผม อยู่คนนึง เขาเป็นคนที่ผมเจอแล้ว รู้สึกทำตัวไม่ถูก ไม่กล้าจะคุยด้วย ทั้งที่ตอนนั้น
อยู่แค่ ป.3-ป.4 เอง แต่ทำไมความรู้สึกแบบนี้ถึงเกิดขึ้นมา เขาน่ารัก พูดจาสนุก แต่เจอต่อหน้าที่ไร
ผมนี่ตัวเกร็ง เป็นก้อนหินเลย ผมรู้สึกชอบมาก แต่ไม่กล้าบอกเขา ได้แต่มอง แล้วเป็นเพราะว่า เพื่อน
ผมมันชอบอยู่เลยหลีกทาง ผมเป็นคนแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากตัวเอง มันก็เป็นแบบนี้เรื่อยมา จนวันนึง
เขาก็เรียน ป.6 ตามระเบียบครับ ไม่มีโอกาสได้เจอแล้ว ตอนนั้นเด็กจะทำยังไงว่ะ โทรศัพท์ก็ไม่มี
ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่ชื่อของเขา ก็ยังสำคัญ ยังคาอยู่ในหัวสมอง จนขึ้นมัธยม
ช่วงนั้นตอนที่หัดเล่น facebook ก็อยากเจอคนที่เราอยากเจอ แล้วชื่อแรก ๆ เลย แน่นอนสิครับว่า
ต้องเป็นชื่อเขาอยู่แล้ว คนที่ผมอยากรู้ว่า ตอนนี้เป็นไง โตมาจะน่ารักมั้ย สบายดีหรือเปล่า แต่ก็ไม่เคยเจอ
ถามจากพี่สาวก็แล้ว ของพิมพ์ชื่อ ก็แล้ว จนมีวันนึง ตอนที่ผมเรียนจบมัธยมปลายแล้ว ก็ได้กลับมาอยู่ที่
ชลบุรี แล้วก็อยู่ทำงานไปสักพัก ถามพี่สาวก็บ่อย ว่ามี facebook มี line เขามั้ย ก็ยังไม่เจอ
จนวันนึง เขามีไลน์กลุ่มของเพื่อนพี่สาวผม เป็นพวกเพื่อนๆ เก่า ผมก็เลยถามเลยว่าเจอเขายัง พี่สาว
ผมบอกว่าเจอแล้วอยากคุยไหม ผมนี่แทบบ้า ว่าวันนี้มันถึงแล้วหรอว่ะ 555 !!
จากนั้น พอได้เห็นรูปเขาในไลน์ ก็รู้สึกว่า ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยนี่หว่า แล้วทำไมใจผมสั่นว่ะ
จากนั้นก็คุย line กัน ทุกวัน เริ่มบ่อย จนวันนึงเขาจะมา ชลบุรี เป็นครั้งแรกในรอบ 10 ปี ที่จะได้เจอ
ดีใจสิครับ นั่งรถไปยิ่งไกล้ถึงร้าน ใจก็ยิ่งเต้น พอลงรถไปกลืนน้ำลาย ดังเอื้อก !! จะเจอแล้วเว้ย ทำตัวยังไงดีว่ะ
พอเจอหน้านั้นแหระ ระทวยไปไม่เป็นความรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็ก ทำไรไม่ถูกเลย ทำไมพูดจาเหมือนเดิมเลยว่ะ
สายตาแบบนั้น นี่ผมหลงรัก เขาอีกรอบนึงหรอ ? เราก็คุยกันเรื่องนู้นเรื่องนี้
แบบที่ผมเขิน ๆ อาย ๆ แล้วก็กลับบ้าน ก็คุยไลน์ กันต่อสานต่อความสัมพันธ์ ด้วยการเลี้ยงค่าหมูกระทะไป 555
ยิ่งทำให้ผมมีความสุขมากจนเกินฝัน จากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อย ๆ ทั้งที่เขามีแฟนแล้ว แล้วผมก็รู้อยู่
แต่เราก็ยังคุยกัน แล้วคำถามที่เรา คุยกัน บ่อยครั้งก็คือ ต่อไปจะเป็นยังไงหรอ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อไปจะเป็นยังไง
แค่ตอนนี้มันมีความสุข ผมก็ดีใจแล้ว ผมมีความสุขจนลืมไปเลยว่า ถ้าหากวันนึงเราต้องเลิกกัน จะทำยังไง ถ้าแฟนเขารู้
จะทำยังไง เรื่องแบบนี้ ไม่รู้เลย รู้ตัวอีกทีเราก็กันแล้ว ไปเที่ยว มาหากันบ่อยขึ้น คุยโทรศัพท์ กันทุกวัน เขาก็มาหาผมบ่อยขึ้น
จนผมคิดว่ามันเกินความสุขของผมที่คิดไว้ไปแล้ว จนความสัมพันธ์ มันมากขึ้น จนวันนึง เรามีอะไรกันแล้ว ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน
ผมก็ไม่อยากจะนึกถึงใครเลย พอเรามีอะไรกันไปแล้ว มันก็ทำให้ผมรักเขามากขึ้น มีบางครั้งที่เขาต้องอยู่กับแฟน คุยกับแฟน
แล้วผมก็รับรู้ มันก็ทำให้ผมเจ็บ จนคิดว่าจะไป แต่ลองกี่ครั้งก็ทำไม่ได้สักที เขาก็บอกว่า เขาก็ไม่อยากเสียผมไปเหมือนกัน
แต่เขาก็เสียแฟนไปไม่ได้เหมือนกัน มันทำให้ผมยิ่งคิดอะไรไม่ออก รู้แค่ว่ารัก อยากจะอยุ่ด้วย ถ้ามันมีโอกาส ที่ผมสามารถ
พูดกับใคร ๆ ได้เต็มปาก ว่าเขาเป็นแฟนผม แต่แฟนเขาล่ะ ถ้าเขาไม่เลิกกับแฟน จะให้ผมทำยังไง แล้วถ้าแฟนเขารู้เรื่องของเรา
จะเป็นยังไง เขาจะเสียใจมั้ย ? ผมอยากจะให้เรื่องนี้มันดีที่สุดแต่ไม่รู้เลย จะมีทางไหน ที่ดีที่สุด จะถอยหลังก็ไม่ได้แล้ว ถ้าเดินก็ไปเส้นทาง
มันก็ ครึ่งๆ กลางๆ เหมือนผมมีทั้งความสุขและทุกข์ จนช่วงหลังนี้ แฟนเขามาหาเขา บ่อยขึ้น เวลาคุยกับผมก็น้อยลง ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน
ผมถามเขาว่า อยากไปไหม อยากอยู่กับแฟนมั้ย เขาก็ไม่บอกเต็มปาก วันนั้น เป็นกอดสุดท้ายที่เขากอดผม ความรู้สึกที่กอดมันไม่เหมือนทุกครั้ง ที่ผ่านมา ผมรู้สึกใจสั่น เริ่มชา เหมือนจะร็ว่า ถึงเวลาแล้วสิน้ะ เขาก็บอกกับผม ว่า แฟนเขาจะมาขอหมั้น จะมาคุยเรื่องหมั้นกับพ่อแม่ที่บ้าน
น้ำตาผมร่วงตรงนั้นเลยครับ ใจสลาย ผมคิดอะไรไม่ออกเลยครับ ผมควรทำยังไงดี ? บอกผมหน่อยนะครับ เพื่อน ๆ ...
กลับไม่ได้ ไปไม่ถึง...
มันเป็นเรื่องที่ผมไม่เคยเตรียมใจไว้ว่าวันหนึ่งจะต้องเกิด ทั้ง ๆ ที่ผมพอจะรู้ว่า โอกาสมันน้อย
ตอนนี้ที่ผมกำลังพิมพ์ แชร์เรื่องราวนี้ให้เพื่อน ๆ ฟังน้ำตามันก็ยังไหล ความรู้สึกมันสุด ๆ แล้ว
- เรื่องก็คือ ผมเคยเรียนที่โรงเรียนประถม ในจังหวัดชลบุรี ผมมีพี่สาวอยู่ 1 คนครับ ผมเป็นน้องชาย
และมีเพื่อนพี่สาวผม อยู่คนนึง เขาเป็นคนที่ผมเจอแล้ว รู้สึกทำตัวไม่ถูก ไม่กล้าจะคุยด้วย ทั้งที่ตอนนั้น
อยู่แค่ ป.3-ป.4 เอง แต่ทำไมความรู้สึกแบบนี้ถึงเกิดขึ้นมา เขาน่ารัก พูดจาสนุก แต่เจอต่อหน้าที่ไร
ผมนี่ตัวเกร็ง เป็นก้อนหินเลย ผมรู้สึกชอบมาก แต่ไม่กล้าบอกเขา ได้แต่มอง แล้วเป็นเพราะว่า เพื่อน
ผมมันชอบอยู่เลยหลีกทาง ผมเป็นคนแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากตัวเอง มันก็เป็นแบบนี้เรื่อยมา จนวันนึง
เขาก็เรียน ป.6 ตามระเบียบครับ ไม่มีโอกาสได้เจอแล้ว ตอนนั้นเด็กจะทำยังไงว่ะ โทรศัพท์ก็ไม่มี
ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่ชื่อของเขา ก็ยังสำคัญ ยังคาอยู่ในหัวสมอง จนขึ้นมัธยม
ช่วงนั้นตอนที่หัดเล่น facebook ก็อยากเจอคนที่เราอยากเจอ แล้วชื่อแรก ๆ เลย แน่นอนสิครับว่า
ต้องเป็นชื่อเขาอยู่แล้ว คนที่ผมอยากรู้ว่า ตอนนี้เป็นไง โตมาจะน่ารักมั้ย สบายดีหรือเปล่า แต่ก็ไม่เคยเจอ
ถามจากพี่สาวก็แล้ว ของพิมพ์ชื่อ ก็แล้ว จนมีวันนึง ตอนที่ผมเรียนจบมัธยมปลายแล้ว ก็ได้กลับมาอยู่ที่
ชลบุรี แล้วก็อยู่ทำงานไปสักพัก ถามพี่สาวก็บ่อย ว่ามี facebook มี line เขามั้ย ก็ยังไม่เจอ
จนวันนึง เขามีไลน์กลุ่มของเพื่อนพี่สาวผม เป็นพวกเพื่อนๆ เก่า ผมก็เลยถามเลยว่าเจอเขายัง พี่สาว
ผมบอกว่าเจอแล้วอยากคุยไหม ผมนี่แทบบ้า ว่าวันนี้มันถึงแล้วหรอว่ะ 555 !!
จากนั้น พอได้เห็นรูปเขาในไลน์ ก็รู้สึกว่า ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยนี่หว่า แล้วทำไมใจผมสั่นว่ะ
จากนั้นก็คุย line กัน ทุกวัน เริ่มบ่อย จนวันนึงเขาจะมา ชลบุรี เป็นครั้งแรกในรอบ 10 ปี ที่จะได้เจอ
ดีใจสิครับ นั่งรถไปยิ่งไกล้ถึงร้าน ใจก็ยิ่งเต้น พอลงรถไปกลืนน้ำลาย ดังเอื้อก !! จะเจอแล้วเว้ย ทำตัวยังไงดีว่ะ
พอเจอหน้านั้นแหระ ระทวยไปไม่เป็นความรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็ก ทำไรไม่ถูกเลย ทำไมพูดจาเหมือนเดิมเลยว่ะ
สายตาแบบนั้น นี่ผมหลงรัก เขาอีกรอบนึงหรอ ? เราก็คุยกันเรื่องนู้นเรื่องนี้
แบบที่ผมเขิน ๆ อาย ๆ แล้วก็กลับบ้าน ก็คุยไลน์ กันต่อสานต่อความสัมพันธ์ ด้วยการเลี้ยงค่าหมูกระทะไป 555
ยิ่งทำให้ผมมีความสุขมากจนเกินฝัน จากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อย ๆ ทั้งที่เขามีแฟนแล้ว แล้วผมก็รู้อยู่
แต่เราก็ยังคุยกัน แล้วคำถามที่เรา คุยกัน บ่อยครั้งก็คือ ต่อไปจะเป็นยังไงหรอ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อไปจะเป็นยังไง
แค่ตอนนี้มันมีความสุข ผมก็ดีใจแล้ว ผมมีความสุขจนลืมไปเลยว่า ถ้าหากวันนึงเราต้องเลิกกัน จะทำยังไง ถ้าแฟนเขารู้
จะทำยังไง เรื่องแบบนี้ ไม่รู้เลย รู้ตัวอีกทีเราก็กันแล้ว ไปเที่ยว มาหากันบ่อยขึ้น คุยโทรศัพท์ กันทุกวัน เขาก็มาหาผมบ่อยขึ้น
จนผมคิดว่ามันเกินความสุขของผมที่คิดไว้ไปแล้ว จนความสัมพันธ์ มันมากขึ้น จนวันนึง เรามีอะไรกันแล้ว ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน
ผมก็ไม่อยากจะนึกถึงใครเลย พอเรามีอะไรกันไปแล้ว มันก็ทำให้ผมรักเขามากขึ้น มีบางครั้งที่เขาต้องอยู่กับแฟน คุยกับแฟน
แล้วผมก็รับรู้ มันก็ทำให้ผมเจ็บ จนคิดว่าจะไป แต่ลองกี่ครั้งก็ทำไม่ได้สักที เขาก็บอกว่า เขาก็ไม่อยากเสียผมไปเหมือนกัน
แต่เขาก็เสียแฟนไปไม่ได้เหมือนกัน มันทำให้ผมยิ่งคิดอะไรไม่ออก รู้แค่ว่ารัก อยากจะอยุ่ด้วย ถ้ามันมีโอกาส ที่ผมสามารถ
พูดกับใคร ๆ ได้เต็มปาก ว่าเขาเป็นแฟนผม แต่แฟนเขาล่ะ ถ้าเขาไม่เลิกกับแฟน จะให้ผมทำยังไง แล้วถ้าแฟนเขารู้เรื่องของเรา
จะเป็นยังไง เขาจะเสียใจมั้ย ? ผมอยากจะให้เรื่องนี้มันดีที่สุดแต่ไม่รู้เลย จะมีทางไหน ที่ดีที่สุด จะถอยหลังก็ไม่ได้แล้ว ถ้าเดินก็ไปเส้นทาง
มันก็ ครึ่งๆ กลางๆ เหมือนผมมีทั้งความสุขและทุกข์ จนช่วงหลังนี้ แฟนเขามาหาเขา บ่อยขึ้น เวลาคุยกับผมก็น้อยลง ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน
ผมถามเขาว่า อยากไปไหม อยากอยู่กับแฟนมั้ย เขาก็ไม่บอกเต็มปาก วันนั้น เป็นกอดสุดท้ายที่เขากอดผม ความรู้สึกที่กอดมันไม่เหมือนทุกครั้ง ที่ผ่านมา ผมรู้สึกใจสั่น เริ่มชา เหมือนจะร็ว่า ถึงเวลาแล้วสิน้ะ เขาก็บอกกับผม ว่า แฟนเขาจะมาขอหมั้น จะมาคุยเรื่องหมั้นกับพ่อแม่ที่บ้าน
น้ำตาผมร่วงตรงนั้นเลยครับ ใจสลาย ผมคิดอะไรไม่ออกเลยครับ ผมควรทำยังไงดี ? บอกผมหน่อยนะครับ เพื่อน ๆ ...