สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้ที่ผมอยากจะมาแชร์เรื่องราวความรักของผม เรื่องมีอยู่ว่าผมกับเธอ(แฟนเก่า)เราเลิกกันด้วยเหตุผลที่งี่เง่าจากตัวผมเอง ตอนนั้นผมเป็นคนปล่อยมือจากเธอไปเองเพราะคิดว่าผมดูแลเธอได้ไม่ดีพอแล้วอีกอย่างคงไม่ได้รักใครจริงๆ ประกอบกับตอนนั้นมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิตเธอด้วยผมเลยตัดสินใจปล่อยเธอไป พอเลิกกันผมก็ใช้ชีวิตคนเดียวไม่ติดต่อไม่โทรหาเธอแต่ก็ยอมรับว่าเหงารู้สึกว่าอะไรบางอย่างหายไป ตลอดระยะเวลาเกือบ 2 เดือนที่เลิกติดต่อกันผมมาคิดได้ว่าผมยังรักเธอมาก แล้วผมก็พยายามติดต่อเธอเพื่ออยากจะขอคืนดีแต่เหมือนโอกาสของผมมันเหลือน้อยเหลือเกินเหมือนเธอไม่ได้ที่จะเปิดใจให้ผมอีกแล้วมันคงเป็นเพราะผมรู้ตัวช้าไปปล่อยเวลาให้มันผ่านมานานขนาดนี้อีกอย่างเธอก็เปิดใจรับใครคนนั้นเข้ามาแล้ว พอผมรู้แบบนี้ผมก็พยายามตัดใจแล้วมันก็พอดีกับช่วงนั้นผมกำลังจะสอบเข้ามหาลัยพอดีมันเลยทำให้ผมได้โฟกัสกับเรื่องการเรียนแทน
หลังจากนั้นตอนนั้นเฟซบุ๊กกำลังฮิตกันผมก็แอบเข้าไปดูเฟสเธอบ่อยๆบางทีก็อยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง มีใครอยู่กับเธอหรือเปล่า แต่พอได้เข้ามหาลัยแล้วผมก็ใช้ชีวิตทั่วๆไป แต่แล้ววันหนึ่งตอนปี 2 ผมก็เข้าไปดูเฟซบุ๊กเธอก็เหมือนว่าเธอกำลังทะเลาะกับแฟนเธอ วันนั้นผมตัดสินใจที่จะลองโทรหาเธอดูในใจก็คิดว่าเธอจะเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วหรือเปล่าปรากฏว่าเธอใช้เบอร์เดิมอยู่ผมก็โทรไปถามนู่นนี่แล้วตอนนั้นผมก็อยากเจอเธอ ผมก็เลยพูดกับเธอว่าเรามาเจอกันได้ไหมเธอก็ตอบตกลง ตอนเจอกันผมกลับรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมาก เธอเป็นคนใจแข็งมาก ยิ่งมาเจอกันเดิมทีกำแพงในใจเธอก็สูงอยู่แล้วนี่ยิ่งสูงเข้าไปอีก แล้วเหมือนเธอจะยังรู้ว่าผมยังรู้สึกอะไรกับเธออยู่เธอเลยพูดดักคอผมไว้เกี่ยวกับเรื่องแฟนเธอ จากนั้นก็คุยกันนิดหน่อยไม่กี่ประโยคเหมือนแฟนเธอจะโทรมาแล้วเธอก็บอกว่าจะต้องไปแล้ว แล้วเธอก็ขอจับมือผมซึ่งตอนนั้นผมตกใจ ดีใจจนมือผมแบบชุ่มไปหมดจากนั้นผมก็เดินจับมือเธอไปส่งที่รถ ใจผมตอนนั้นอยากพูดว่าอยู่ต่ออีกนิดได้ไหมผมอยากดึงเธอมากอดมากแต่แล้วก็ไม่ได้ทำ ผมคิดเสมอผู้หญิงคนนี้มีค่ามาก มากขนาดที่ต่อให้ผมจะต้องเจ็บขนาดไหนผู้หญิงคนนี้ต้องไม่เป็นอะไร สุดท้ายเธอบอกผมว่าเจอกันอย่าลืมทักกันแล้วโทรมาหาเธอได้ คืนนั้นผมดีใจมากมันบอกไม่ถูก แล้วหลังจากนั้นผมก็เคยลองโทรหาเธออยู่ประมาณ2-3ครั้งแต่เธอไม่ยอมรับสายติดต่อทุกทางที่ผมจะทำได้ ผมงงไปหมดว่าผมทำอะไรผิดหรือเปล่าผมพลาดอีกแล้วเหรอในหัวมีแต่คำถาม แต่ก็กลับมานั่งคิดเธอคงไม่ได้รู้สึกอะไรต่อผมแล้วเธอคงพูดเพราะอยากรักษาน้ำใจ ถ้าในตอนนั้นถ้าเธอแสดงให้ผมรู้สักนิดผมจะสู้ไม่ถอยต่อให้ต้องใช้อะไรแลกกับการที่ผมได้ทุกอย่างคืนผมก็จะหามาให้ได้ ผมกลับมานั่งคิดทบทวนเรื่องต่างๆทางเดียวตอนนั้นที่เหลือคงต้องตัดใจอีกครั้งพยามหาวิธีลืมทำไรต่างๆให้ยุ่งเข้าไว้ ไปเที่ยว ไปเจออะไรใหม่ๆแต่สุดท้ายก็ยังทำไม่ได้อยู่ดีเป็นปีๆ
มาวันหนึ่งอะไรก็รู้ก็ไม่รู้ทำให้ผมคิดว่าลองคุยกับเธออีกครั้งดีไหมเหมือนทุกอย่างของผมมันยังค้างคา มันทำให้เริ่มต้นอะไรไม่ได้ อาจเพราะผมไม่ได้ถามเธอไปตรงๆหรือพอรู้สึกว่าจะประสบความสำเร็จอะไรสักอย่างก็อยากจะกลับมาแก้ไขอะไรที่เคยพลาดไว้แต่ครั้งนี้ผมสัญญากับตัวเองจะเป็นครั้งสุดท้าย ผมเลยทักเธอไปในใจก็กลัวว่าเธอจะตอบไหม พิมพ์เกือบจะทุกอย่างที่ผมรู้สึกบอกเธอว่าผมยังรักเธออยู่ แล้วก็ถามว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมแล้วใช่ไหม แต่ครั้งนี้เธออ่านแล้วเธอก็ตอบซึ่งครั้งก่อนเธออ่านแล้วก็ออฟไลน์ไปเลย เธอพูดทำนองว่าอย่ารู้สึกผิดเลย ขอให้ผมใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข(ผมก็คิดอยู่ผมจะมีความสุขได้ไงในเมื่อเธอคือความสุขของผม) ไม่ต้องเป็นห่วงเธอแล้ว ทุกๆอย่างมันแก้ไขไม่ได้แล้ว ผมกับเธอต่างเป็นบทเรียนซึ่งกันและกัน เธอบอกว่าผมเป็นรักแรกของเธอ เธอบอกตอนนั้นมีความสุขมากเหมือนกัน แต่พอครั้งนี้ผมว่ามันแปลกผมกลับรู้สึกโล่งใจที่ได้พูดทุกอย่างออกไปดีใจที่เธอยอมตอบถึงคำตอบอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่ผมอยากให้เป็น แต่ถึงยังไงสุดท้ายต่อให้ผมเอาทุกย่างที่ผมมีเข้าแลกยังไงผมก็แพ้อยู่ดีแล้วอีกอย่างต่อให้โลกนี้มีแค่ผมกับเธอยังไงเธอก็ไม่เลือกผมอยู่แล้ว สุดท้ายผมต้องยอมรับความจริงให้ได้ ถึงทุกวันนี้ผ่านมาเกือบ7ปีที่เคยรู้จักกัน เธอยังคงเป็นที่สุดของผมถึงจะยังลืมเธอไม่ได้ก็ช่างมันแต่อย่างน้อยผมก็รู้ว่าความสุขของผมส่วนหนึ่งก็คือเรื่องราวดีๆของความทรงจำของเรา แต่ก็อย่าลืมชีวิตคนเราก็ต้องก้าวเดินต่อไปเหมือนที่เธอเคยบอกไว้
ผมแค่อยากบอกเพื่อนๆทุกคนว่าหากคุณรู้สึกรักใครสักคน คุณลองบอกสิ่งที่อยู่ในใจให้คนๆนั้นฟังอย่ากลัวที่จะได้คำตอบที่มันไม่ได้ถูกใจ แต่เชื่อเหอะครับมันจะไม่ค้างคาเหมือนได้ปล่อยทุกอย่างออกไป หรือใครที่กำลังมีปัญหากันคุณลองชั่งใจดูคุณรู้สึกอย่างไรหากยังรักกันอยู่ก็รีบทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้เร็วที่สุด อย่าปล่อยให้ทุกอย่างที่คุณสร้างจนถึงร้อยลดลงเหลือหนึ่งแล้วคุณค่อยสู้ยังไงสุดท้ายคุณก็ต้องแพ้อยู่ดี สุดท้ายอย่าให้คนที่คุณรักเป็นแค่คนในจินตนาการหรือความทรงจำของคุณ เราทุกคนอยากมีคนที่เรารักเดินอยู่ข้างๆแบบในชีวิตจริงๆด้วยกันทั้งนั้น ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้และพื้นที่เล็กๆกระทู้นี้เป็นกระทู้แรกครับ เป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ
ความทรงจำยังอยู่ แต่คนในความทรงจำหายไป
หลังจากนั้นตอนนั้นเฟซบุ๊กกำลังฮิตกันผมก็แอบเข้าไปดูเฟสเธอบ่อยๆบางทีก็อยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง มีใครอยู่กับเธอหรือเปล่า แต่พอได้เข้ามหาลัยแล้วผมก็ใช้ชีวิตทั่วๆไป แต่แล้ววันหนึ่งตอนปี 2 ผมก็เข้าไปดูเฟซบุ๊กเธอก็เหมือนว่าเธอกำลังทะเลาะกับแฟนเธอ วันนั้นผมตัดสินใจที่จะลองโทรหาเธอดูในใจก็คิดว่าเธอจะเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วหรือเปล่าปรากฏว่าเธอใช้เบอร์เดิมอยู่ผมก็โทรไปถามนู่นนี่แล้วตอนนั้นผมก็อยากเจอเธอ ผมก็เลยพูดกับเธอว่าเรามาเจอกันได้ไหมเธอก็ตอบตกลง ตอนเจอกันผมกลับรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมาก เธอเป็นคนใจแข็งมาก ยิ่งมาเจอกันเดิมทีกำแพงในใจเธอก็สูงอยู่แล้วนี่ยิ่งสูงเข้าไปอีก แล้วเหมือนเธอจะยังรู้ว่าผมยังรู้สึกอะไรกับเธออยู่เธอเลยพูดดักคอผมไว้เกี่ยวกับเรื่องแฟนเธอ จากนั้นก็คุยกันนิดหน่อยไม่กี่ประโยคเหมือนแฟนเธอจะโทรมาแล้วเธอก็บอกว่าจะต้องไปแล้ว แล้วเธอก็ขอจับมือผมซึ่งตอนนั้นผมตกใจ ดีใจจนมือผมแบบชุ่มไปหมดจากนั้นผมก็เดินจับมือเธอไปส่งที่รถ ใจผมตอนนั้นอยากพูดว่าอยู่ต่ออีกนิดได้ไหมผมอยากดึงเธอมากอดมากแต่แล้วก็ไม่ได้ทำ ผมคิดเสมอผู้หญิงคนนี้มีค่ามาก มากขนาดที่ต่อให้ผมจะต้องเจ็บขนาดไหนผู้หญิงคนนี้ต้องไม่เป็นอะไร สุดท้ายเธอบอกผมว่าเจอกันอย่าลืมทักกันแล้วโทรมาหาเธอได้ คืนนั้นผมดีใจมากมันบอกไม่ถูก แล้วหลังจากนั้นผมก็เคยลองโทรหาเธออยู่ประมาณ2-3ครั้งแต่เธอไม่ยอมรับสายติดต่อทุกทางที่ผมจะทำได้ ผมงงไปหมดว่าผมทำอะไรผิดหรือเปล่าผมพลาดอีกแล้วเหรอในหัวมีแต่คำถาม แต่ก็กลับมานั่งคิดเธอคงไม่ได้รู้สึกอะไรต่อผมแล้วเธอคงพูดเพราะอยากรักษาน้ำใจ ถ้าในตอนนั้นถ้าเธอแสดงให้ผมรู้สักนิดผมจะสู้ไม่ถอยต่อให้ต้องใช้อะไรแลกกับการที่ผมได้ทุกอย่างคืนผมก็จะหามาให้ได้ ผมกลับมานั่งคิดทบทวนเรื่องต่างๆทางเดียวตอนนั้นที่เหลือคงต้องตัดใจอีกครั้งพยามหาวิธีลืมทำไรต่างๆให้ยุ่งเข้าไว้ ไปเที่ยว ไปเจออะไรใหม่ๆแต่สุดท้ายก็ยังทำไม่ได้อยู่ดีเป็นปีๆ
มาวันหนึ่งอะไรก็รู้ก็ไม่รู้ทำให้ผมคิดว่าลองคุยกับเธออีกครั้งดีไหมเหมือนทุกอย่างของผมมันยังค้างคา มันทำให้เริ่มต้นอะไรไม่ได้ อาจเพราะผมไม่ได้ถามเธอไปตรงๆหรือพอรู้สึกว่าจะประสบความสำเร็จอะไรสักอย่างก็อยากจะกลับมาแก้ไขอะไรที่เคยพลาดไว้แต่ครั้งนี้ผมสัญญากับตัวเองจะเป็นครั้งสุดท้าย ผมเลยทักเธอไปในใจก็กลัวว่าเธอจะตอบไหม พิมพ์เกือบจะทุกอย่างที่ผมรู้สึกบอกเธอว่าผมยังรักเธออยู่ แล้วก็ถามว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมแล้วใช่ไหม แต่ครั้งนี้เธออ่านแล้วเธอก็ตอบซึ่งครั้งก่อนเธออ่านแล้วก็ออฟไลน์ไปเลย เธอพูดทำนองว่าอย่ารู้สึกผิดเลย ขอให้ผมใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข(ผมก็คิดอยู่ผมจะมีความสุขได้ไงในเมื่อเธอคือความสุขของผม) ไม่ต้องเป็นห่วงเธอแล้ว ทุกๆอย่างมันแก้ไขไม่ได้แล้ว ผมกับเธอต่างเป็นบทเรียนซึ่งกันและกัน เธอบอกว่าผมเป็นรักแรกของเธอ เธอบอกตอนนั้นมีความสุขมากเหมือนกัน แต่พอครั้งนี้ผมว่ามันแปลกผมกลับรู้สึกโล่งใจที่ได้พูดทุกอย่างออกไปดีใจที่เธอยอมตอบถึงคำตอบอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่ผมอยากให้เป็น แต่ถึงยังไงสุดท้ายต่อให้ผมเอาทุกย่างที่ผมมีเข้าแลกยังไงผมก็แพ้อยู่ดีแล้วอีกอย่างต่อให้โลกนี้มีแค่ผมกับเธอยังไงเธอก็ไม่เลือกผมอยู่แล้ว สุดท้ายผมต้องยอมรับความจริงให้ได้ ถึงทุกวันนี้ผ่านมาเกือบ7ปีที่เคยรู้จักกัน เธอยังคงเป็นที่สุดของผมถึงจะยังลืมเธอไม่ได้ก็ช่างมันแต่อย่างน้อยผมก็รู้ว่าความสุขของผมส่วนหนึ่งก็คือเรื่องราวดีๆของความทรงจำของเรา แต่ก็อย่าลืมชีวิตคนเราก็ต้องก้าวเดินต่อไปเหมือนที่เธอเคยบอกไว้
ผมแค่อยากบอกเพื่อนๆทุกคนว่าหากคุณรู้สึกรักใครสักคน คุณลองบอกสิ่งที่อยู่ในใจให้คนๆนั้นฟังอย่ากลัวที่จะได้คำตอบที่มันไม่ได้ถูกใจ แต่เชื่อเหอะครับมันจะไม่ค้างคาเหมือนได้ปล่อยทุกอย่างออกไป หรือใครที่กำลังมีปัญหากันคุณลองชั่งใจดูคุณรู้สึกอย่างไรหากยังรักกันอยู่ก็รีบทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้เร็วที่สุด อย่าปล่อยให้ทุกอย่างที่คุณสร้างจนถึงร้อยลดลงเหลือหนึ่งแล้วคุณค่อยสู้ยังไงสุดท้ายคุณก็ต้องแพ้อยู่ดี สุดท้ายอย่าให้คนที่คุณรักเป็นแค่คนในจินตนาการหรือความทรงจำของคุณ เราทุกคนอยากมีคนที่เรารักเดินอยู่ข้างๆแบบในชีวิตจริงๆด้วยกันทั้งนั้น ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้และพื้นที่เล็กๆกระทู้นี้เป็นกระทู้แรกครับ เป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ