แอบชอบรุ่นพี่ที่ค่ายที่พึ่งรู้จักกันไม่กี่วันทำไงดีค่ะ
ไม่คิดเลยว่าจะได้คุยกะพี่เค้า ตอนแรกที่เห็นเค้าน่ารักมากค่ะ. ได้รู้จักแบบจิงๆก็ปั่นจักรยานนี้ล่ะค่ะ พอได้คุยได้รู้เรื่องราวทำให้รู้ว่าเค้านิสัยดีมากเลย แต่กว่าได้คุยเนี้ยเร่งให้เพื่อนปั่นเกือบตายค่ะ ไม่รู้สิรู้สึกอยากพยายามทำให้เค้าสนใจพยายามอยู่ในสายตาพยายามจะได้เห็นเค้าบ้างแต่ก็แอบกลัวเค้ารำคานคืนที่สองของการทำกิจกรรมก็ให้พี่เค้าเขียนความรู้สึกให้ค่ะ พี่เค้าบอกประมานว่าคิดว่าเราไม่ชอบขี้หน้าเค้าค่ะตอนขี่จักรยานเค้าบอกเค้าเห็นเรามองหน้าแล้ว.
ซุบซิบกับเพื่อนใจจิงตอนที่อ่านรู้สึกขำน่ะค่ะก็เราเขินนิจะทำไงได้. กว่าจะให้เค้าเขียนปกติเราชอบการทำงานแบบผู้นำทำให้คนอื่นไรงี้เลยเนียนถามเค้าเลยสต๊าฟพี่เค้าทำให้เรามั่นใจขึ้นมากเลยค่ะ. วันที่สองของหารทำกิจกรรมปั่นจักรยานเรานี้เปนคนปั่นค่ะเห็นพี่เค้าเรารีบปั่นแบบขาเกือบลากค่ะแซงเค้าไปเลยแบบเป็นคนไม่ค่อยเรียบร้อยออกแนวซุ้มซ่ามเกือบเสียหลักค่ะออกเส้นทางนิดหน่อยพี่เค้าเรียกชื่อเราให้ระวังด้วยตอนนั้นแทบกรี๊ดค่ะเพราะพี่เค้าจำชื่อเราได้โหยย. แต่เราอยู่กันไกลจังค่ะพอจากได้แต่คิดถึงกับเป็นห่วงแบบห่างๆเนียนๆชวนคุยค่ะกลัวพี่เค้าลำคานจังอยากคุยตอแบบนี้ไปเรื่อยๆค่ะพี่เค้าเป็นพี่เลี้ยงสีข้างๆเราอ่ะได้แค่มองเค้ามองห่างตอนเค้าดูแลรุ่นน้องในสีค่ะ. อีกอย่างเราอยู่ใต้เค้าอยู่ภาคกลางแต่ไม่ใช่กรุงเทพด้วยห่างกันกลัวเวลาทำให้เราไม่ได้คุยกันค่ะไม่รู้ทำไงดี??? ตอนกลับก็ชวนเค้าถ่ายรูป พี่เค้าแซวเราด้วยทำส่ะอยากร้องไห้แต่ห้ามไว้แล้วให้เค้าเขียนความรู้สึกอีกรอบค่ะพี่เค้าก็ยังแซวอีก!!
แต่ค่ายนี้ดีมากเลยสอนอะไรหลายอย่างการรู้จักใช้ชีวิต สอนความอดทน มาค่ายดีๆแบบนี้ยังมาเจอผู้คนมากมายเลยเพื่อนๆก็นิสัยดีมากค่ะ
😢😭🤒
แอบชอบรุ่นพี่ทางค่ายค่ะที่รู้จักไม่กี่วันที่กรุงเทพ!!
ไม่คิดเลยว่าจะได้คุยกะพี่เค้า ตอนแรกที่เห็นเค้าน่ารักมากค่ะ. ได้รู้จักแบบจิงๆก็ปั่นจักรยานนี้ล่ะค่ะ พอได้คุยได้รู้เรื่องราวทำให้รู้ว่าเค้านิสัยดีมากเลย แต่กว่าได้คุยเนี้ยเร่งให้เพื่อนปั่นเกือบตายค่ะ ไม่รู้สิรู้สึกอยากพยายามทำให้เค้าสนใจพยายามอยู่ในสายตาพยายามจะได้เห็นเค้าบ้างแต่ก็แอบกลัวเค้ารำคานคืนที่สองของการทำกิจกรรมก็ให้พี่เค้าเขียนความรู้สึกให้ค่ะ พี่เค้าบอกประมานว่าคิดว่าเราไม่ชอบขี้หน้าเค้าค่ะตอนขี่จักรยานเค้าบอกเค้าเห็นเรามองหน้าแล้ว.
ซุบซิบกับเพื่อนใจจิงตอนที่อ่านรู้สึกขำน่ะค่ะก็เราเขินนิจะทำไงได้. กว่าจะให้เค้าเขียนปกติเราชอบการทำงานแบบผู้นำทำให้คนอื่นไรงี้เลยเนียนถามเค้าเลยสต๊าฟพี่เค้าทำให้เรามั่นใจขึ้นมากเลยค่ะ. วันที่สองของหารทำกิจกรรมปั่นจักรยานเรานี้เปนคนปั่นค่ะเห็นพี่เค้าเรารีบปั่นแบบขาเกือบลากค่ะแซงเค้าไปเลยแบบเป็นคนไม่ค่อยเรียบร้อยออกแนวซุ้มซ่ามเกือบเสียหลักค่ะออกเส้นทางนิดหน่อยพี่เค้าเรียกชื่อเราให้ระวังด้วยตอนนั้นแทบกรี๊ดค่ะเพราะพี่เค้าจำชื่อเราได้โหยย. แต่เราอยู่กันไกลจังค่ะพอจากได้แต่คิดถึงกับเป็นห่วงแบบห่างๆเนียนๆชวนคุยค่ะกลัวพี่เค้าลำคานจังอยากคุยตอแบบนี้ไปเรื่อยๆค่ะพี่เค้าเป็นพี่เลี้ยงสีข้างๆเราอ่ะได้แค่มองเค้ามองห่างตอนเค้าดูแลรุ่นน้องในสีค่ะ. อีกอย่างเราอยู่ใต้เค้าอยู่ภาคกลางแต่ไม่ใช่กรุงเทพด้วยห่างกันกลัวเวลาทำให้เราไม่ได้คุยกันค่ะไม่รู้ทำไงดี??? ตอนกลับก็ชวนเค้าถ่ายรูป พี่เค้าแซวเราด้วยทำส่ะอยากร้องไห้แต่ห้ามไว้แล้วให้เค้าเขียนความรู้สึกอีกรอบค่ะพี่เค้าก็ยังแซวอีก!!
แต่ค่ายนี้ดีมากเลยสอนอะไรหลายอย่างการรู้จักใช้ชีวิต สอนความอดทน มาค่ายดีๆแบบนี้ยังมาเจอผู้คนมากมายเลยเพื่อนๆก็นิสัยดีมากค่ะ
😢😭🤒