อา..สวัสดีค่ะ
ขอเรียนตัวเองว่าเรานะคะ
เรื่องก็มีอยู่ว่าตอนป.5-6เราไม่เคยมีความสุขเลยเวลาอยู่โรงเรียนจะมีความสุขแต่ก้มีความสุขอยู่บ้างแหล่ะตอนป.5เป็นครั้งแรกที่เราย้ายห้องตอนนั้นตอนที่ย้ายห้องเสดแล้วทุกคนต่างจับคู่อยู่กันเป็นกลุ่มกลุ่มนั้นที่เราอยู่ก็คือแบบมีความสุขมากทีแรกเราก็รู้จักคนที่ชื่อว่าเมย์เป็นคนแรกพอต่อมาสตางค์ก็เข้ามาเล่ลด้วยงี้อ่ะทุกวันแราจะไปกินข้าวกัน3คนจนมีวันหนึ่งครูประกาศคัดนักกีฬา31ขาซึ่งหลังจากคัดเสร็จเราก้ได้รู้จักมี่กับหวานแล้วก็แจงกลุ่มเรามี6คนพวกเราชอบกินก๋วยเตี๋ยวกันเราเป็นคนที่ชอบขาดเรียนบ่อยมากกเพราะไม่อยากอยู่โรงเรียนบางทีก็ไม่สบายเอาง่ายๆคือครบเซ็ตเลยตอนนั้จะเป็นช่วงที่ป่วยบ่อยมากพอและแค่นี้แหล่ะๆป.5
พอขึ้นป.6เราก็ได่อยู่กลุ่มใหม่ซึ่งกลุ่มนั้นเราก้ไม่ค่อยจะมนุกเท่ากับกลุ่มเเรกที่เราอยู่ที่เราไม่อยู่กับกลุ่มแรกก็เพราะว่ามีสมาชิกใหม่มาแล้วดีดเราออกเขาหาว่าเราเป็นส่วนเกินตอนนั้นเรารู้สึกบอกไม่ถูกคือยังไงอ่อไม่อยากเจอกับเพื่อนแล้วก็โรงเรียนอีกแล้วมีครั้งนึงเราเคยเปิดหนังสือวิชาคณิตผิดหน้าแล้วครูเดินมาพอดีตอนนั้นเราโดนครูด่าคือแบบความรู้สึกใจตอนนั้นคือเบื่อแล้วไม่ชอบที่นี่ไรประมาณนี้ตอนนั้นเราเกือบจะร้องไห้เลยคือเหมือนเราเป็นส่วนเกินมากอ่ะแล้ววันนี้ก็มาถึงวันที่เพื่อนเพื่อนเข้ามาบอกว่าแกถ้าเราจะแบบคุยกับแกอ่ะได้มั้ยเราก้ตอบตกลงไปจิงๆแล้วสมาชิกใหม่ที่ดีดเราออกเขาเคยบอกกับเพื่อนๆที่เราอยู่ด้วยก่อนว่าอย่าคุยกับมันนะ
แล้วก็มีอีกที่มีครั้งนึงครูให้ทำงานกับคนที่นั่งข้างๆครูให้ดุในสมุดได้ไงเราก็ตั้งใจดูนะกับเพื่อนอ่ะแต่คะแนนแม่มได่2ได้ไงไม่รุแต่เพื่อนเราหนีกกว่าคือได้1ตอนนั้นมีเราคนเดียวที่โดนด่าด่าจนเราร้องไหนอ่ะคือมันดังมากเหมือนครูไปโมโหไรมาแล้วมาลงที่เราอ่ะความรู้สึกที่ไม่ดีมันกลับมาแล้วคือเราไม่มีความสุขเลยจนถึงวันจบป.6พวกเรากลุ่มเดิมก้กลับมาคุยกันอีกทีแล้วก็ไปกินหมูกะทะกันอย่างมีความสุข55นี่แค่ย่อนะป.6แค่นี้แหล่ะ
พอมาม.1พวกเราก็ได้ย้ายห้องตอนนั้นตอนดุรายชื่อตกใจมากเพราะได้อยู่กับหวานแล้วก็เมย์แต่ขาดมี่แจงแล้วก้สตางค์นี่สิแต่ไม่เปนไรถึงจะอยู่คนละห้องแต่ก้ยังเปนเพื่อนกันได้แจงกับสตางค์มีกลุ่มใหม่ส่วนมี่กับหวานแล้วก้เมย์ยังอยู่ต่อมาผู้กันก้เข้ามาอยู่ในกลุ่มอ่อๆก่อนที่กันจะอยุในกลุ่มมีเราแล้วก้หวานมี่เมย์ที่เรียนดนตรีไทยหวานเป็นคนทำให้เรากับเมย์รู้จักดนตรีไทยขอบคุณนะ
ทุกวันก้มีความสุขดีเพราะพวกเธอพอเวลาผ่านไปก้เริ่มที่จะมีเพื่อนใหม่ๆไปนั่งกินข้าวด้วยแล้วต่อมาเราก้ได้รุจักรุ่นพี่หลายๆคนคนเน้นๆที่เปนที่ปรึกษาเรื่องพี่ที่เราชอบคือชนงพะเป็นพี่ที่ให้คำแนะนำหลายๆอย่างอิอิแต่ก้พลาดเพราะเหมือนว่าพี่ที่เราชอบเขาไม่อยากคุยกับเราคีะแต่ไม่เป็นไรเราก็ยังมีเพื่อนๆพี่ๆแล้วก็คุณครูที่สอนดนตรีไทยให้กับพวกเราอ้อลืมไปเรายังมีวงโคฟเวอร์อีกนะพี่ที่เปนหัวหน้าวงเค้าใจดีรับฟังทุกปัญหาเหมือนครูที่สอนดนตรีไทยเอาแค่นี้พอละพิมจนนิ้วจะหงิกอยุละ555
คำถามคือ
ควรทำไงดีให้คนที่ชอบคุยด้วย
หลิวสตอรี่
ขอเรียนตัวเองว่าเรานะคะ
เรื่องก็มีอยู่ว่าตอนป.5-6เราไม่เคยมีความสุขเลยเวลาอยู่โรงเรียนจะมีความสุขแต่ก้มีความสุขอยู่บ้างแหล่ะตอนป.5เป็นครั้งแรกที่เราย้ายห้องตอนนั้นตอนที่ย้ายห้องเสดแล้วทุกคนต่างจับคู่อยู่กันเป็นกลุ่มกลุ่มนั้นที่เราอยู่ก็คือแบบมีความสุขมากทีแรกเราก็รู้จักคนที่ชื่อว่าเมย์เป็นคนแรกพอต่อมาสตางค์ก็เข้ามาเล่ลด้วยงี้อ่ะทุกวันแราจะไปกินข้าวกัน3คนจนมีวันหนึ่งครูประกาศคัดนักกีฬา31ขาซึ่งหลังจากคัดเสร็จเราก้ได้รู้จักมี่กับหวานแล้วก็แจงกลุ่มเรามี6คนพวกเราชอบกินก๋วยเตี๋ยวกันเราเป็นคนที่ชอบขาดเรียนบ่อยมากกเพราะไม่อยากอยู่โรงเรียนบางทีก็ไม่สบายเอาง่ายๆคือครบเซ็ตเลยตอนนั้จะเป็นช่วงที่ป่วยบ่อยมากพอและแค่นี้แหล่ะๆป.5
พอขึ้นป.6เราก็ได่อยู่กลุ่มใหม่ซึ่งกลุ่มนั้นเราก้ไม่ค่อยจะมนุกเท่ากับกลุ่มเเรกที่เราอยู่ที่เราไม่อยู่กับกลุ่มแรกก็เพราะว่ามีสมาชิกใหม่มาแล้วดีดเราออกเขาหาว่าเราเป็นส่วนเกินตอนนั้นเรารู้สึกบอกไม่ถูกคือยังไงอ่อไม่อยากเจอกับเพื่อนแล้วก็โรงเรียนอีกแล้วมีครั้งนึงเราเคยเปิดหนังสือวิชาคณิตผิดหน้าแล้วครูเดินมาพอดีตอนนั้นเราโดนครูด่าคือแบบความรู้สึกใจตอนนั้นคือเบื่อแล้วไม่ชอบที่นี่ไรประมาณนี้ตอนนั้นเราเกือบจะร้องไห้เลยคือเหมือนเราเป็นส่วนเกินมากอ่ะแล้ววันนี้ก็มาถึงวันที่เพื่อนเพื่อนเข้ามาบอกว่าแกถ้าเราจะแบบคุยกับแกอ่ะได้มั้ยเราก้ตอบตกลงไปจิงๆแล้วสมาชิกใหม่ที่ดีดเราออกเขาเคยบอกกับเพื่อนๆที่เราอยู่ด้วยก่อนว่าอย่าคุยกับมันนะ
แล้วก็มีอีกที่มีครั้งนึงครูให้ทำงานกับคนที่นั่งข้างๆครูให้ดุในสมุดได้ไงเราก็ตั้งใจดูนะกับเพื่อนอ่ะแต่คะแนนแม่มได่2ได้ไงไม่รุแต่เพื่อนเราหนีกกว่าคือได้1ตอนนั้นมีเราคนเดียวที่โดนด่าด่าจนเราร้องไหนอ่ะคือมันดังมากเหมือนครูไปโมโหไรมาแล้วมาลงที่เราอ่ะความรู้สึกที่ไม่ดีมันกลับมาแล้วคือเราไม่มีความสุขเลยจนถึงวันจบป.6พวกเรากลุ่มเดิมก้กลับมาคุยกันอีกทีแล้วก็ไปกินหมูกะทะกันอย่างมีความสุข55นี่แค่ย่อนะป.6แค่นี้แหล่ะ
พอมาม.1พวกเราก็ได้ย้ายห้องตอนนั้นตอนดุรายชื่อตกใจมากเพราะได้อยู่กับหวานแล้วก็เมย์แต่ขาดมี่แจงแล้วก้สตางค์นี่สิแต่ไม่เปนไรถึงจะอยู่คนละห้องแต่ก้ยังเปนเพื่อนกันได้แจงกับสตางค์มีกลุ่มใหม่ส่วนมี่กับหวานแล้วก้เมย์ยังอยู่ต่อมาผู้กันก้เข้ามาอยู่ในกลุ่มอ่อๆก่อนที่กันจะอยุในกลุ่มมีเราแล้วก้หวานมี่เมย์ที่เรียนดนตรีไทยหวานเป็นคนทำให้เรากับเมย์รู้จักดนตรีไทยขอบคุณนะ
ทุกวันก้มีความสุขดีเพราะพวกเธอพอเวลาผ่านไปก้เริ่มที่จะมีเพื่อนใหม่ๆไปนั่งกินข้าวด้วยแล้วต่อมาเราก้ได้รุจักรุ่นพี่หลายๆคนคนเน้นๆที่เปนที่ปรึกษาเรื่องพี่ที่เราชอบคือชนงพะเป็นพี่ที่ให้คำแนะนำหลายๆอย่างอิอิแต่ก้พลาดเพราะเหมือนว่าพี่ที่เราชอบเขาไม่อยากคุยกับเราคีะแต่ไม่เป็นไรเราก็ยังมีเพื่อนๆพี่ๆแล้วก็คุณครูที่สอนดนตรีไทยให้กับพวกเราอ้อลืมไปเรายังมีวงโคฟเวอร์อีกนะพี่ที่เปนหัวหน้าวงเค้าใจดีรับฟังทุกปัญหาเหมือนครูที่สอนดนตรีไทยเอาแค่นี้พอละพิมจนนิ้วจะหงิกอยุละ555
คำถามคือ
ควรทำไงดีให้คนที่ชอบคุยด้วย