เคยไหมเวลาเจอใคร ?? ที่ทำให้รู้สึก...เหมือนอายุ 14 อีกครั้ง!!

เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเหมือนในนิยาย แต่ต่างกันที่ตอนจบไม่ได้สมหวังเหมือนในนั้น เข้าเรื่องเลยละกัน... เราทำงานใน รพ. มาหลายปีแล้ว วิชาชีพของเรา มักได้ Contract กับหมออยู่บ่อย ๆ บอกก่อนเลยว่าเราไม่มีความคิดชอบหมอเลย ตั้งแต่ทำงานมา จนได้มาเจอหมอคนนึง เค้าน่ารักมาก ยิ้มเก่ง สุภาพ นิสัยดี และอีกอย่างเค้าชอบเรียกเราว่าพี่ ทั้ง ๆ ที่เค้าอายุมากกว่าเราตั้ง 2 ปี เราแอบยิ้มทุกครั้งที่เค้าเรียกว่าพี่ สงสัยหน้าเราดูมีอายุมั้ง เค้า Turn อยู่ที่ตึกหลายเดือน เวลาก็ผ่านมาเรื่อย ๆ  มีหลายเหตุการณ์ที่ทำให้เราได้คุยได้เจอเค้าอยู่บ่อย ๆ ถ้าเค้าอยู่เวรทีไร บอกเลยว่าเวรเยินมาก ไอ้ความเยินนี้แหละทำให้เราได้ Contract เค้าบ่อยมากเพราะเวรเราก็เยินไม่แพ้กัน จนพี่ๆบอกให้เราสองคนไปทำบุญซะบ้าง อิอิ  เราไม่รู้เลยว่าแอบเผลอไปรู้สึกกับเค้าตอนไหน เราบอกตัวเองอยู่เสมอ ว่าเค้าเป็นหมอ เค้าคงไม่สนใจผู้หญิงธรรมดาอย่างเราหรอก  แต่เหมือนโชคชะตากลั้นแกล้ง ให้เรากับเค้าเจอกันอยู่บ่อย ๆ แม้ว่าเค้าจะเปลี่ยนไป Turn สายอื่น เราก็ยังเจอกันอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่เจอกันเค้าก็ยิ้มให้ ยิ่งเจอกันบ่อย ๆ เค้าจำเราได้  แทบกริ๊ดสลบ... ด้วยการที่เค้าเป็นคนยิ้มง่าย เค้ากลายเป็นขวัญใจของคนเกือบทั้ง รพ. มีผู้หญิงหลายๆคนพยายามเข้าหาเค้าโดยวิธีต่าง ๆ แต่เราเป็นคนเดียวที่ไม่อะไรมากมาย มีบางครั้งอาจทำเป็นเดินผ่านเค้าบ้าง ไปในที่ ๆ ที่เค้าไปอยู่บ่อย ๆ  เค้าคือเหตุผลที่ทำให้เรายอมเดินไกล ๆ เพียงเพราะอยากเดินผ่านที่ที่เค้าอยู่ ทั้ง ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องเดินไกลขนาดนั้น เหมือนรักครั้งแรกตอนอายุ 14 ยังไงยังงั้น เจอเค้าบ้างไม่เจอบ้างก็ปน ๆ กันไป เป็นสีสันในการขึ้นเวรแต่ละวัน แต่ทุกครั้งที่เจอกันเค้าก็ยิ้มให้ตลอด มีทักทายบ้าง เราไม่รู้ว่าเค้าทำแบบนี้กับทุกคนรึป่าว บางครั้งเค้าก็เหมือนจะให้ความหวัง แต่บางครั้งก็เหมือนเราคิดไปเอง เราคิดทบทวนเรื่องนี้อยู่ตลอด พยายามห้ามใจทุกอย่าง แต่เรื่องของเค้าก็ยังเข้ามากวนใจเราอยู่ดี เรามีช่องทางติดต่อกันไม่กี่ทาง แปลกดีที่บางทีเค้าก็ทักมา พักหลัง ๆ เค้าไม่เรียกเราว่าพี่แล้วด้วย ยิ่งกว่านั้นคือเค้าจำชื่อเราได้...การที่มีคน ๆ นึงจำชื่อเราได้นี่มันรู้สึกโคตรดีเลยเนาะ แต่ทุกอย่างมันไม่ง่ายเลย เราเริ่มรู้เรื่องราวของเค้ามากขึ้น รู้ว่าเค้าไม่ใช่คนธรรมดา ยิ่งรู้ว่าที่บ้านเค้าทำอะไร พ่อแม่เค้าเป็นใคร ยิ่งทำให้เรารู้สึกว่าเรากับเค้าต่างกันมาก เค้ามีทุกอย่างโดยไม่ต้องดิ้นรน ทำให้เราเริ่มถอยห่าง พยายามบอกตัวเองตลอดว่าเค้าคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรา ว้า...ทำไงได้เนาะเค้าอยู่สูงขนาดนั้น เราคงได้แค่มอง เราไม่เคยบอกใครเรื่องนี้ และเค้าก็คงไม่รู้ด้วยว่าเรารู้สึกยังไง เพราะเราเก็บความรู้สึกนี้ไว้ตลอด จนตอนนี้เค้าไม่ได้ turn ที่นี้แล้ว...เราก็ยังคงเก็บทุกเรื่องราวไว้ในความทรงจำ ทุกรอยยิ้ม และยังคงคิดถึงเค้าอยู่ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก  นี่ใช่มั้ยที่เค้าเรียกว่าแอบรักข้างเดียว ...แล้วถ้าเป็นคุณละ จำทำยังไงกับเหตุกาณ์แบบนี้....