สวัสดีค่ะ
พอดีมีเรื่องเครียดนิดหน่อย อยากถามทุกคน นั่นแหละค่ะตามห้อข้อกระทู้เลย
คือเรื่องนี้เป็นเรื่องเพื่อเราค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าเพื่อนเรามีแฟนอยู่โรงเรียนเดียวกันค่ะ เวลาไปไหนมาไหนเขาก็จะไปด้วยกัน แบบตัวนี้แทบติดกันตลอดเว ประเด็นคือเพื่อนห้องเดียวกันด้วยค่ะ มันเป็นความสัมพันธ์ที่ดีนะ เราคิดว่า คือเขาทั้งคู่ดูรักกันมาก เวลากลับบ้านก็จะเดินไปส่งที่หน้าโรงเรียน
เรียกได้ว่าเป็นคู่ที่น่าอิจมาก เรียนก้อเรียนห้องเดียวกันค่ะ เลิกเรียนก้อพร้อมกันทำให้มีเวลาให้กันและกันมากขึ้นด้วย เวลามาโรงเรียนเขาก้อจะนั่งรอกันรอขึ้นห้องพร้อมกัน วันหยุดก้อไปเที่ยวด้วยกันบ้างแต่ไม่ถึงกับบ่อยนะ เพราะบ้านทางผญ.ค่อนข้างอยู่ไกลค่ะ จิงๆชีวิตเขาทั้งคู่ดูจะโอเคและน่าจะไปได้สวยนะคะ เพราะทางแม่ของฝ่ายก้อรับรู้และน่าจะสนับสนุนด้วย เป็นเพื่อนเราเป็นคนดี น่ารัก ฮ่าาาาาาๆๆๆๆๆๆ
ประเด็นอยู่ตรงนี้เลย คือตอนนี้เราจบ ม.3 ขึ้น ม.4 ละค่ะ เราก้อย้ายโรงเรียนต่างคนก้อต่างไป แทบจะไม่มีใครได้อยู่ด้วยกันเลยก็ว่าได้ มันเหงามาก เฮ้อออ นึกแล้วก้อคิดถึง TT เอาเลยละกันเข้าเรื่อง ...... คือเพื่อนเราทั้งคู่เขาก้อต้องแยกจากกันค่ะ จากกันแรกๆก็ดูเหมือนอะไรๆจะดีนะ คือก็ร่ำรา และสัญญาว่าจะรักตลอดไปไรงี้ (เชิงน้ำเน่าหน่อยนะ ฮ่ะๆๆๆๆ) ช่วงแรกก้อบ่นคิดถึงไรตามประสาคู่รักแหละค่ะ ก็หวานๆ น่ารัก สไตล์เขาทั้งคู่
แต่พอนานๆไป แลดูเหมือนความห่างทำให้เขาทั้งคู่แบบเปลี่ยนไป จากที่ต้องไปโรงเรียนแล้วนั่งรอขึ้นห้องพร้อมกันก็ไม่มี กลับบ้านก้อต้องไปส่งหน้าโรงเรียนก็ไม่มี กินช้าวพร้อมกันทุกเที่ยงต่อไปก็จะไม่มี แล้วพักหลังฝ่ายชายเรียนซัมเมอร์ที่โรงเรียนใหม่ด้วยค่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลาคุยกันเหมือนเดิม จากที่คุยกันทั้งวันตอนนี้ก็คุยเรื่อง เช้า เย็น แล้วก็ก่อนนอน (เหมือนยามั้ยหล้ะบางที) ความห่างก็เพิ่มมากขึ้นค่ะ เพื่อนเราทางฝ่ายหญิง เขาก็รอทางชายเรียนเสร็จนะคะ ไม่คุยกับใคร รอแค่ทางผช. คือเรานับถือพื่อนเรามาก มันเหงานะแต่มันก้อทำได้ มันรอเขามาตอบ เเรกๆก้อดีแหละค่ะ พอหลังๆ จากคุยเช้า เย็น ก็เริ่มลดลงอีกจากที่คุยกันน้อยๆอยู่แล้ว เหลือแค่ก่อนนอนเลยด้วยซ้ำ ทางผช.ค่อนข้างจะเรียนหนักค่ะ เรียน 8 โมง-บ่าย 3 แล้วต้องไปเรียนพิเศษด้านนอกอีก บางทีซ้อมบอลด้วยค่ะ กลับบ้านทีก็ดึก กว่าจะได้คุยกันก้อดึกเลยค่ะ ถามว่าผญ. รอได้มั้ย รอได้แน่นอน แฟนทั้งคน กลับเช้าเงี่ยมันก็รอเชื่อเถอะ คือมันดีมากจนเราแบบไม่กล้าว่ามันเลย คือบางทีมันก้อผิดบ้างนะ อะไรหลายๆอย่างที่เราก็ไม่สามารถเล่าให้ฟังได้ ช่วงนี้จากที่ไม่ค่อยทะเลาะกัน ก็มากขึ้น เคยคุยกันเปิดใจ เดี๋ยวนี้ก็เปลี่ยนไปแล้วอ้ะค่ะ คือเราคิดว่าเขาทั้งคู่มันไม่น่ามีไรที่จะเลิกกันได้เลยนะ ผญ.ไม่ผิด ผช.เองก็ไม่ผิด หรือมันผิดที่ความห่างหรอค้ะ เราไ่ม่เข้าใจเลยอ่ะ คนเคยรักกันมานาน จะเลิกกันเพราะความห่าง ไม่เสียดายเวลาที่รักกันหรอ เอาจิงๆเราคิดว่า คนเราไม่ได้เจอกัน สมัยนี้ก็วิดีโอคอลหากันได้นะ ไม่ค่อยมีเวลาไม่เป็นไร เสาร์ อาทิตย์เงี่ย ก้อคอลหากันก้อได้นะ ยุกนี้มันก้อเปลี่ยนไปแล้วไม่ต้องลำบากส่งจดหมายหากันมั้ยอ้ะ ถ้าเปิดใจคุยกันอะไรมันจะดีขึ้นมั้ยอ้ะคะ เราอยากช่วยให้ทั้งคู่ให้รักกันเหมือนเดิมอ้ะ ทางฝ่ายชายก็มาปรึกษา ฝ่ายหญิงก็มาปรึกษา
คือเราเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงอ้ะ เพราะต่างฝ่ายต่างปัญหา เราเคยอยากรู้ว่าพอจะทางไหนบ้างที่คนที่ห่างจะไม่เลิกกันอ่ะค่ะ
อย่างคอลหากันงี้ บางทีฝ่ายหญิงยุ่ง ฝ่ายชายไม่ว่าง คือเหมือนเวลาว่างไม่ตรงกัน ช่วงนี้ก็มีอะไรหลายๆอย่ามาให้เพื่อนเราด้วยเครียดอ้ะ แบบเรื่องเรียน เรื่องนู้น เรื่องนี้ คือตอนนี้แค่อยากให้เขาทั้งคู่ปรับตัวเช้าหากันอ้ะค้ะ เราควรทำไงดี เราบอกให้เขาพอ หรือมีวิธีที่ดีกว่านี้มั้ยอ้ะ
ความห่างทำให้เราต้องเลิกกันจริงหรอออ ???
พอดีมีเรื่องเครียดนิดหน่อย อยากถามทุกคน นั่นแหละค่ะตามห้อข้อกระทู้เลย
คือเรื่องนี้เป็นเรื่องเพื่อเราค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าเพื่อนเรามีแฟนอยู่โรงเรียนเดียวกันค่ะ เวลาไปไหนมาไหนเขาก็จะไปด้วยกัน แบบตัวนี้แทบติดกันตลอดเว ประเด็นคือเพื่อนห้องเดียวกันด้วยค่ะ มันเป็นความสัมพันธ์ที่ดีนะ เราคิดว่า คือเขาทั้งคู่ดูรักกันมาก เวลากลับบ้านก็จะเดินไปส่งที่หน้าโรงเรียน
ประเด็นอยู่ตรงนี้เลย คือตอนนี้เราจบ ม.3 ขึ้น ม.4 ละค่ะ เราก้อย้ายโรงเรียนต่างคนก้อต่างไป แทบจะไม่มีใครได้อยู่ด้วยกันเลยก็ว่าได้ มันเหงามาก เฮ้อออ นึกแล้วก้อคิดถึง TT เอาเลยละกันเข้าเรื่อง ...... คือเพื่อนเราทั้งคู่เขาก้อต้องแยกจากกันค่ะ จากกันแรกๆก็ดูเหมือนอะไรๆจะดีนะ คือก็ร่ำรา และสัญญาว่าจะรักตลอดไปไรงี้ (เชิงน้ำเน่าหน่อยนะ ฮ่ะๆๆๆๆ) ช่วงแรกก้อบ่นคิดถึงไรตามประสาคู่รักแหละค่ะ ก็หวานๆ น่ารัก สไตล์เขาทั้งคู่
แต่พอนานๆไป แลดูเหมือนความห่างทำให้เขาทั้งคู่แบบเปลี่ยนไป จากที่ต้องไปโรงเรียนแล้วนั่งรอขึ้นห้องพร้อมกันก็ไม่มี กลับบ้านก้อต้องไปส่งหน้าโรงเรียนก็ไม่มี กินช้าวพร้อมกันทุกเที่ยงต่อไปก็จะไม่มี แล้วพักหลังฝ่ายชายเรียนซัมเมอร์ที่โรงเรียนใหม่ด้วยค่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลาคุยกันเหมือนเดิม จากที่คุยกันทั้งวันตอนนี้ก็คุยเรื่อง เช้า เย็น แล้วก็ก่อนนอน (เหมือนยามั้ยหล้ะบางที) ความห่างก็เพิ่มมากขึ้นค่ะ เพื่อนเราทางฝ่ายหญิง เขาก็รอทางชายเรียนเสร็จนะคะ ไม่คุยกับใคร รอแค่ทางผช. คือเรานับถือพื่อนเรามาก มันเหงานะแต่มันก้อทำได้ มันรอเขามาตอบ เเรกๆก้อดีแหละค่ะ พอหลังๆ จากคุยเช้า เย็น ก็เริ่มลดลงอีกจากที่คุยกันน้อยๆอยู่แล้ว เหลือแค่ก่อนนอนเลยด้วยซ้ำ ทางผช.ค่อนข้างจะเรียนหนักค่ะ เรียน 8 โมง-บ่าย 3 แล้วต้องไปเรียนพิเศษด้านนอกอีก บางทีซ้อมบอลด้วยค่ะ กลับบ้านทีก็ดึก กว่าจะได้คุยกันก้อดึกเลยค่ะ ถามว่าผญ. รอได้มั้ย รอได้แน่นอน แฟนทั้งคน กลับเช้าเงี่ยมันก็รอเชื่อเถอะ คือมันดีมากจนเราแบบไม่กล้าว่ามันเลย คือบางทีมันก้อผิดบ้างนะ อะไรหลายๆอย่างที่เราก็ไม่สามารถเล่าให้ฟังได้ ช่วงนี้จากที่ไม่ค่อยทะเลาะกัน ก็มากขึ้น เคยคุยกันเปิดใจ เดี๋ยวนี้ก็เปลี่ยนไปแล้วอ้ะค่ะ คือเราคิดว่าเขาทั้งคู่มันไม่น่ามีไรที่จะเลิกกันได้เลยนะ ผญ.ไม่ผิด ผช.เองก็ไม่ผิด หรือมันผิดที่ความห่างหรอค้ะ เราไ่ม่เข้าใจเลยอ่ะ คนเคยรักกันมานาน จะเลิกกันเพราะความห่าง ไม่เสียดายเวลาที่รักกันหรอ เอาจิงๆเราคิดว่า คนเราไม่ได้เจอกัน สมัยนี้ก็วิดีโอคอลหากันได้นะ ไม่ค่อยมีเวลาไม่เป็นไร เสาร์ อาทิตย์เงี่ย ก้อคอลหากันก้อได้นะ ยุกนี้มันก้อเปลี่ยนไปแล้วไม่ต้องลำบากส่งจดหมายหากันมั้ยอ้ะ ถ้าเปิดใจคุยกันอะไรมันจะดีขึ้นมั้ยอ้ะคะ เราอยากช่วยให้ทั้งคู่ให้รักกันเหมือนเดิมอ้ะ ทางฝ่ายชายก็มาปรึกษา ฝ่ายหญิงก็มาปรึกษา
คือเราเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงอ้ะ เพราะต่างฝ่ายต่างปัญหา เราเคยอยากรู้ว่าพอจะทางไหนบ้างที่คนที่ห่างจะไม่เลิกกันอ่ะค่ะ
อย่างคอลหากันงี้ บางทีฝ่ายหญิงยุ่ง ฝ่ายชายไม่ว่าง คือเหมือนเวลาว่างไม่ตรงกัน ช่วงนี้ก็มีอะไรหลายๆอย่ามาให้เพื่อนเราด้วยเครียดอ้ะ แบบเรื่องเรียน เรื่องนู้น เรื่องนี้ คือตอนนี้แค่อยากให้เขาทั้งคู่ปรับตัวเช้าหากันอ้ะค้ะ เราควรทำไงดี เราบอกให้เขาพอ หรือมีวิธีที่ดีกว่านี้มั้ยอ้ะ