มีช่วงนึงที่เราไม่สบายเลยเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ เราก็ได้พบกับคุณหมอท่านนึงซึ่งก็คือแพทย์เจ้าของไข้เราเองค่ะ คุณหมอคนนี้น่ารักมากค่ะ สุภาพ ให้เกรียติ ไม่ถือตัว ใจดี เข้าขั้นน่ารักมิ้งมุ้ง จนเราแอบคิดว่าถ้าผู้หญิงคนไหนได้ผู้ชายคนนี้เป็นแฟนก็คงดี แต่ตอนนั้นเรายังไม่ได้คิดไรมาก จนเวลาผ่านไปหลังจากที่เราเริ่มหายป่วย ปู่เราก็ไม่สบายต่อเลยแล้วก็ได้คุณหมอเจ้าของไข้คนเดียวกับเรา เรากับคุณมาเจอกันอีก ทุกครั้งที่เจอเวลาที่มาตรวจคุณปู่ หมอก็จะยิ้มให้เราทุกครั้ง เวลาที่เจอกันเราพยายามนิ่งเก็บอาการ แต่เราก็แอบมองคุณหมอทุกครั้งเวลาที่หมอตรวจและคุยกับปู่เรา หรือคนไข้คนอื่นๆ คือปู่เรานอนห้องผู้ป่วยรวมคะ หมอน่ารักกับคนไข้ทุกๆคน เรามักได้ยินญาติผู้ป่วยหรือผู้ป่วยพูดว่าถ้ามาโรงพยาบาลแล้วมาเจอหมอท่านนี้ถือว่าโชคดีมากๆเราพหมอท่านนี้เก่งมาก และนิสัยดีมากด้วย เราเริ่มรู้สึกว่าเราชอบหมอจริงๆก็ตอนที่หมอยิ้มให้เรา เรารู้สึกว่าโลกสดใสขึ้นมาทันทีเห็นแล้วชื่นใจน่ะค่ะ แต่เวลาที่หมอเข้ามาใกล้ๆเรา เรากลับรู้สึกเขิลไม่กล้าสบตา เรารูว่าที่เค้าดีกับเรามันด้วยหน้าที่ของเค้าไม่ได้อะไรกินเลยรักษาเราเสดเค้าก็หมดหน้าที่แยกย้ายบ้านใครบ้านมัน เรากับเค้าต่างกันเกินไปค่ะ เค้าเป็นหมอส่วนเราเป็นหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา เราคงทำได้แค่มอง เวลาที่เจอเค้าเรามีความสุขนะคะ แต่พอคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้มันก็เศร้าทุกทีเลย