บทที่ 1 จุดเริ่มต้น
ชั้นปีที่ 2 แล้ว ที่ผมได้เรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ในปีนี้ ผมได้เดินทางออกจากบ้านมาพักยังหอพักแห่งหนึ่งใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัย เนื่องจากในปีนี้ผมจะต้องเรียนหนักขึ้น (ไม่ใช่แบกของหนักนะ หมายถึงวิชาเรียนมันเยอะขึ้น) หอพักที่ผมย้ายเข้ามาพักอยู่นี้อยู่ฝั่งตรงข้ามกับมหาวิทยาลัย แค่มีถนนหลวงสี่เลนกั้นอยู่ก็เท่านั้นเอง ก่อนอื่นผมขออธิบายถึงสภาพหอพักก่อนระครับ หอพักที่ผมอยู่นี้มีทั้งหมดสี่ชั้น มีบันไดขึ้นลงสองทาง ทางด้านซ้ายและด้านขวาของตึก แต่ละชั้นของหอพักนั้นจะมีด้วยกันทั้งหมดห้าห้อง และผมก็เป็นผู้โชคดีที่ได้พักอยู่ชั้นบนสุด แถมยังเป็นห้องสุดท้าย คือ ห้อง 4/5 แต่ก็แปลกที่ชั้นนี้ ผมพบว่า มีคนพักแค่สองห้องคือห้องแรกและห้องสุดท้ายคือห้องผม หอพักแห่งนี้ค่อนข้างจะเป็นหอพักที่ดูเก่าพอสมควร แต่เจ้าขอหอพักก็ให้ช่างทาสีมาทาสีให้ดูสดใสทั้งหอ
ในวันนี้ผมตื่นนอนตั้งแต่เช้า เพื่อที่จะเตรียมตัวออกไปที่มหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า เพราะวันนี้มีเรียนในภาคเช้า แต่ผมย้อนกลับมาคิด ก็จริงอยู่ว่าการพักอยู่หอพักนั้นมีอิสระกว่าอยู่บ้าน (สำหรับหลาย ๆ คน) แต่ในใจของผมนั้นมันก็รู้สึกเหงา ๆ บ้าง เพราะ พี เพื่อนสนิทผมนั้น หลังจากที่ขั้นปีสองใหม่ ๆ เขาก็ได้คบแฟนสาวแล้ว พีจึงเอาเวลาส่วนใหญ่ไปทุ่มเทให้แฟนสาวของเขา ส่วนแอนลูกพี่ลูกน้องสาวของผม เธอก็มีแฟนหนุ่มเช่นกัน ทั้งคู่จึงห่าง ๆ ออกจากผมไปพอสมควร ผมจึงรู้สึกน้อยใจตัวเองเล็กน้อยที่ไม่มีแฟนกะเขาบ้าง
กลับมาเข้าเรื่องของผมดีกว่า ผมแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องพัก ผมเดินลงจากหอพักไปยังมหาวิทยาลัยโดยทางเท้า เนื่องจากหอพักห่างจากมหาวิทยาลัยไม่ไกลนัก แค่เดินข้ามสะพานลอย ผ่านรั้วกำแพงมหาวิทยาลัย เข้าห้องเรียน ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาที ผมมาถึงห้องเรียนแล้ว ซึ่งห้องเรียนของผมนั้นอยู่ชั้นที่สามของตึกอาคารเรียนรวม แต่เนื่องจากเป็นเวลาเช้ามาก จึงยังไม่มีเพื่อน ๆ เดินทางมาถึง ผมจึงเดินไปนั่งที่ริมหน้าต่างห้องเรียน มองดูวิวรอบ ๆ มหาวิทยาลัย คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็ไม่นานนัก ก็มีรถเก๋งสีแดงคันเก่า ๆ คนหนึ่งวิ่งมาจอดที่หน้าตึกอาคารเรียนที่ผมอยู่ และแน่นอนรถเก๋งคันนั้นเป็นของพีเพื่อนสนิทผมเอง พีเดินลงมาจากรถตรงฝั่งคนขับ เขาเดินมาเปิดประตูตรงฝั่งข้างคนขับ เปิดประตูให้หญิงสาวคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ หญิงสาวคนนี้ เธอชื่อ ใบตอง เธอเป็นรุ่นน้อง ของพี ปีหนึ่ง เรียนคณะเดียวกัน ใบตองเป็นคนที่หน้าตาน่ารัก แต่ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเธอไปชอบไอ้พี ที่มีหน้าขี้เหร่ยังกะปลาดุก แถมยังนิสัยทะลึ่งตึงตังได้ยังไง ผมมองดูคนทั้งคู่เหมือนจะคุยกันสักพักหนึ่ง ก่อนที่ฝ่ายหญิงจะเดินไปที่ตึกเรียนข้าง ๆ ส่วน พี ก็เดินขึ้นตึกนี้ แต่หลังจากที่พีเดินเข้าตึกมาแป๊บเดียว ก็มีรถเก๋งสีน้ำเงินคันหนึ่ง เข้ามาจอดเช่นกัน แล้วผมก็เห็นแอนลูกพี่ลูกน้องสาวของผมเดินลงจากรถพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอ ซึ่งแน่นอนแฟนหนุ่มของแอนก็ค่อนข้างจะหน้าตาดี และเป็นนักกีฬา ซึ่งแน่นอนว่าผมก็ต้องสงสัยอีกเช่นกันว่า เขาไปชอบผู้หญิงที่ดูจะฉลาดไปซะหมดได้ยังไง เพราะตามปกตินิสัยผู้ชายแล้วมักจะไม่ชอบหญิงสาวที่เก่ง และฉลาดกว่าตนเอง แฟนหนุ่มของแอนนั้นชื่อ แม็ค เขาเรียนอยู่ที่ตึกเดียวกับผมแต่อยู่คนละห้อง ส่วนแอนนั้นเรียนอยู่ที่ตึกเดียวกันกับใบเตยแฟนสาวของพี
ผมมองกลับเข้ามาภายในห้องเห็นเพื่อน ๆ หลาย ๆ คนเริ่มเดินเข้ามา ผมจึงกลับเข้ามานั่งโต๊ะ หลังจากนั้นประมาณสิบห้านาที อาจารย์ผู้สอนก็เดินทางมาถึง จึงเริ่มมีการเรียนการสอน ในระหว่างการเรียนการสอน ผมสังเกตว่าพีมีอาการตั้งใจเรียนผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้อะไร จนกระทั่งเลิกเรียนในตอนเย็น พีก็ชวนผมให้ไปทานข้าวงด้วยกันกับเขาและใบตองแฟนสาวของเขา แต่ผมปฏิเสธ เพราะไม่อยากเป็นก้างขวางคอใคร ผมเดินทางกลับหอพักตามลำพัง ผมเดินกลับขึ้นห้องพักด้วยอาการเหนื่อยล้าและหัวมึนตึบจากเรียนมาตลอดทั้งวัน
เมื่อเดินถึงห้องพักชั้นที่ห้า ในขณะที่ผมกำลังจะไขกุญแจประตูห้องพัก จู่ ๆ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องให้ มาจากห้องข้าง ๆ (ห้อง4/4) แต่ในตอนนั้นผมเพียงแค่คิดในใจว่าคงจะมีคนเข้ามาพักอยู่ใหม่ แล้วก็เกิดผิดหวังเรื่องอะไรสักอย่าง หล่ะมั้ง แล้วผมก็ไม่สนใจอีกเพราะรู้สึกเพลีย จึงเดินเข้าห้องพัก อาบน้ำอาบท่า แล้วก็เข้านอนหลับเป็นตาย แต่แล้วผมก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นในตอนดึก ประมาณตีสอง เมื่อเสียงร้องไห้ มันเสียงดังมากขึ้น จนผมเริ่มจะโมโหบ้างแล้ว ผมจึงเดินออกนอกห้องพัก ไปเคาะที่ประตูห้องข้าง ๆ (ห้อง4/4) พร้อมกับพูดเสียงดังด้วยอารมณ์โมโหว่า "นี่คุณ...จะเสียใจอะไรก็ขอให้มันเบา ๆ หน่อย คนจะนอน" หลังจากผมจะพูดโกนไป เสียงก็เงียบหายไปทันที แต่ดูเหมือน ผมจะเห็นประตูห้องพักห้องแรก เปิดแง้มออกมาแป๊บหนึ่งแล้วก็ปิดกลับเข้าไป (ห้อง 4/1) ผมจึงรีบเดินเข้าห้องพักแล้วก็นอนหลับต่อจนถึงเช้า (จบ...เหตุการณ์วันแรก)
ห้องข้าง ๆ
ชั้นปีที่ 2 แล้ว ที่ผมได้เรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ในปีนี้ ผมได้เดินทางออกจากบ้านมาพักยังหอพักแห่งหนึ่งใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัย เนื่องจากในปีนี้ผมจะต้องเรียนหนักขึ้น (ไม่ใช่แบกของหนักนะ หมายถึงวิชาเรียนมันเยอะขึ้น) หอพักที่ผมย้ายเข้ามาพักอยู่นี้อยู่ฝั่งตรงข้ามกับมหาวิทยาลัย แค่มีถนนหลวงสี่เลนกั้นอยู่ก็เท่านั้นเอง ก่อนอื่นผมขออธิบายถึงสภาพหอพักก่อนระครับ หอพักที่ผมอยู่นี้มีทั้งหมดสี่ชั้น มีบันไดขึ้นลงสองทาง ทางด้านซ้ายและด้านขวาของตึก แต่ละชั้นของหอพักนั้นจะมีด้วยกันทั้งหมดห้าห้อง และผมก็เป็นผู้โชคดีที่ได้พักอยู่ชั้นบนสุด แถมยังเป็นห้องสุดท้าย คือ ห้อง 4/5 แต่ก็แปลกที่ชั้นนี้ ผมพบว่า มีคนพักแค่สองห้องคือห้องแรกและห้องสุดท้ายคือห้องผม หอพักแห่งนี้ค่อนข้างจะเป็นหอพักที่ดูเก่าพอสมควร แต่เจ้าขอหอพักก็ให้ช่างทาสีมาทาสีให้ดูสดใสทั้งหอ
ในวันนี้ผมตื่นนอนตั้งแต่เช้า เพื่อที่จะเตรียมตัวออกไปที่มหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า เพราะวันนี้มีเรียนในภาคเช้า แต่ผมย้อนกลับมาคิด ก็จริงอยู่ว่าการพักอยู่หอพักนั้นมีอิสระกว่าอยู่บ้าน (สำหรับหลาย ๆ คน) แต่ในใจของผมนั้นมันก็รู้สึกเหงา ๆ บ้าง เพราะ พี เพื่อนสนิทผมนั้น หลังจากที่ขั้นปีสองใหม่ ๆ เขาก็ได้คบแฟนสาวแล้ว พีจึงเอาเวลาส่วนใหญ่ไปทุ่มเทให้แฟนสาวของเขา ส่วนแอนลูกพี่ลูกน้องสาวของผม เธอก็มีแฟนหนุ่มเช่นกัน ทั้งคู่จึงห่าง ๆ ออกจากผมไปพอสมควร ผมจึงรู้สึกน้อยใจตัวเองเล็กน้อยที่ไม่มีแฟนกะเขาบ้าง
กลับมาเข้าเรื่องของผมดีกว่า ผมแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องพัก ผมเดินลงจากหอพักไปยังมหาวิทยาลัยโดยทางเท้า เนื่องจากหอพักห่างจากมหาวิทยาลัยไม่ไกลนัก แค่เดินข้ามสะพานลอย ผ่านรั้วกำแพงมหาวิทยาลัย เข้าห้องเรียน ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาที ผมมาถึงห้องเรียนแล้ว ซึ่งห้องเรียนของผมนั้นอยู่ชั้นที่สามของตึกอาคารเรียนรวม แต่เนื่องจากเป็นเวลาเช้ามาก จึงยังไม่มีเพื่อน ๆ เดินทางมาถึง ผมจึงเดินไปนั่งที่ริมหน้าต่างห้องเรียน มองดูวิวรอบ ๆ มหาวิทยาลัย คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็ไม่นานนัก ก็มีรถเก๋งสีแดงคันเก่า ๆ คนหนึ่งวิ่งมาจอดที่หน้าตึกอาคารเรียนที่ผมอยู่ และแน่นอนรถเก๋งคันนั้นเป็นของพีเพื่อนสนิทผมเอง พีเดินลงมาจากรถตรงฝั่งคนขับ เขาเดินมาเปิดประตูตรงฝั่งข้างคนขับ เปิดประตูให้หญิงสาวคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ หญิงสาวคนนี้ เธอชื่อ ใบตอง เธอเป็นรุ่นน้อง ของพี ปีหนึ่ง เรียนคณะเดียวกัน ใบตองเป็นคนที่หน้าตาน่ารัก แต่ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเธอไปชอบไอ้พี ที่มีหน้าขี้เหร่ยังกะปลาดุก แถมยังนิสัยทะลึ่งตึงตังได้ยังไง ผมมองดูคนทั้งคู่เหมือนจะคุยกันสักพักหนึ่ง ก่อนที่ฝ่ายหญิงจะเดินไปที่ตึกเรียนข้าง ๆ ส่วน พี ก็เดินขึ้นตึกนี้ แต่หลังจากที่พีเดินเข้าตึกมาแป๊บเดียว ก็มีรถเก๋งสีน้ำเงินคันหนึ่ง เข้ามาจอดเช่นกัน แล้วผมก็เห็นแอนลูกพี่ลูกน้องสาวของผมเดินลงจากรถพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอ ซึ่งแน่นอนแฟนหนุ่มของแอนก็ค่อนข้างจะหน้าตาดี และเป็นนักกีฬา ซึ่งแน่นอนว่าผมก็ต้องสงสัยอีกเช่นกันว่า เขาไปชอบผู้หญิงที่ดูจะฉลาดไปซะหมดได้ยังไง เพราะตามปกตินิสัยผู้ชายแล้วมักจะไม่ชอบหญิงสาวที่เก่ง และฉลาดกว่าตนเอง แฟนหนุ่มของแอนนั้นชื่อ แม็ค เขาเรียนอยู่ที่ตึกเดียวกับผมแต่อยู่คนละห้อง ส่วนแอนนั้นเรียนอยู่ที่ตึกเดียวกันกับใบเตยแฟนสาวของพี
ผมมองกลับเข้ามาภายในห้องเห็นเพื่อน ๆ หลาย ๆ คนเริ่มเดินเข้ามา ผมจึงกลับเข้ามานั่งโต๊ะ หลังจากนั้นประมาณสิบห้านาที อาจารย์ผู้สอนก็เดินทางมาถึง จึงเริ่มมีการเรียนการสอน ในระหว่างการเรียนการสอน ผมสังเกตว่าพีมีอาการตั้งใจเรียนผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้อะไร จนกระทั่งเลิกเรียนในตอนเย็น พีก็ชวนผมให้ไปทานข้าวงด้วยกันกับเขาและใบตองแฟนสาวของเขา แต่ผมปฏิเสธ เพราะไม่อยากเป็นก้างขวางคอใคร ผมเดินทางกลับหอพักตามลำพัง ผมเดินกลับขึ้นห้องพักด้วยอาการเหนื่อยล้าและหัวมึนตึบจากเรียนมาตลอดทั้งวัน
เมื่อเดินถึงห้องพักชั้นที่ห้า ในขณะที่ผมกำลังจะไขกุญแจประตูห้องพัก จู่ ๆ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องให้ มาจากห้องข้าง ๆ (ห้อง4/4) แต่ในตอนนั้นผมเพียงแค่คิดในใจว่าคงจะมีคนเข้ามาพักอยู่ใหม่ แล้วก็เกิดผิดหวังเรื่องอะไรสักอย่าง หล่ะมั้ง แล้วผมก็ไม่สนใจอีกเพราะรู้สึกเพลีย จึงเดินเข้าห้องพัก อาบน้ำอาบท่า แล้วก็เข้านอนหลับเป็นตาย แต่แล้วผมก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นในตอนดึก ประมาณตีสอง เมื่อเสียงร้องไห้ มันเสียงดังมากขึ้น จนผมเริ่มจะโมโหบ้างแล้ว ผมจึงเดินออกนอกห้องพัก ไปเคาะที่ประตูห้องข้าง ๆ (ห้อง4/4) พร้อมกับพูดเสียงดังด้วยอารมณ์โมโหว่า "นี่คุณ...จะเสียใจอะไรก็ขอให้มันเบา ๆ หน่อย คนจะนอน" หลังจากผมจะพูดโกนไป เสียงก็เงียบหายไปทันที แต่ดูเหมือน ผมจะเห็นประตูห้องพักห้องแรก เปิดแง้มออกมาแป๊บหนึ่งแล้วก็ปิดกลับเข้าไป (ห้อง 4/1) ผมจึงรีบเดินเข้าห้องพักแล้วก็นอนหลับต่อจนถึงเช้า (จบ...เหตุการณ์วันแรก)