เรากับแฟนคบกันมาเกือบจะ 3 ปีแล้วค่ะ อายุแค่ 24 แต่พวกเราสู้ชีวิตหาเลี้ยงตัวเอง ช่วยเหลือและลำบากมาด้วยกัน และเราทั้งคู่ไม่ได้คิดว่าจะรักกันไปจนใช้อนาคตร่วมกัน เราคบกันแบบที่ว่าทำวันนี้ให้ดีที่สุด และหวังว่าเราจะได้มีเวลาแบบนี้กันไปนานๆ 'ถ้าอนาคตจะมีกัน ก็คงจะดีนะ' แบบนั้นล่ะค่ะ
ที่ผ่านมาค่อนข้างไปได้ดีเลยค่ะ มีปัญหาตรงไหน พวกเราจะค่อยๆ คุยและปรับความเข้าใจกันตลอด เราก็รู้และเค้าก็รู้ว่าทั้งคู่รักกันมากขึ้น ทุกอย่างเหมือนจะดีแล้วนะคะ แต่วันนี้เรากลับพบปัญหาที่รู้สึกว่ายากกับการหาทางออก
จะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไงดีคะ เมื่อเราเข้าใจทุกอย่าง แต่ทำใจรับมันไม่ได้ หรือมีทางออกไหนบ้างที่จะวินๆ ทั้งคู่
ยกตัวอย่างเหตุการณ์นะคะ แฟนบอกว่าชีวิตวัยรุ่นมีแค่ครั้งเดียวขอไปดูหนังคนเดียวบ้าง ไปเที่ยวคนเดียวบ้าง และเค้าขอคุยกับผู้หญิงคนอื่น(เรื่องนี้เราทำใจยากที่สุดเพราะมีปมอ่ะค่ะ) ซึ่งเค้าบอกว่าจะไม่มีวันชอบใคร เค้าเบื่อเมื่อไหร่ เค้าจะเลิกคุยเอง(และเปลี่ยนไปคุยกับคนอื่นต่อ) และเรื่องต่างๆ เช่นปัญหาของใครของมันก็หาทางออกเอง ให้เก็บไว้คนเดียวบ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้ความสุขของเค้าเหมือนจะไม่มีเราอยู่ด้วย
ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา เรามีเค้าแค่คนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้าง เพื่อนเราก็แทบไม่มีครอบครัวก็แยกกันอยู่ เค้าเลยเป็นทั้ง เพื่อน คนรัก คนในครอบครัว และทุกๆ อย่างนี้เราไม่ได้เป็นคนเรียกร้อง เค้าทำให้เราเองตลอด จนเรารับไม่ทันกับเหตุการณ์พวกนี้จริงๆ
ขอบคุณทุกความเห็นล่วงหน้านะคะ
ถ้ารักกันมาก แต่มาถึงจุดที่มันไม่พอดีกันอีกต่อไปแล้ว ควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดีคะ
ที่ผ่านมาค่อนข้างไปได้ดีเลยค่ะ มีปัญหาตรงไหน พวกเราจะค่อยๆ คุยและปรับความเข้าใจกันตลอด เราก็รู้และเค้าก็รู้ว่าทั้งคู่รักกันมากขึ้น ทุกอย่างเหมือนจะดีแล้วนะคะ แต่วันนี้เรากลับพบปัญหาที่รู้สึกว่ายากกับการหาทางออก
จะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไงดีคะ เมื่อเราเข้าใจทุกอย่าง แต่ทำใจรับมันไม่ได้ หรือมีทางออกไหนบ้างที่จะวินๆ ทั้งคู่
ยกตัวอย่างเหตุการณ์นะคะ แฟนบอกว่าชีวิตวัยรุ่นมีแค่ครั้งเดียวขอไปดูหนังคนเดียวบ้าง ไปเที่ยวคนเดียวบ้าง และเค้าขอคุยกับผู้หญิงคนอื่น(เรื่องนี้เราทำใจยากที่สุดเพราะมีปมอ่ะค่ะ) ซึ่งเค้าบอกว่าจะไม่มีวันชอบใคร เค้าเบื่อเมื่อไหร่ เค้าจะเลิกคุยเอง(และเปลี่ยนไปคุยกับคนอื่นต่อ) และเรื่องต่างๆ เช่นปัญหาของใครของมันก็หาทางออกเอง ให้เก็บไว้คนเดียวบ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้ความสุขของเค้าเหมือนจะไม่มีเราอยู่ด้วย
ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา เรามีเค้าแค่คนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้าง เพื่อนเราก็แทบไม่มีครอบครัวก็แยกกันอยู่ เค้าเลยเป็นทั้ง เพื่อน คนรัก คนในครอบครัว และทุกๆ อย่างนี้เราไม่ได้เป็นคนเรียกร้อง เค้าทำให้เราเองตลอด จนเรารับไม่ทันกับเหตุการณ์พวกนี้จริงๆ
ขอบคุณทุกความเห็นล่วงหน้านะคะ