เริ่มจากการไม่มีกำลังใจจะทำอะไรสักอย่าง
แม้แต่ค้นหาเป้าหมายชีวิตในอนาคต พลังในใจเราหมดไปได้ยังไงไม่รู้เหมือนกัน..
ทุกอย่างรู้สึกว่ามันยากไปหมด ทั้งการออกสังคม การใช้ชีวิตประจำวันให้ดี การดูแลตัวเอง
ต้องบอกก่อนว่า ชีวิตประจำวันของเราตั้งแต่เด็กไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวเท่าไหร่
พ่อทำงานเยอะไม่มีเวลาให้ แยกกันอยู่กับแม่ ส่วนเรื่องแม่ก็ไม่ต้องพูดถึงเลยเค้าไม่เคยดูแลเราตั้งแต่เด็กแล้ว
ถึงตอนนี้แม่จะกลับมาด้วยการโทรหาหรือไลน์แต่เราก็ไม่รู้สึกผูกพันอะไรแล้ว ใจเรามันชินชาไปหมด..
เรามีพี่ชาย2คน แต่คนละขั้วเลย คนนึงเด็กเนิร์ดอีกคนเด็กเฮ๊วชอบเที่ยว
ส่วนเราเป็นแบบไหนยังไม่รู้จักตัวเองเลย เราไม่รู้แม้กระทั่งงานอดิเรกที่เราชอบ
เคยตั้งใจจะออกกำลังกายจริงจัง ก็ทำได้แค่ไม่ถึงอาทิตย์ก็ล้มเลิก
เวลามีปัญหาเราก็ปรึกษาได้แค่กับเพื่อน(ส่วนน้อย/บางคน)เพราะเราไม่รู้จะไปปรึกษาใคร บางทีก็แอบร้องไห้อยู่คนเดียว = =
พี่ชายก็ไม่ค่อยได้คุย พ่อก็ไม่ค่อยได้คุย คนที่บ้านอย่างเช่นอาเรายิ่งแล้วใหญ่ ทุกคนมองเราเป็นเด็กไม่รู้จักโต ญาติก็ไม่มีอีก
พ่อเคยพูดว่าเราไม่เอาไหน แต่เราก็รู้ว่าพ่ออาจจะพูดจาไม่ได้คิด แต่เราคิดไง
ตอนนี้สับสนไปหมด อยู่มหา'ลัยปีสุดท้ายแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าอยากทำงานหรือเรียนต่อ
ทำงานจะทำอะไร สมัครยังไงมีงานแบบไหนบ้างยังไม่รู้เลย เรียนก็ไม่รู้ว่าจะเรียนอะไรต่อ
การใช้ชีวิตตัวคนเดียวแบบนี้ทำไมมันถึงรู้สึกยากไปหมด ท้อง่าย หมดแรง ไม่มีกำลังใจอะไรเลย
อยากรู้ว่ามีใครเคยเป็นแบบนี้บ้างไหม? สักคนที่เข้าใจมุมมองของเรากับสิ่งที่เราพบเจอ
ควรแก้ไขยังไง ที่ใจเรา หรือที่การกระทำ หรือความคิด?
คือเราอ่านมาหมดทุกอย่างแล้ว พยายามลองทำตามแล้ว แต่ก็ไม่ช่วยให้เราดีขึ้นได้เลย
คุณเคยรู้สึกว่าทุกอย่าง'มันยาก'ไปหมดไหม?
แม้แต่ค้นหาเป้าหมายชีวิตในอนาคต พลังในใจเราหมดไปได้ยังไงไม่รู้เหมือนกัน..
ทุกอย่างรู้สึกว่ามันยากไปหมด ทั้งการออกสังคม การใช้ชีวิตประจำวันให้ดี การดูแลตัวเอง
ต้องบอกก่อนว่า ชีวิตประจำวันของเราตั้งแต่เด็กไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวเท่าไหร่
พ่อทำงานเยอะไม่มีเวลาให้ แยกกันอยู่กับแม่ ส่วนเรื่องแม่ก็ไม่ต้องพูดถึงเลยเค้าไม่เคยดูแลเราตั้งแต่เด็กแล้ว
ถึงตอนนี้แม่จะกลับมาด้วยการโทรหาหรือไลน์แต่เราก็ไม่รู้สึกผูกพันอะไรแล้ว ใจเรามันชินชาไปหมด..
เรามีพี่ชาย2คน แต่คนละขั้วเลย คนนึงเด็กเนิร์ดอีกคนเด็กเฮ๊วชอบเที่ยว
ส่วนเราเป็นแบบไหนยังไม่รู้จักตัวเองเลย เราไม่รู้แม้กระทั่งงานอดิเรกที่เราชอบ
เคยตั้งใจจะออกกำลังกายจริงจัง ก็ทำได้แค่ไม่ถึงอาทิตย์ก็ล้มเลิก
เวลามีปัญหาเราก็ปรึกษาได้แค่กับเพื่อน(ส่วนน้อย/บางคน)เพราะเราไม่รู้จะไปปรึกษาใคร บางทีก็แอบร้องไห้อยู่คนเดียว = =
พี่ชายก็ไม่ค่อยได้คุย พ่อก็ไม่ค่อยได้คุย คนที่บ้านอย่างเช่นอาเรายิ่งแล้วใหญ่ ทุกคนมองเราเป็นเด็กไม่รู้จักโต ญาติก็ไม่มีอีก
พ่อเคยพูดว่าเราไม่เอาไหน แต่เราก็รู้ว่าพ่ออาจจะพูดจาไม่ได้คิด แต่เราคิดไง
ตอนนี้สับสนไปหมด อยู่มหา'ลัยปีสุดท้ายแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าอยากทำงานหรือเรียนต่อ
ทำงานจะทำอะไร สมัครยังไงมีงานแบบไหนบ้างยังไม่รู้เลย เรียนก็ไม่รู้ว่าจะเรียนอะไรต่อ
การใช้ชีวิตตัวคนเดียวแบบนี้ทำไมมันถึงรู้สึกยากไปหมด ท้อง่าย หมดแรง ไม่มีกำลังใจอะไรเลย
อยากรู้ว่ามีใครเคยเป็นแบบนี้บ้างไหม? สักคนที่เข้าใจมุมมองของเรากับสิ่งที่เราพบเจอ
ควรแก้ไขยังไง ที่ใจเรา หรือที่การกระทำ หรือความคิด?
คือเราอ่านมาหมดทุกอย่างแล้ว พยายามลองทำตามแล้ว แต่ก็ไม่ช่วยให้เราดีขึ้นได้เลย