สวัสดีครับ ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนเลยว่าเพิ่งสมัครมาเมื่อกี้มาดๆหลังจากที่เอาแต่อ่านมาเป็นปีๆ =..=
ดังนั้นนี่จึงเป็นการตั้งกระทู้แรกของผมครับ ถึงแม้ว่ามันจะดูโv่ๆหรือคิดตื้นๆไปมากก็ขออภัยด้วยนะครับ
เข้าเรื่องเลยดีกว่า
เรื่องมีอยู่ว่าผมเป็นนักศึกษาโง่ๆคนนึง ตั้งแต่สมัยเรียนประถมยันมัธยมก็เอาแต่เรียนๆเล่นๆไปเรื่อยเปื่อยไร้แก่นสาร
จนจบม.6ไปได้แล้วตอนนั้นคือสมองผมมันโล่งไปหมดแบบไม่เคยคิดถึงเรื่องอนาคตเลย.. แย่จริงๆ
ขอข้ามมาอุปนิสัยก่อนนะครับ
1.เป็นคนรักสันโดษครับ ไม่ชอบอยู่กับผู้คนในที่พรุ้งพร้านดังนั้นเรื่องเพื่อนจึงไม่ค่อยทะนุถนอมให้ดีเท่าไหร่จนความเป็นเพื่อนมันจืดจางลง(ไม่ค่อยได้เจอ)
2.เป็นคนติดบ้าน ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วครับเลิกเรียนก็กลับบ้านทันทีไม่แวะเที่ยวไม่อะไรเลยใช้ชีวิตระดับตัวประกอบข้างทางในการ์ตูนได้
3.ชอบเลี้ยงสัตว์ แมลง ปลูกต้นไม้ รู้สึกว่าจิตใจมันสงบดีครับ ไม่รู้สึกแปลกๆเหมือนอยู่ใกล้ผู้คน(นอกครอบครัว)
4.วิชาภาษาengแย่กว่าเด็กป.3 คณิตที่มากกว่า+-x%ไม่รู้เรื่องเลย คอมกลางๆ(ไปทางแย่)
5.พ่อผมเขารักผมมากและเป็นห่วงอนาคตของผม จนถึงกับซื้อที่ดินให้ไอ่ลูกโv่ๆคนนี้ด้วย ทั้งๆที่ไม่มีดีอะไรเลย ผมเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
แล้วปัจุบันก็เรียนมหาลัยแห่งหนึ่งได้ปี2แล้วครับและชีวิตก็พบกับปัญหาใหญ่
คุณอาจเคยได้ยินคำๆนี้ นั่นก็คือ "เรียนๆไปก่อน จบไปเอาปริญญาให้พ่อแม่"
แต่ว่าตัวผมในตอนนี้จากเด็กโv่ๆ ก็กลายมาเป็นผู้ใหญ่โv่ที่เริ่มคิดเป็นก็คิดได้ว่า
ผมเรียนไปเพื่อ? เพื่อไปทำงานในบริษัทหรอ?
เสียเงินเรียนให้จบเป็นแสนๆ กี่ปีถึงจะให้คืนพ่อแม่หมด?
แล้วถ้าไม่จบล่ะ? คำถามเหล่านี้มันวนเวียนในใจผม
จนกระทั่งเสียงๆหนึ่งมันเข้ามาในหัว เสียงของคุณตาผมเอง
'ไอ่(ชื่อเล่นผม)นามีทำ'
ตาผมเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ชอบพูดคำๆนี้ คุณตาที่เป็นอดีตชาวนา แต่พอรุ่นของแม่ผมก็เรียนสูงๆย้ายมาทำงานในกรุงเทพ
ตาผมก็มาด้วย จนสุดท้ายก็เสียไป แต่ที่ดินยังคงอยู่(ของตามรดก+พ่อซื้อใหม่)แต่มันคนล่ะที่กันเลย
ตอนนั้นผมรังเรมากๆระหว่างจะนั่งอยู่ในห้องเรียนเย็นๆจดเล็กเชอร์ เพื่อเตรียมสอบ ทำงานกลุ่มที่ทำคนเดียวประจำ และเขียนวิทยานิพนธ์ ฯลฯ พอเรียนจบก็ไปแย่งงานตามบริษัทต่างๆ ตอกบัตเข้าทำงานคุยกับเพื่อนพาไปกินเหล่า...
หรือจะปลดปล่อยปัญหาเก่าๆทุกอย่างทิ้งมีวุฒจบแค่ม.6 แล้วไปขุดดินปลูกผักขุดบ่อเลี้ยงปลาในบ้านตัวเองไม่ต้องคอยรายงานตัวที่ใครทุกเช้า ซื่อสัตน์กับตัวเองก็พอ รายได้น้อยแต่ไม่ค่อยมีค่ารถต้องจ่าย ไม่ต้องเสียค่ากินเลี้ยงตามมารยาท งานต่างๆ
ก็แค่เสียเงินซื้อไฟฟ้า น้ำ เน็ต ภาษี อาหาร เครื่องใช้ และยาที่จำเป็น
แบบนี้ดีกว่าไหมครับ? ผมอยากบอกพ่อแม่แต่ก็ไม่กล้าอะครับ
แต่สุดท้ายมันก็ต้องบอกอยู่ดีนั่นล่ะ
เอาล่ะคำถาม.. จะทำอย่างไรให้พ่อแม่เข้าใจในเมื่อพ่อซื้อที่ดินมาให้ไว้แล้วทั้งๆที่ผมเรียนเกี่ยวกับโลจิสติกส์.. หรือบางทีเขาอาจจะไม่หวังให้ผมจบหว่า?
ความรู้สึกอยากลาออกจากมหาลัยไปทำฟาร์มชายโv่ๆคนนึง
ดังนั้นนี่จึงเป็นการตั้งกระทู้แรกของผมครับ ถึงแม้ว่ามันจะดูโv่ๆหรือคิดตื้นๆไปมากก็ขออภัยด้วยนะครับ
เข้าเรื่องเลยดีกว่า
เรื่องมีอยู่ว่าผมเป็นนักศึกษาโง่ๆคนนึง ตั้งแต่สมัยเรียนประถมยันมัธยมก็เอาแต่เรียนๆเล่นๆไปเรื่อยเปื่อยไร้แก่นสาร
จนจบม.6ไปได้แล้วตอนนั้นคือสมองผมมันโล่งไปหมดแบบไม่เคยคิดถึงเรื่องอนาคตเลย.. แย่จริงๆ
ขอข้ามมาอุปนิสัยก่อนนะครับ
1.เป็นคนรักสันโดษครับ ไม่ชอบอยู่กับผู้คนในที่พรุ้งพร้านดังนั้นเรื่องเพื่อนจึงไม่ค่อยทะนุถนอมให้ดีเท่าไหร่จนความเป็นเพื่อนมันจืดจางลง(ไม่ค่อยได้เจอ)
2.เป็นคนติดบ้าน ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วครับเลิกเรียนก็กลับบ้านทันทีไม่แวะเที่ยวไม่อะไรเลยใช้ชีวิตระดับตัวประกอบข้างทางในการ์ตูนได้
3.ชอบเลี้ยงสัตว์ แมลง ปลูกต้นไม้ รู้สึกว่าจิตใจมันสงบดีครับ ไม่รู้สึกแปลกๆเหมือนอยู่ใกล้ผู้คน(นอกครอบครัว)
4.วิชาภาษาengแย่กว่าเด็กป.3 คณิตที่มากกว่า+-x%ไม่รู้เรื่องเลย คอมกลางๆ(ไปทางแย่)
5.พ่อผมเขารักผมมากและเป็นห่วงอนาคตของผม จนถึงกับซื้อที่ดินให้ไอ่ลูกโv่ๆคนนี้ด้วย ทั้งๆที่ไม่มีดีอะไรเลย ผมเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
แล้วปัจุบันก็เรียนมหาลัยแห่งหนึ่งได้ปี2แล้วครับและชีวิตก็พบกับปัญหาใหญ่
คุณอาจเคยได้ยินคำๆนี้ นั่นก็คือ "เรียนๆไปก่อน จบไปเอาปริญญาให้พ่อแม่"
แต่ว่าตัวผมในตอนนี้จากเด็กโv่ๆ ก็กลายมาเป็นผู้ใหญ่โv่ที่เริ่มคิดเป็นก็คิดได้ว่า
ผมเรียนไปเพื่อ? เพื่อไปทำงานในบริษัทหรอ?
เสียเงินเรียนให้จบเป็นแสนๆ กี่ปีถึงจะให้คืนพ่อแม่หมด?
แล้วถ้าไม่จบล่ะ? คำถามเหล่านี้มันวนเวียนในใจผม
จนกระทั่งเสียงๆหนึ่งมันเข้ามาในหัว เสียงของคุณตาผมเอง
'ไอ่(ชื่อเล่นผม)นามีทำ'
ตาผมเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ชอบพูดคำๆนี้ คุณตาที่เป็นอดีตชาวนา แต่พอรุ่นของแม่ผมก็เรียนสูงๆย้ายมาทำงานในกรุงเทพ
ตาผมก็มาด้วย จนสุดท้ายก็เสียไป แต่ที่ดินยังคงอยู่(ของตามรดก+พ่อซื้อใหม่)แต่มันคนล่ะที่กันเลย
ตอนนั้นผมรังเรมากๆระหว่างจะนั่งอยู่ในห้องเรียนเย็นๆจดเล็กเชอร์ เพื่อเตรียมสอบ ทำงานกลุ่มที่ทำคนเดียวประจำ และเขียนวิทยานิพนธ์ ฯลฯ พอเรียนจบก็ไปแย่งงานตามบริษัทต่างๆ ตอกบัตเข้าทำงานคุยกับเพื่อนพาไปกินเหล่า...
หรือจะปลดปล่อยปัญหาเก่าๆทุกอย่างทิ้งมีวุฒจบแค่ม.6 แล้วไปขุดดินปลูกผักขุดบ่อเลี้ยงปลาในบ้านตัวเองไม่ต้องคอยรายงานตัวที่ใครทุกเช้า ซื่อสัตน์กับตัวเองก็พอ รายได้น้อยแต่ไม่ค่อยมีค่ารถต้องจ่าย ไม่ต้องเสียค่ากินเลี้ยงตามมารยาท งานต่างๆ
ก็แค่เสียเงินซื้อไฟฟ้า น้ำ เน็ต ภาษี อาหาร เครื่องใช้ และยาที่จำเป็น
แบบนี้ดีกว่าไหมครับ? ผมอยากบอกพ่อแม่แต่ก็ไม่กล้าอะครับ
แต่สุดท้ายมันก็ต้องบอกอยู่ดีนั่นล่ะ
เอาล่ะคำถาม.. จะทำอย่างไรให้พ่อแม่เข้าใจในเมื่อพ่อซื้อที่ดินมาให้ไว้แล้วทั้งๆที่ผมเรียนเกี่ยวกับโลจิสติกส์.. หรือบางทีเขาอาจจะไม่หวังให้ผมจบหว่า?