วัยรุ่นโง่ ๆ คนนึงที่อยากลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง

ผมคือวัยรุ่นอายุ 22 โง่ ๆ คนนึงครับ
คนที่ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง
คนที่เรียนไม่จบมหาลัย
คนที่มีแค่วุฒิ ม.6 ติดตัว
และไม่มีประสบการณ์ในการทำงานเลย
วัยรุ่นที่รู้ตัวช้าคนนึง
คนที่อยากย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่
และได้ตัดสินใจเริ่มเรียนใหม่
ที่มหาลัยเปิดแห่งนึง
กับอีกสองเทอมสุดท้ายก่อนจะจบ
แต่ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เรียนอยู่
จะช่วยให้เส้นทางนี้ไปต่อได้มากแค่ไหน
มันช่างมืดมนซะเหลือเกิน

ชีวิตผมที่ผ่านมา
ถูกตามใจจนเคยชิน
ไม่เคยคิดถึงอนาคต
ว่าวันนึงจะต้องเลี้ยงดูตัวเองให้ได้
ว่าวันนึงจะต้องทำงาน
ว่าวันนึงจะต้องเลี้ยงดูครอบครัว
ว่าวันนึงจะต้องรับผิดชอบภาระอีกหลายๆอย่าง
ผมใช้ชีวิตแค่กินข้าวอิ่มและนอนหลับสบายไปวันๆ
จนทำให้ผมทำงานอะไรไม่เป็นสักอย่าง
ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกันกำลังเรียนจบ
และมีงานทำกัน...

ไม่รู้ว่าวันนี้จะสายไปรึป่าว
ที่ผมอยากจะลุกขึ้นมาทำงาน
หาเงินให้ได้เร็วที่สุด
ในวันที่ครอบครัวผมกำลังตกอยู่ในสถานะการณ์ลำบาก
ในวันที่พ่อแม่ผมเริ่มแก่ลงไปทุกที ๆ
กับเส้นทางที่มืดมนนี้
ผมควรจะเดินต่อไปยังไงดี
เพื่อให้ไปได้ไวที่สุด
ก่อนที่มันจะสายไป
ก่อนที่ผมจะไม่มีโอกาสได้ตอบแทนพ่อและแม่