สวัสดีค่ะ
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก เราจะใช้คำว่าเราแทนชื่อแล้วกันโน๊ะ ^_^
คือเราจะมาแชร์ประสบการณ์ที่เมืองนอก (ลองตั้งในกระทู้คำถามเพราะในกระทู้สนทนาตั้งไม่ได้)
ตอนนี้เราอยู่ที่เยอรมันมาได้8ปีแล้ว
เชื่อมั้ยตอนแรกที่เราโดนพรากจากเพื่อนและmy lover(แฟนงุ๊งงิ๊ง) มานะ เราร้องไห้ตาปูดตาบวมมากกก
คือแบบช่วงนั้นเราอยู่ม.1 รร.มัธยมแห่งหนึ่งในโคราชแหละ คืออายุ14กว่าๆมันก็วัยกำลังแรดเลยนะ55555
แล้วคือแม่มาทำกับหนูอย่างนี้ได้ไง TT
แต่แม่บอกเราว่าเพื่ออนาคต ทุกคนก็บอกเราว่ามันดี ไปเถอะๆ(เหมือนโดนขับไล่?5555)
จำได้เลยว่าตอนไปอยู่ใหม่ๆติดแม่มาก คือกลัวฝรั่งอ่ะเอาตรงๆ0.0 (ปล. เราเคยเกลียดฝรั่งมาก)
และแล้ววันนั้นก็มาถึงแหละแกรรร วันที่ไปเรียน.. (ณ หองเกรด 9):ก้าวเข้าห้องเรียนเท่านั้นแหละ
ฝรั่ง
มองมาทางเดียวกัน
แล้วเขาก็บ่นทำนองว่า โอ้แม่สาวน้อยย เธอมาจากไหน55555 เราอายมาก(แต่ก่อนเป็นคนขี้อายค่ะ เดี๋ยวนี้แรดแบบเปิดเผยค่ะ :p)
เชื่อมั้ยอยู่ปีแรก เราร้องไห้ทุกวัน เราคิดถึงไทยมาก ภาษาเยอรมันก็ใช่ว่าจะง่ายอีก
เรียนไปสักพักเขาส่งเราไปเรียนคอสเยอรมันเพิ่ม เพราะเกรดที่เราอยู่ตอนนี้เป็นรร.ธรรมดาของคนเยอรมันเลย
จนเราเริ่มพูดเป็น พูดคล่อง บ้าเรียนจนมาถึงเกรด10.. บรรลัยจัดเพราะมีแฟนฝรั่งคนแรกค่ะ อุ๊บบบส์5555
คือแบบ มันดีมากกกกกกก... อันนี้ข้ามเนอะ5555 การเรียนตอนนั้นคือพัง เกรดนี่ออกมา 3,9
(เกรดเยอรมันแบ่งเป็น1-6 นะคะ, 1คือดีมาก ไล่ไปถึง6คือแย่มาก)
แล้วเกรด10 ก่อนจบช่วงต้นปีต้องหาจุดหมายชีวิตตัวเองแล้วค่ะ จะไปสายอาชีพหรือเรียนต่อมหาลัยนั่นแหละ
เราละเลยมันไป ซึ่งเราต้องการเข้าสายอาชีพค่ะ ที่นี่คือถ้าจะทำสายอาชีพก็ต้องเขียนใบสมัครงานอ่ะโน๊ะ
ก็เหมือนที่ไทยอ่ะโน๊ะ เอ้ออ5555 แล้วไม่ใช่จะได้ที่ทำงานง่ายๆนะจ๊าาา
ชีวิตตอนนั้นคือเครียดค่ะ เครียดมากที่สุดในสามโลก ไม่มีสัญญาณตอบเรียกจากทางนั้นที่สมัครไปเลย(เขียนไป10ฉบับ10ที่)
จนสุดท้ายป๊า(พ่อเลี้ยงคนเยอรมัน) แนะนำว่าให้เรียนต่อบริหาร เราก็แบบ เออดีๆเรียนจะได้ชิลไปอีก2ปี
คิดผิดแล้วอีหนู .. หึหึ 2ปีที่เรียนบัญชีมันเป็นอะไรที่เครียดมากก มีแต่คนดูถูกจ้า เพราะภาษาไม่เป๊ะ
(ปล. เยอรมันยากนะ
สงสาร-ูมั่งค่ะ) อาจารย์วิชาเยอรมันด่าสาดเลยค่ะ ว่าเขียนบทความอย่างกับเด็กอนุบาลสอง
เอาซะน้ำตาเล็ด.. เราเลยกลับมาอ่านหนังสือค่ะ อ่านจนอ้วก ให้ศัพท์มันเข้าหัวเยอะๆ
สุดท้ายเราเอาชนะวิชาเยอรมันได้ค่ะ เราเอาเกรด2มาครอง
พอเรียนจบ มันจะมีสอบไฟนอลค่ะ ถ้าสอบได้ก็ได้ใบวุฒิ ถ้าสอบไม่ได้ได้แค่ใบยืนยันว่าเคยเรียนสายนี้(เห้อเพลีย -.-)
แล้วสุดท้าย ทำข้อสอบไม่ได้ค่ะ เอาจริงๆเราโง่มาก ก่อนสอบสามเดือนเราเครียดเราอ่านมันทุกวัน จนประจำเดือนเราไม่มา3เดือนค่ะ
พอได้ฟังผลเท่านั้นแหละ เราฉีกใบผลแล้วเราเดินออกจากรร.เลยยยย (ฉันเหมือนคนกำลังจะตายและขาดอากาศกายจายยยยย~)
อาจารย์คนนึงรั้งเราไว้ เขาจะให้เราลองซ้ำอีกสองปีแล้วสอบใหม่ค่ะ เราเลยตอกใส่หน้าจารย์ไปว่า ไม่มีวันที่ฉันจะกลับไปเรียนสายที่ไม่ใช่ตัวฉันอีกต่อไป!
คือจริงๆแล้วเราได้ใบตอบรับเข้าทำงานที่คลีนิคหมอฟันแล้วค่าคุณเอ้ยยยยย
ตำแหน่งงานคือผู้ช่วยหมอฟันค่ะ (ปล.ต้วโตๆ ผู้ช่วยหมอฟันที่นี่ต้องฝึกงาน3ปี พร้อมเรียนไปด้วย จบต้องสอบไฟนอลเอาวุฒิ
สอบไม่ได้ วนไปสอบแก้ใหม่อีกรอบ สอบไม่ได้อีก วนไปเรียน3ปีใหม่จ้า TT
บทเรียนนะ อย่างกับเรียนหมอฟันโดยตรงเลยจ้า คำศงคำศัพท์นี่ต้องรู้ค่า
แต่เชื่อมั้ยคือคำศัพท์หมอทุกอย่างมันเข้าหัวเราว่ะ เราจำโดยที่ไม่ต้องจดไม่ต้องอ่านอะไรมากมาย
สอบที เกรดอยู่2-3ตลอด ที่ทำงานเราก็แฮปปี้มาก ทุกคนต้อนรับเราดีมาก
เขาชอบที่เราทำงานเก่งค่ะ คือทำทุกอย่าง เขาชมคนไทยนะ เขาบอกคนไทยขยันและขนขวายหาความรู้(เขียนงี้ป่ะ?)
ตอนนี้เราทำงานที่นั่นเป็นเวลาได้7เดือนแล้ววว ชะแว้วว
จากเรา เด็กที่ขอเงินพ่อแม่ไปวันๆ ขี้เกียจและไม่มีความรับผิดชอบ
ในวันนี้ เรามีบ้านเช่าเป็นของตัวเอง เราจ่ายทุกอย่างด้วยตัวเอง เลี้ยงตัวเอง
ล่าสุดเรามีเงินกลับไปไทยอีกครั้งแล้วค่ะ (จากไม่ได้กลับมา4ปีเต็มTT)
จุดประสงค์ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาคือต้องการจะบอกคนที่ขี้เกียจว่า อย่าขี้เกียจเลยค่ะ อะไรวะ?5555555
เอาน่าๆ นี่แหละชีวิตในเยอรมันของเรา ผ่านมาเยอะ เจ็บมาเยอะะ
จุ้บๆนะผู้อ่าน
*มีคำไหนพิมผิดพิมตกก็ให้อภัยด้วยน๊าาา ^^
ชีวิตในเยอรมันเป็นยังไงนะ?
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก เราจะใช้คำว่าเราแทนชื่อแล้วกันโน๊ะ ^_^
คือเราจะมาแชร์ประสบการณ์ที่เมืองนอก (ลองตั้งในกระทู้คำถามเพราะในกระทู้สนทนาตั้งไม่ได้)
ตอนนี้เราอยู่ที่เยอรมันมาได้8ปีแล้ว
เชื่อมั้ยตอนแรกที่เราโดนพรากจากเพื่อนและmy lover(แฟนงุ๊งงิ๊ง) มานะ เราร้องไห้ตาปูดตาบวมมากกก
คือแบบช่วงนั้นเราอยู่ม.1 รร.มัธยมแห่งหนึ่งในโคราชแหละ คืออายุ14กว่าๆมันก็วัยกำลังแรดเลยนะ55555
แล้วคือแม่มาทำกับหนูอย่างนี้ได้ไง TT
แต่แม่บอกเราว่าเพื่ออนาคต ทุกคนก็บอกเราว่ามันดี ไปเถอะๆ(เหมือนโดนขับไล่?5555)
จำได้เลยว่าตอนไปอยู่ใหม่ๆติดแม่มาก คือกลัวฝรั่งอ่ะเอาตรงๆ0.0 (ปล. เราเคยเกลียดฝรั่งมาก)
และแล้ววันนั้นก็มาถึงแหละแกรรร วันที่ไปเรียน.. (ณ หองเกรด 9):ก้าวเข้าห้องเรียนเท่านั้นแหละ
ฝรั่ง
แล้วเขาก็บ่นทำนองว่า โอ้แม่สาวน้อยย เธอมาจากไหน55555 เราอายมาก(แต่ก่อนเป็นคนขี้อายค่ะ เดี๋ยวนี้แรดแบบเปิดเผยค่ะ :p)
เชื่อมั้ยอยู่ปีแรก เราร้องไห้ทุกวัน เราคิดถึงไทยมาก ภาษาเยอรมันก็ใช่ว่าจะง่ายอีก
เรียนไปสักพักเขาส่งเราไปเรียนคอสเยอรมันเพิ่ม เพราะเกรดที่เราอยู่ตอนนี้เป็นรร.ธรรมดาของคนเยอรมันเลย
จนเราเริ่มพูดเป็น พูดคล่อง บ้าเรียนจนมาถึงเกรด10.. บรรลัยจัดเพราะมีแฟนฝรั่งคนแรกค่ะ อุ๊บบบส์5555
คือแบบ มันดีมากกกกกกก... อันนี้ข้ามเนอะ5555 การเรียนตอนนั้นคือพัง เกรดนี่ออกมา 3,9
(เกรดเยอรมันแบ่งเป็น1-6 นะคะ, 1คือดีมาก ไล่ไปถึง6คือแย่มาก)
แล้วเกรด10 ก่อนจบช่วงต้นปีต้องหาจุดหมายชีวิตตัวเองแล้วค่ะ จะไปสายอาชีพหรือเรียนต่อมหาลัยนั่นแหละ
เราละเลยมันไป ซึ่งเราต้องการเข้าสายอาชีพค่ะ ที่นี่คือถ้าจะทำสายอาชีพก็ต้องเขียนใบสมัครงานอ่ะโน๊ะ
ก็เหมือนที่ไทยอ่ะโน๊ะ เอ้ออ5555 แล้วไม่ใช่จะได้ที่ทำงานง่ายๆนะจ๊าาา
ชีวิตตอนนั้นคือเครียดค่ะ เครียดมากที่สุดในสามโลก ไม่มีสัญญาณตอบเรียกจากทางนั้นที่สมัครไปเลย(เขียนไป10ฉบับ10ที่)
จนสุดท้ายป๊า(พ่อเลี้ยงคนเยอรมัน) แนะนำว่าให้เรียนต่อบริหาร เราก็แบบ เออดีๆเรียนจะได้ชิลไปอีก2ปี
คิดผิดแล้วอีหนู .. หึหึ 2ปีที่เรียนบัญชีมันเป็นอะไรที่เครียดมากก มีแต่คนดูถูกจ้า เพราะภาษาไม่เป๊ะ
(ปล. เยอรมันยากนะ
เอาซะน้ำตาเล็ด.. เราเลยกลับมาอ่านหนังสือค่ะ อ่านจนอ้วก ให้ศัพท์มันเข้าหัวเยอะๆ
สุดท้ายเราเอาชนะวิชาเยอรมันได้ค่ะ เราเอาเกรด2มาครอง
พอเรียนจบ มันจะมีสอบไฟนอลค่ะ ถ้าสอบได้ก็ได้ใบวุฒิ ถ้าสอบไม่ได้ได้แค่ใบยืนยันว่าเคยเรียนสายนี้(เห้อเพลีย -.-)
แล้วสุดท้าย ทำข้อสอบไม่ได้ค่ะ เอาจริงๆเราโง่มาก ก่อนสอบสามเดือนเราเครียดเราอ่านมันทุกวัน จนประจำเดือนเราไม่มา3เดือนค่ะ
พอได้ฟังผลเท่านั้นแหละ เราฉีกใบผลแล้วเราเดินออกจากรร.เลยยยย (ฉันเหมือนคนกำลังจะตายและขาดอากาศกายจายยยยย~)
อาจารย์คนนึงรั้งเราไว้ เขาจะให้เราลองซ้ำอีกสองปีแล้วสอบใหม่ค่ะ เราเลยตอกใส่หน้าจารย์ไปว่า ไม่มีวันที่ฉันจะกลับไปเรียนสายที่ไม่ใช่ตัวฉันอีกต่อไป!
คือจริงๆแล้วเราได้ใบตอบรับเข้าทำงานที่คลีนิคหมอฟันแล้วค่าคุณเอ้ยยยยย
ตำแหน่งงานคือผู้ช่วยหมอฟันค่ะ (ปล.ต้วโตๆ ผู้ช่วยหมอฟันที่นี่ต้องฝึกงาน3ปี พร้อมเรียนไปด้วย จบต้องสอบไฟนอลเอาวุฒิ
สอบไม่ได้ วนไปสอบแก้ใหม่อีกรอบ สอบไม่ได้อีก วนไปเรียน3ปีใหม่จ้า TT
บทเรียนนะ อย่างกับเรียนหมอฟันโดยตรงเลยจ้า คำศงคำศัพท์นี่ต้องรู้ค่า
แต่เชื่อมั้ยคือคำศัพท์หมอทุกอย่างมันเข้าหัวเราว่ะ เราจำโดยที่ไม่ต้องจดไม่ต้องอ่านอะไรมากมาย
สอบที เกรดอยู่2-3ตลอด ที่ทำงานเราก็แฮปปี้มาก ทุกคนต้อนรับเราดีมาก
เขาชอบที่เราทำงานเก่งค่ะ คือทำทุกอย่าง เขาชมคนไทยนะ เขาบอกคนไทยขยันและขนขวายหาความรู้(เขียนงี้ป่ะ?)
ตอนนี้เราทำงานที่นั่นเป็นเวลาได้7เดือนแล้ววว ชะแว้วว
จากเรา เด็กที่ขอเงินพ่อแม่ไปวันๆ ขี้เกียจและไม่มีความรับผิดชอบ
ในวันนี้ เรามีบ้านเช่าเป็นของตัวเอง เราจ่ายทุกอย่างด้วยตัวเอง เลี้ยงตัวเอง
ล่าสุดเรามีเงินกลับไปไทยอีกครั้งแล้วค่ะ (จากไม่ได้กลับมา4ปีเต็มTT)
จุดประสงค์ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาคือต้องการจะบอกคนที่ขี้เกียจว่า อย่าขี้เกียจเลยค่ะ อะไรวะ?5555555
เอาน่าๆ นี่แหละชีวิตในเยอรมันของเรา ผ่านมาเยอะ เจ็บมาเยอะะ
จุ้บๆนะผู้อ่าน
*มีคำไหนพิมผิดพิมตกก็ให้อภัยด้วยน๊าาา ^^