ใช้เวลากับชีวิตคู่มากว่าสิบปี ทำงานนอกบ้าน นอกจากเวลางานคือครอบครัวและลูก ความรักหวานชื่นหมดโปรไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้แต่ว่านานจนนึกไม่ออก อยากได้ไหม ความรู้สึกใจฟูๆ ตัวลอยๆ อยากได้สิ วิญญาณสาวน้อยในตัวเหี่ยวเฉาลงทุกวัน ช่องว่างระหว่างคนสองคนเพิ่มมากขึ้น โทรคุยสั้นๆ คุยเฉพาะธุระ ยามเหนื่อยยามทุกข์ ไม่เคยได้รับการใส่ใจ และร้ายแรงที่สุด คือการที่มอบความสัมพันธ์ใหม่ให้หญิงอื่น โดยที่มีหลักฐานให้ประจักษ์ชัดเจน แม้ว่าจะยอมดำเนินชีวิตต่อไปเพื่อลูก แต่ทุกอย่างไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิม เสียใจมากๆเข้า หัวใจก็มีกลไกการปรับตัว ถอยห่าง เลิกเอาใจใส่ เลิกสนใจ เลิกคาดหวัง อยู่ๆกันไป ทำหน้าที่ของตัวเอง โฟกัสเรื่องลูก เรื่องงาน เรื่องพ่อแม่ บางคราวขี้เหงา อ้างว้าง ก็กอดตัวเอง บางทีก็มีบ้าง หลุดจากการควบคุม อยากให้เขามาอยู่ด้วย อยากให้เป็นเหมือนวันเก่าๆ แต่มันเลยผ่านไปแล้ว ความรักคืออะไร ความรักคือภาระของคนสองคนที่ต้องรับผิดชอบ หรือเราไม่เคยเจอรักแท้นั้นเลย....
ในวันที่หัวใจมันชินชา