ตอนนี้ผมกำลังคิดหนักว่าจะทำอย่างไรกะชีวิตดี
หลายครั้งก็เหนื่อยกะชีวิตหาที่พึ่งก็ไม่ได้
ก่อนอื่นผมมีอาชีพหน้าที่การงานดีในสังคม แต่ที่จริงแล้วมันกลวงโบ๋วภายนอกดูดี แต่แท้จริงแล้วข้างในกลับไม่เป็นดั่งข้างนอก ทั้งชีวิตผมทำดีกะทุกคน แต่ก็ไม่เคยได้ดีกลับสักที
ตั้งแต่เล็กมาครอบครัวผมมีฐานะปานกลางแต่ค่อนไปยังยากจนเสียมากกว่า ตั้งแต่เล็กผมอยู่กะตายาย พ่อแม่ทำงานต่างถิ่น ปิดเทอมทีถึงจะมีโอกาสได้พบกะพ่อแม่ แต่ผมก็ไม่เคยทำตัวเหลวแหลกตั้งใจเรียน ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด จนถึงการเรียนในมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย แม่ก็มาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ตั้งแต่นั้นมาผมเหมือนเคว้งคว้างทำอะไรไม่ถูก พ่อที่เหลือคนเดียวของผมที่ผมหวังพึ่งก็มาแต่งงานใหม่หลังจากแม่เสียไม่กี่เดือน ชีวิตผมเริ่มแย่ แต่ถึงกระนั้นผมก็ดิ้นรนจนได้เป็นข้าราชการ ผมดีใจมาก แต่คนในครอบครัวเหมือนไม่ยินดียินร้ายกะเรื่องนี้เลย แต่ผมก็ไม่โกรธพยายามทำให้เค้ารู้ว่าผมสามารถทำได้ด้วยตนเอง หลังจากผมได้เป็นข้าราชการไม่นาน ผมก็กู้เงิน เพราะอยากได้รถกะเค้าสักคันตามความฝันของคนที่ไม่มีอะไรเลย ผมกู้เงินมาซื้อรถส่วนหนึ่งและใช้หนี้ให้พ่อจนหมด แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกะผม ผมถูกเพื่อนโกง เพื่อนที่ผมไว้ใจหลอกว่าครอบครัวบ้านจะโดนยึดโดยเจ้าหนี้นอกระบบ ผมที่เป็นคนขี้สงสารจึงเอารถที่มีไปเข้าไฟแนนท์ แล้วเอาเงินให้เพื่อนยืม สุดท้ายเพื่อนก็หนีหนี้ ผมที่ตอนนั้นยังเป็นคนอ่อนต่อโลกกลัวเพื่อนร่วมงานล้ออายเค้าว่ารถจะโดนยึดจากไฟแนนท์ เลยไปกู้เงินเพื่อเอามาปิดไฟแนนท์ แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถรั้งรถของตนเองได้ ผมทนทุกข์และเริ่มต้นใหม่หวังว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาจะเป็นบทเรียนที่สำคัญในชีวิต แต่เชื่อมั้ยครับไม่มีไรดีขึ้นมาเลย แฟนที่คบกันมา 8 ปีก็ทิ้งผมไป เพราะความไกลห่าง ชีวิตของผมจึงเหมือนเลื่อนลอย ผมใช้ชีวิตด้วยตัวเองจากเงินเดือนอันน้อยนิด พยายามคิดในทางที่ดีว่าปัญหาทุกอย่างย่อมแก้ไขได้ แต่สุดท้ายผมก็รู้ว่ามันมืดมนไร้ทางแก้ไข ที่ผมมาถามในกระทู้นี้ใช่ว่าผมจะมาพรรณนาชีวิตที่โหดร้ายและล้มเหลวของผมนะครับ แต่ตอนนี้ผมเหนื่อยกะชีวิตมาก ในหัวของผมบอกว่าถ้าตายแล้วเราคงสบาย แต่ว่าในส่วนลึกของผมยังไม่อยากตายยังอยากมีชีวิตอยู่ แต่หนี้สินและความล้มเหลวในชีวิตที่ก้าวพลาดทำให้ผมไม่เหลือทางอื่นให้คิด ผมจึงอยากมาปรึกษาว่าผมจะทำอย่างไรดีกะชีวิต ผมไม่เหลือใครแล้วให้พึ่ง ไม่กล้าจะปรึกษาใคร ถึงแม้ว่าผู้คนรอบข้างของผมจะมีมากก็ตาม
ผมจะทำอย่างไรกะชีวิตดี
หลายครั้งก็เหนื่อยกะชีวิตหาที่พึ่งก็ไม่ได้
ก่อนอื่นผมมีอาชีพหน้าที่การงานดีในสังคม แต่ที่จริงแล้วมันกลวงโบ๋วภายนอกดูดี แต่แท้จริงแล้วข้างในกลับไม่เป็นดั่งข้างนอก ทั้งชีวิตผมทำดีกะทุกคน แต่ก็ไม่เคยได้ดีกลับสักที
ตั้งแต่เล็กมาครอบครัวผมมีฐานะปานกลางแต่ค่อนไปยังยากจนเสียมากกว่า ตั้งแต่เล็กผมอยู่กะตายาย พ่อแม่ทำงานต่างถิ่น ปิดเทอมทีถึงจะมีโอกาสได้พบกะพ่อแม่ แต่ผมก็ไม่เคยทำตัวเหลวแหลกตั้งใจเรียน ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด จนถึงการเรียนในมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย แม่ก็มาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ตั้งแต่นั้นมาผมเหมือนเคว้งคว้างทำอะไรไม่ถูก พ่อที่เหลือคนเดียวของผมที่ผมหวังพึ่งก็มาแต่งงานใหม่หลังจากแม่เสียไม่กี่เดือน ชีวิตผมเริ่มแย่ แต่ถึงกระนั้นผมก็ดิ้นรนจนได้เป็นข้าราชการ ผมดีใจมาก แต่คนในครอบครัวเหมือนไม่ยินดียินร้ายกะเรื่องนี้เลย แต่ผมก็ไม่โกรธพยายามทำให้เค้ารู้ว่าผมสามารถทำได้ด้วยตนเอง หลังจากผมได้เป็นข้าราชการไม่นาน ผมก็กู้เงิน เพราะอยากได้รถกะเค้าสักคันตามความฝันของคนที่ไม่มีอะไรเลย ผมกู้เงินมาซื้อรถส่วนหนึ่งและใช้หนี้ให้พ่อจนหมด แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกะผม ผมถูกเพื่อนโกง เพื่อนที่ผมไว้ใจหลอกว่าครอบครัวบ้านจะโดนยึดโดยเจ้าหนี้นอกระบบ ผมที่เป็นคนขี้สงสารจึงเอารถที่มีไปเข้าไฟแนนท์ แล้วเอาเงินให้เพื่อนยืม สุดท้ายเพื่อนก็หนีหนี้ ผมที่ตอนนั้นยังเป็นคนอ่อนต่อโลกกลัวเพื่อนร่วมงานล้ออายเค้าว่ารถจะโดนยึดจากไฟแนนท์ เลยไปกู้เงินเพื่อเอามาปิดไฟแนนท์ แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถรั้งรถของตนเองได้ ผมทนทุกข์และเริ่มต้นใหม่หวังว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาจะเป็นบทเรียนที่สำคัญในชีวิต แต่เชื่อมั้ยครับไม่มีไรดีขึ้นมาเลย แฟนที่คบกันมา 8 ปีก็ทิ้งผมไป เพราะความไกลห่าง ชีวิตของผมจึงเหมือนเลื่อนลอย ผมใช้ชีวิตด้วยตัวเองจากเงินเดือนอันน้อยนิด พยายามคิดในทางที่ดีว่าปัญหาทุกอย่างย่อมแก้ไขได้ แต่สุดท้ายผมก็รู้ว่ามันมืดมนไร้ทางแก้ไข ที่ผมมาถามในกระทู้นี้ใช่ว่าผมจะมาพรรณนาชีวิตที่โหดร้ายและล้มเหลวของผมนะครับ แต่ตอนนี้ผมเหนื่อยกะชีวิตมาก ในหัวของผมบอกว่าถ้าตายแล้วเราคงสบาย แต่ว่าในส่วนลึกของผมยังไม่อยากตายยังอยากมีชีวิตอยู่ แต่หนี้สินและความล้มเหลวในชีวิตที่ก้าวพลาดทำให้ผมไม่เหลือทางอื่นให้คิด ผมจึงอยากมาปรึกษาว่าผมจะทำอย่างไรดีกะชีวิต ผมไม่เหลือใครแล้วให้พึ่ง ไม่กล้าจะปรึกษาใคร ถึงแม้ว่าผู้คนรอบข้างของผมจะมีมากก็ตาม