ทำอย่างไรให้แม่รักและเข้าใจ?????

ก่อนอื่นต้องขอเล่าเรื่องชีวิตของ จขกท คร่าวๆก่อน เราเป็นลูกคนเดียวและเป็นผู้หญิง พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เราไม่ถึง 10 ขวบ พ่อเรารับราชการประจำอยู่ต่างจังหวัด  พ่อเลี้ยงเรามาโดยตลอด จนกระทั่งเราอายุ 14 ปี จึงพาเราย้ายมาเรียนในกรุงเทพฯ หลังจากเข้ากรุงเทพได้ไม่ถึงครึ่งปี พ่อก็พาผู้หญิงใหม่เข้ามาอยู่ในบ้าน ต้องขอบอกว่าเรากับผู้หญิงของพ่อเข้ากันไม่ได้จนถึงทุกวันนี้. เราก็กลายเป็นเด็กมีปัญหาตั้งแต่นั้นเพราะพ่อไม่เคยสนใจเราอีกเลย ไล่เราออกจากบ้านตั้งแต่เราจบ ม.3 (แต่ก็ยังส่งเสียเราจนจบ ปวช.)แต่ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน ใน 3 ปีนั้นเราได้มีแฟนคนแรกและเกิดพลาดจนกระทั่งมีลูกแต่เราก็ยังเรียนจบโดยที่ไม่มีใครรู้ว่ามีลูก (พ่อมารู้ว่ามีหลานตอนที่จบแล้ว) ชีวิตเราเหมือนจะดีขึ้นเรียนจบมีงานทำเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง แต่ไม่เลยเราเริ่มมีปัญหากับบ้านแฟน ทะเลาะกันแทบทุกวันแต่เราก็ทนอยู่เพราะลูก เราทนอยูกับแฟนคนนี้แบบกินก้อนเกลือกินเลยก็ว่าได้ เป็นเวลาเกือบ 8ปี เราได้รู้ว่าแฟนเราไปทำผู้หญิงคนอื่นท้องได้ 4-5เดือนเราจึงได้ออกจากบ้านของแฟนโดยทางบ้านแฟนไม่ให้เอาลูกมาด้วย เราก็แยกตัวมาเช่าห้องและหางานทำอยู่คนเดียวเกือบปีจนกระทั่งได้แฟนคนปัจจุบันเป็นชาวต่างชาติ เราอยู่กับแฟนได้เกือบ 7ปี วันหนึ่งเราได้รับโทรศัพท์จากพ่อว่าแม่ติดต่อมาขอหย่าให้เราไปเจอที่เขต เราตกใจมากทำอะไรไม่ถูกวันนั้นเราเลยพาแฟนเราไปด้วย นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้เจอหน้าแม่หลังจากพ่อแม่แยกทางกัน แม่เราก็มีแฟนใหม่เหมือนกัน. ในปีเดียวกันเรากำลังทำเรื่องแต่งงานไปต่างประเทศ เราจึงตัดสินใจเช่าบ้านเป็นหลังแล้วเอาแม่กับแฟนแม่มาอยู่ด้วย อยู่ด้วยกันเกือบปีเราก็ต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ระหว่างนั้นเราคุยกับแม่ทางโทรศัพท์ตลอด เราได้เกือบปีก็กลับมาที่บ้านปรากฎว่าแฟนของแม่ทิ้งแม่เราไปให้แม่เราอยู่คนเดียวกับน้องหมา เราสังเกตุได้ว่าตั้งแต่นั้นแม่เราหงุดหงิดง่ายมากนิดหน่อยก็ด่าก็ว่าครั้งนั้นเราอยู่ประมาณ 2เดือนทะเลาะกับแม่ตลอด ทุกครั้งที่แม่ด่าเราก็จะเงียบ   พอเรากลับไปต่างประเทศก็คุยกันทางโทรศัพท์ทุกอย่างปกติ แม่รักลูกนะงั้นงี้  ปีถัดมาเรากลับมาเยี่ยมแม่อีกแรกๆ ก็ปกติแต่พอซักอาทิตย์แม่ก็ทะเลาะกับเราอีกเหมือนเดิมเรื่องไม่เป็นเรื่องด่าว่าเราแบบไม่เกรงใจแฟนเราเลยปิดประตูกระแทกโยนข้าวของผ่านหน้าแฟนเราทั้งๆที่เค้าไม่รู้เรื่องเลย   พอถึงเวลาเราต้องกลับแม่ก็ร้องห่มร้องไห้  ทุกอย่างปกติอีกครั้งเมื่อเรากลับไป  และปีนี้เรากลับมาตั้งแต่มกราคม  ก็ยังมีปัญหากับแม่ตลอดเวลา  จนเราจะกลับวันอาทิตย์นี้แล้ววันนี้ก็ยังมีทะเลาะกันอีกแต่ครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมาแม่เก็บตัวอยู่แต่บนบ้านในห้องเราไปคุยก็ด่าไล่เราด้วยคำหยาบคาย

ตอนนี้เราไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไงนั่งร้องไห้กับแฟน   ยอมรับว่าน้อยใจนะ เหนื่อยด้วยไม่เข้าว่าเราทำอะไรผิดทำไมแม่ไม่เคยพูดกับเราดีๆเลย หรือแม่ไม่เคยรักเราเลย หรือมันคืออะไร... บางครั้งเราคิดอยากจะตายๆไปให้พ้นหรือไม่กลับมาอีกเลย...เผื่อจะทำให้แม่มีความสุข เพราะแม่ชอบว่าอยู่กับเราไม่เคยมีความสุขเลย...เราไม่อยากทำให้แม่ทุกข์...บางครั้งเราอยากโกรธแม่นะ แต่ก็กลัวบาป ทุกครั้งเราพยายามเงียบแต่แม่พยายามยุแย่ให้เราพูดพอเราพูดเรื่องก็เลยใหญ่ทุกทีเลย... 😰😰😰

เราอยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆห้องพันทิปว่าเราสมควรทำอย่างไร บอกตรงๆสงสารแฟนด้วยค่ะเครียดมากๆเลย.

ขอบคุณทุกความเห็นล่วงหน้าด้วยนะคะ และขอบคุณที่อ่านจนจบ ต้องขอโทษที่เขียนเล่าเรื่องน่าเบื่อค่ะ แต่อยากระบายและอยากฟังความคิดเห็นจากคนอื่นๆค่ะ🙏🙏🙏
จขกท เพื่อนน้อยไม่มีพี่น้อง อยากได้ความคิดเห็นจากคนที่เข้าใจค่ะ🙏