ความเหงามันช่างโหดร้ายเหลือเกิน

ภายนอกอาจดูเข้มแข็ง แต่ภายในใจอ่อน แรงแทบยืนไม่ไหวภายนอกอาจดูเหมือนไม่มีอะไร ที่ยังเห็นยิ้มได้... เพราะบางทีไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ ปล.เหงาและอ้างว้างเหลือเกิน ทั้งที่รอบตัวเต็มไปด้วยผู้คน ความรู้

เป็นคนเหงาที่ ตลก หัวเราะบ่อย ยิ้มตลอดเวลา บ้าๆบอ รั่ว และชอบทำให้คนรอบตัวมีความสุข สิ้นสุดเสียงหัวเราะของคนรอบข้างก้จะมีเสียงขอตัวเราที่มันค่อยย้ำว่า เห้ย! เหงาว่ะงงง 55 เหงาทั้งที่มีผู้คนลายลอบคือไ

สวัสดีค่ะ ขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะ ไม่แน่ใจว่าคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่ช่วงนี้รู้สึกเหงาแปลกๆ ทั้งที่ชีวิตก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต เมื่อก่อนตอนเรียน ม.ปลายหรือมหาลัย เราเคยมีแก๊งเพื่อนที่สนิทกันมาก คุย

อยากเห็นเธอยิ้มไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ แม้โลกนี้กลับกลายทำลายใจเธอสิ้น ขอเพียงแค่โอบกอด กอดรัดให้ถวิล อย่าได้สิ้นแรงบินโบยโบกในสังคม อยากเห็นเธอหัวเราะเยาะเย้ยอุปสรรค แม้ยังต้องจมปลักตรึงรัดเพราะคำก่น

ทำไมเราถึงรู้สึกเหนื่อย และท้อได้ขนาดนี้ ความคิดถึง มันโหดร้ายเหลือเกิน ไม่ชอบเลยที่ตัวเราเป็นแบบนี้ อยากจะกลับไปยิ้ม และหัวเราะ ได้เหมือนเดิม ตอนนี้ มีใครเป็นแบบเราบ้างไหมคะ มาแชร์กันได้นะ สู้ไปด้ว

สวัสดีค่ะ สวัสดีปีใหม่ 2569 ขอให้พี่ๆ เพื่อนๆ ทุกท่านมีความสุขมากๆค่ะ ช่วงนี้เรายิ้มบ่อยมาก ทั้งที่ไม่ได้มีเรื่องดีอะไรเป็นพิเศษ เจอคนก็ยิ้ม ทำงานก็ยิ้ม ฟังเรื่องคนอื่นก็ยิ้ม เหมือนมันกลายเป็นนิสัยไปแ

ท่ามกลางผู้คนมากมาย เเต่ว่าฉันก็ยังเหงาใจ ดนตรีก็ยังเล่นไป แต่ว่าฉันก็ยังคงเหงาใจ เหมือนฉันนั้นไม่มีใคร เหมือนใช้ชีวิตลำพังบนโลกใบนี้ ไม่ทุกข์และก็ไม่สุข แต่ละวันก็แค่ผ่านไป ชีวิตยังเดินไปได้

จากการฟังธรรมมาซักระยะ จขพ.ตัดสินใจยึดมั่นแนวทางที่จะไม่รักษาศีล และไม่เจริญสมาธิวิปัสสนาอะไรใดๆ เพราะกระดุมเม็ดแรกนั้นจะต้อง เริ่มด้วยการละความไม่รู้(ละอวิชชา) เท่านั้น ไม่งั้นก็จะเป็นการเอาความเห็นว